Ζωή σαν σινεμά

Παρίσι, 1955. Στα 60 του ο συγγραφέας της «Μανόν των πηγών» και σκηνοθέτης Μαρσέλ Πανιόλ αρχίζει να γράφει σε συνέχειες τα γεγονότα της ζωής του για λογαριασμό του περιοδικού Elle.

Ο σκηνοθέτης Σιλβέν Σομέ δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις αφού τα προηγούμενα φιλμ του («Ο θαυματοποιός», «Το τρίο της Μπελβίλ», «The old lady and the pigeons») του έχουν χαρίσει τεράστια δημοφιλία καθώς και τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες. Στο νέο του φιλμ ο 63χρονος Γάλλος φαίνεται να επιστρέφει στην πηγή της προσωπικής του έμπνευσης και των επιρροών που τον οδήγησαν στην ξεχωριστή καλλιτεχνική διαδρομή του.

Με ένα ακόμη αξιοθαύμαστο animation, φτιαγμένο με άφθαστη τρυφερότητα και λεπτομερή μελέτη του παλιομοδίτικου σκίτσου, ο Σομέ αφηγείται την προσωπική ιστορία του άτυπου μέντορα του Μαρσέλ Πανιόλ ο οποίος συνδύαζε θαυμάσια την αγάπη του για τις παραστατικές τέχνες με το αλάνθαστο ένστικτο του στο κινηματογραφικό μέσο. Η μαστοριά του Σομέ έγκειται στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την προσωπικότητα του ήρωα του, ο οποίος ταυτίζεται με μια ολόκληρη εποχή. Με το πέρασμα από το βουβό στον ομιλούντα κινηματογράφο, ο Πανιόλ αναπτύσσει μεγάλη περιέργεια για την έβδομη τέχνη που δίνει επιτέλους την ευκαιρία στους ηθοποιούς «να εκφραστούν κατάλληλα κι όχι να καταπνίγουν τα συναισθήματα τους».

Ρετρό αισθητική, μαγευτική αφήγηση – τι υπέροχο εύρημα οι διάλογοι του μεσήλικα ήρωα με τον παιδικό εαυτό του!- και μια φορτισμένη συναισθηματικά προσέγγιση στα πιο δραματικά γεγονότα της ζωής του Πανιόλ είναι στοιχεία της συγκινητικής νέας δουλειάς του Σομέ που μπορεί να διαβαστεί και ως μια απολαυστική βιογραφία- ύμνος πάνω στην ιστορία του γαλλικού σινεμά.