ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
13
ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Είχαμε μιλήσει με την ολίνα μερικές μέρες πριν, με αφορμή το επερχόμενο live της. Είχαμε πει πολλά: για το πώς ξεκίνησε, για την ελληνική indie μουσική και για το όνειρό της να στήσει ένα δικό της φεστιβάλ με ένα συμπεριληπτικό line up. Μιλούσε για το πρώτο προσωπικό της live στο ΙΛΙΟΝ Plus με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού, αλλά και με την αγωνία που έχεις όταν ετοιμάζεις κάτι μόνη σου, θέλοντας να είναι ακριβώς όπως το έχεις φανταστεί.
Κι όταν κάποιος ανυπομονεί τόσο πολύ να παρουσιάσει κάτι τόσο δικό του, εύχεται να πάρεις έστω και κάτι από αυτό και να το αγαπήσεις, και χαίρεται τόσο πολύ με αυτή τη σκέψη, υπάρχει κάτι μαγικό σε όλο αυτό που τελικά σου μεταδίδεται.
Credits: Alexandra Masmanidi
Ξεκίνησα, λοιπόν, για το live φορώντας στη μέση το αγαπημένο μου μαντήλι από το merch της, το οποίο δεν έβγαλα από πάνω μου όλο το καλοκαίρι. Φορέθηκε στα μαλλιά, στη μέση, ακόμη και ως μπλουζάκι. Γράφει πάνω «Τι σε συγκίνησε;», που είναι και ο τίτλος του πρώτου της LP, το οποίο κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν. Και δεν ξέρω, μου αρέσει πολύ αυτή η ερώτηση. Την έχω και σε αυτοκόλλητο πάνω στο laptop μου και, τη στιγμή που γράφω ακόμη κι αυτές εδώ τις γραμμές, την κοιτάζω και είναι σαν να μου απευθύνει πολλές φορές μέσα στην ημέρα την ίδια ερώτηση. Τι σε συγκίνησε; Πολλά. Και καθημερινά. Ακόμη και τα πιο μικρά. Γι’ αυτά, άλλωστε, γράφει η ολίνα στα τραγούδια της. Και γι’ αυτά συναντηθήκαμε την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου στο ΙΛΙΟΝ Plus, σε αυτό το εντελώς DIY live – με το DIY στην πιο θετική του έννοια.
Credits: Alexandra Masmanidi
Ο χώρος ήταν πραγματικά ζεστός. Εγώ βρισκόμουν με την παρέα μου μπροστά στη σκηνή, κάτι που δεν συνηθίζω, αλλά κάτι στο ένστικτό μου μού έλεγε πως θα ήταν όμορφο να αισθανθώ τον παλμό απευθείας από τη σκηνή. Μου είχε εξομολογηθεί, άλλωστε, πως ο σκοπός της για εκείνη τη βραδιά ήταν να νιώσουμε κάτι όλοι μαζί, να έρθουμε κοντά και να μοιραστούμε όσα μάς αγγίζουν.
Και τότε η ολίνα βγήκε στη σκηνή. Πλησίασε το μικρόφωνό της, μάς κοίταξε βαθιά και απλώς ξεκίνησε να τραγουδάει. Με όλη την ευαλωτότητά της φανερή πάνω στη σκηνή, τα πρώτα λεπτά είχαν αυτή την αμηχανία και την προσπάθεια να πάρεις μια ανάσα και να απολαύσεις αυτό που έχτισες μόνη σου, από το μηδέν.
Πίσω της έπαιζαν υπέροχα visuals (δημιουργίες της Αφροδίτης Νινιού) με στιγμές, σκέψεις, εικόνες – κάπως σουρεάλ αλλά ταυτόχρονα relatable. Ανάμεσα στα κομμάτια, μάλιστα, ακούγονταν σκέψεις που γέννησαν κάθε συναίσθημα που έγινε τελικά τραγούδι.
