Τα χρώματα του χρόνου
Ο βετέρανος Γάλλος σκηνοθέτης Σεντρίκ Κλαπίς υπογράφει την πιο μεστή ταινία του εδώ και καιρό.
Μια χούφτα άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων στη σημερινή Γαλλία μαθαίνουν ότι είναι οι κληρονόμοι παλιάς κατοικίας στη Νορμανδία που ανήκε σε μια ξεχωριστή γυναίκα, ονόματι Αντέλ η οποία έζησε τη μεγάλη περιπέτεια όταν έφυγε από τη γενέτειρα της στη Χάβρη για να γνωρίσει την αληθινή μητέρα της στο Παρίσι του 1900.
«Το Παρίσι είτε παλιό, είτε γεμάτο κλισέ, είναι πάντα το ίδιο Παρίσι»Ο συνήθως άνισος Κλαπίς («Μόνοι στο Παρίσι», «Ο τελευταίος χορός») φαίνεται να βρίσκεται σε υψηλό καλλιτεχνικό οίστρο στην τελευταία του δημιουργία. Ο λόγος μοιάζει να σχετίζεται με το πολυαγαπημένο του Παρίσι που το έχει φωτογραφήσει με το φακό του αρκετές φορές στο παρελθόν.
Χάρη στα έξυπνα, χωρίς εφέ, τρικ με τα οποία συνδέει τις δύο εποχές- συνεχή φλας μπακ σε μια παράλληλη αφήγηση μεταξύ του χτες και του σήμερα- γινόμαστε μάρτυρες μιας τρυφερής και βαθιά ουμανιστικής ιστορίας που έχει στο κέντρο της μια αφοπλιστική ηρωίδα. Η Αντέλ της Σουζάν Λιντόν είναι μια εύθραυστη φαινομενικά κοπέλα που θα μπορέσει να βρει το δρόμο της παρά τις αντιξοότητες και τις αλλεπάλληλες αναποδιές.
Το φιλμ είναι ένα σπάνιο χρονογράφημα- μαρτυρία για την εποχή που το Παρίσι άρχιζε να αποκτά την μοντέρνα γοητεία του (θαυμάσια η σεκάνς που η ηρωίδα φτάνει μέσω του Σηκουάνα στην πόλη και χαζεύει από τον επιβλητικό Πύργο του Άιφελ) αλλά κι ένας καίριος προβληματισμός για τα αστεία και ασήμαντα «βάσανα» που μας καθηλώνουν στην αφόρητη – και ενίοτε δίχως νόημα- λούπα της σύγχρονης καθημερινότητας.
