Joker
Το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία εγγυάται μια τρομακτικά πετυχημένη καριέρα για την ταινία του Φίλιπς που μπορεί να φτάσει μέχρι τα όσκαρ. Μάλιστα ίσως και να γελάσει τελευταία στην κρίσιμη βραδιά.
Υπόθεση
Ο Άρθουρ Φλεκ είναι ένας stand up comedian που δύσκολα καταφέρνει να κάνει το κοινό να γελάσει. Όμως μπορεί να το κάνει να τρομάξει και το σημαντικότερο; Πολύ πιο εύκολα από ότι περίμενε.
Smile, what’s the use of crying?
Κάποτε έρχονται αυτές οι ταινίες από το πουθενά που κάνουν όχι απλώς θόρυβο αλλά γράφουν ιστορία κάνοντας πρωτοφανή σαματά! Σαν αυτή του Φίλιπς που ορθά διέγνωσε ότι το κεφάλαιο Τζόκερ δεν τελείωσε με την ερμηνεία ζωής -κυριολεκτικά- του Χιθ Λέτζερ αλλά έχει ακόμη κάτι να πει γύρω από το σύμβολο του σαλεμένου κλόουν. Ο σκηνοθέτης του «Hangover» θεωρητικά συνεχίζει στην κωμική πλευρά του κινηματογραφικού ονείρου αν και το κομιξάδικο «Joker» του είναι τόσο κατάμαυρο και θλιβερό που δεν αφήνει πολλά περιθώρια γέλιου. Καμιά ευκολία, κανένα συμβατικό κόλπο, καμία διάθεση ηρωοποίησης.
Ο «Joker» του απερίγραπτου (τι απίστευτη ερμηνεία!) Χοακίν Φίνιξ, είναι μια ψυχολογική ματιά με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις πάνω στην έννοια της διαφορετικότητας και στο πως ένας φαινομενικά αθώος μπορεί να περάσει κάποια όρια και να μεταμορφωθεί σε σύμβολο του Κακού. Οι βασικές παρεμβάσεις στο κόμικ σύμπαν της DC από όπου αντλείται η κεντρική ιδέα του σεναρίου δίνονται με αυθαιρεσία που ίσως να ενοχλήσει τους φαν του Μπάτμαν.
Η εκδοχή του Φίλιπς γύρω από το στενό προσωπικό δεσμό που ενώνει τον μασκοφόρο τιμωρό του Μπρους Γουέιν και τον Αρθουρ Φλεκ πριν γίνει ο σαλεμένος εχθρός του που όλοι γνωρίζουν, θα τους φανεί ιεροσυλία. Προσωπικά δεν έχω τέτοια κολλήματα κι αν μια νεοφερμένη ιδέα κολλάει μια χαρά με το στόρι μιας ταινίας που ενώ στη βάση της μοιάζει κομιξάδικη στην πραγματικότητα δεν είναι, τότε είναι καλοδεχούμενη.
Η μείξη μοτίβων, ειδών, ταινιών (σε μια ελεύθερη μετάφραση το φιλμ αναφέρεται κυρίως στο σκορσεζικό σινεμά με ευθείες αναφορές στον μηδενιστικό «Ταξιτζή» και την εμμονική μανία για καριέρα του «Βασιλιά της κωμωδίας», αμφότερα με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο που έχει ένα ρόλο -κλειδί στον «Joker») και στερεοτύπων όταν γίνεται με τέτοια σατανική έμπνευση μόνο σπουδαία πράγματα μπορεί να γεννήσει.