Υπήρχαν, μάλιστα, στιγμές που ένιωθα έντονα σαν όλοι εμείς να βρισκόμασταν μέσα στο παιδικό της δωμάτιο. Μικρές λεπτομέρειες πάνω στη σκηνή έκαναν όλο αυτό να μοιάζει ακόμη πιο προσωπικό, σαν να μάς άφηνε να ρίξουμε μια ματιά σε έναν πολύ δικό της κόσμο. Ένα παλιό κασετόφωνο, ένα ποίημα που μάς διάβασε από ένα βιβλίο που βρήκε στη βιβλιοθήκη της…
Credits: Alexandra Masmanidi
Δεν έλειψαν, φυσικά, οι guests: η Nalyssa Green, η Vassilina και ο Digenis, που τραγούδησαν μαζί της αλλά και ξεχωριστά.
Credits: Alexandra Masmanidi
Credits: Click by Stef
Αν έπρεπε να ξεχωρίσω δύο στιγμές του live που ακόμη μου έχουν μείνει έντονα στο μυαλό, η πρώτη θα ήταν εκείνη που η ολίνα τραγούδησε το «Οι φίλες μου» με μάτια πραγματικά βουρκωμένα και το αφιέρωσε στις φίλες της κινηματογραφίστριας Μαρίας Τσιώλη, η οποία έχασε τη ζωή της σε τροχαίο δυστύχημα στις 5 Σεπτεμβρίου στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Credits: Alexandra Masmanidi
Η δεύτερη ήταν όταν όλοι μαζί τραγουδήσαμε το «Τι σε συγκίνησε;», επαναλαμβάνοντας δυνατά τους στίχους:
«Τι σε συγκίνησε;
Ο πόνος της ή η φωνή της;
Τι σε συγκίνησε;
Το θάρρος της ή η κραυγή της;»
Κι από πίσω έπαιζαν σκηνές από το ντοκιμαντέρ «Summer of Soul» τη στιγμή που η θρυλική τραγουδίστρια Mahalia Jackson ερμηνεύει το «Take My Hand, Precious Lord». Μια στιγμή που συνδέεται έντονα με τη δημιουργία του συγκεκριμένου κομματιού και που αξίζει να μάθεις περισσότερα διαβάζοντας εδώ.
Ειλικρινά, πηγαίνω σε αρκετά live, τόσο λόγω δουλειάς όσο και επειδή θέλω να στηρίζω την προσπάθεια καλλιτεχνών να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα με όσα μέσα διαθέτουν οι ίδιοι. Κι αυτή ήταν μία από τις φορές που δεν σήκωσα το κινητό μου για να τραβήξω ούτε ένα βίντεο. Θες γιατί καμία από τις στιγμές που βιώσαμε όλοι μαζί εκείνο το βράδυ δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί όπως πραγματικά τη ζήσαμε; Θες γιατί δεν ήθελα να χάσω ούτε στιγμή; Θες γιατί είχα ταυτιστεί τόσο πολύ με αυτή τη γλυκιά αμηχανία της ολίνας απέναντι στον κόσμο και δεν ήθελα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της; Από το πώς βίωνε όλο αυτό;
Κάποια στιγμή, η ίδια μάς μίλησε αφήνοντας τις τυπικότητες στην άκρη. Απλώς μάς ευχαρίστησε που ήμασταν εκεί και μάς ζήτησε να μη φύγουμε, για να μπορέσει να μάς γνωρίσει. Και πράγματι, δεν φύγαμε. Όχι μόνο εγώ, αλλά και πολλά ακόμη άτομα που είδα να παραμένουν στον χώρο για να της μιλήσουν και έπειτα να φεύγουν με κάτι από το merch της.
Credits: Alexandra Masmanidi
Αλήθεια, εύχομαι κάθε live να ήταν έτσι. Κάθε live να μπορούσες να το βιώσεις έτσι. Με τις αισθήσεις σου. Είτε ξέρεις είτε δεν ξέρεις απέξω τα λόγια κάθε κομματιού. Απλώς να αφήνεσαι.
Υ.Γ. Τελικά, ένα βίντεο που έφτασε σε εμένα από μια φίλη που ήταν μαζί μου στο live ήταν αρκετό για να μου φέρει αμέσως πίσω όλη της αίσθηση εκείνης της βραδιάς. Και κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα να γράψω για το πώς τη βίωσα.
Credits: Click by Stef
