Η τούρτα του προέδρου

Ιράκ, 1990. Η εννιάχρονη Λάμια κληρώνεται στην τάξη της να έχει το “προνόμιο” να φτιάξει την τούρτα γενεθλίων προς τιμήν του ηγέτη της χώρας Σαντάμ Χουσεΐν. Το φτωχό κορίτσι μαζί με τον κολλητό φίλο της ψάχνουν να βρουν τα αναγκαία υλικά για την προεδρική τούρτα.

Η ανωτέρω ατάκα που λέει ο κολλητός της Λάμια είναι μία μικρή ένδειξη του απλόχερου, λυτρωτικού χιούμορ – κράμα αθωότητας και ειλικρίνειας- που σημαδεύει τη σκληρή ταινία του Χαντί. Καθώς υπάρχουν στιγμιότυπα απέραντης βίας και οικονομικής εξαθλίωσης (οι πολεμικές σειρήνες απλώνονται σε όλη τη χώρα που μαστίζεται από τις ελλείψεις βασικών αγαθών και την αισχροκέρδεια) ο σκηνοθέτης επιχειρεί να απαλύνει κάπως τις επώδυνες εντυπώσεις με ένα αφηγηματικό στυλ που συνδέει την αγωνία των παιδιών με την τρυφερότητα μιας ιδιότυπης κομεντί.

Μην ξεγελιέστε όμως. Η ταινία, παραμένει στον πυρήνα της μια καυστική πολιτική καταγγελία όχι μόνο για το ιρακινό καθεστώς αλλά και για μεγάλη μερίδα του αντρικού πληθυσμού που εκμεταλλεύεται την ανθρώπινη δυστυχία είτε για εύκολο πλουτισμό είτε για να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές ορμές του, όπως φαίνεται ολοκάθαρα σε δύο από τις πιο σοκαριστικές σκηνές του φιλμ.

Η «Τούρτα του Προέδρου» διαθέτει ένα αφοπλιστικό δίδυμο πρωταγωνιστών- τρομερή η πιτσιρίκα που υποδύεται την τετραπέρατη Λάμια- και είνaι γυρισμένη με μια συναρπαστική αφήγηση που πίσω από την νεορεαλιστική “κοψιά” της κρύβει μια συγκινητική και ανθρώπινη ιστορία.

Το φιλμ εκτός από το βραβείο στις Κάνες και το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, απέσπασε το Βραβείο Κοινού στις περσινές Νύχτες Πρεμιέρας.