Ενα ψηλό κορίτσι

Λένινγκραντ, 1945 αμέσως μετά το τέλος του πολέμου. Δύο νεαρές γυναίκες πασχίζουν να βρουν νόημα και ελπίδα σε ένα τοπίο καταστροφής, προσπαθώντας να ξαναχτίσουν τις ζωές τους από την αρχή.

Δύο χρόνια μετά από το εντυπωσιακό ντεμπούτο του «Οι δικοί μου άνθρωποι» όπου ο Μπαλάγκοφ χρησιμοποιούσε μια αυθεντική «αστυνομική» πλοκή (μια πραγματική υπόθεση απαγωγής που συνέβη σε χωριό του Καυκάσου) για να καυτηριάσει προαιώνιες προκαταλήψεις και διακρίσεις ανάμεσα σε φυλές, φύλα και έθνη, ο ρώσος σκηνοθέτης επεκτείνει τον πολιτικό προβληματισμό του και σε άλλα επίπεδα.

Δίνοντας και πάλι τον κομβικό ρόλο στη Γυναίκα – οι δύο ηρωίδες της ταινίας προσπαθούν ολομόναχες όχι ακριβώς να συμβιβαστούν με την έννοια της εγκατάλειψης και της μοναξιάς αλλά να επιβιώσουν και πάλι σε μια δεύτερη ηλεκτρισμένη περίοδο- σκιαγραφεί ένα κόσμο σε κρίσιμο μεταβατικό σταυροδρόμι, αντλώντας έμπνευση από το βιβλίο «Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας» της νομπελίστριας Σβετλάνα Αλεξίεβιτς.

Μπορεί το φιλμ να διατηρεί ελάχιστη σχέση με το έργο της Αλεξίεβιτς που καταπιάνεται ολοκληρωτικά με τον αγώνα των γυναικών στην περίοδο της πολιορκίας του Λένινγκραντ, αλλά καταφέρνει να διατυπώσει μια αυτόφωτη και οδυνηρή μελέτη πάνω στα μεταπολεμικά τραύματα μιας ολόκληρης κοινωνίας τα μέλη της οποίας ζουν ακόμη σε κατάσταση σοκ. Κι αν τα τύμπανα του πολέμου έχουν σιγήσει το νέο τραύμα που ανοίγει στις ψυχές – και τη σάρκα- των γυναικών αυτών σε τούτη την περίοδο «ειρήνης» είναι ίσως πιο οδυνηρό και καταστροφικό.

Σκληρό δράμα για τη μεταπολεμική κατάρρευση του ψυχισμού ενός ολόκληρου έθνους που υιοθετεί σκοπίμως την γυναικεία ματιά όχι μόνο επειδή σε αυτήν εντοπίζει περισσότερο συναισθηματικό βάθος αλλά κυρίως επειδή οι γυναίκες αυτές μπορούν να ξεπεράσουν πιο γρήγορα τα μακάβρια παιχνίδια της μοίρας και να ορμήσουν με σιδερένια θέληση στη νέα ζωή. Το φιλμ «Ένα ψηλό κορίτσι» απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στο τμήμα «Ενα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Καννών.