Η κόρη της Άπριλ

Η 17χρονη Βαλέρια κρύβει από τους γονείς της – που ζουν χωρισμένοι καθώς και μακριά από την έφηβη κόρη τους- ότι είναι έγκυος. Η Απρίλ όμως μαθαίνει για την προχωρημένη εγκυμοσύνη της κόρης της και σπεύδει αμέσως να της συμπαρασταθεί στις δύσκολες στιγμές της γέννας. Μετά τη γέννηση όμως όλα αλλάζουν.

Ούτε κρύο ούτε ζέστη για μια ταινία που θα μπορούσε να πει κάτι διαφορετικό ή πρωτότυπο γύρω από τις σχέσεις μητέρας-κόρης αλλά περιορίζεται στο να ανακυκλώνει παγιωμένες αντιλήψεις και στερεότυπα που αρμόζουν σε σαπουνόπερες. Κι όμως όλα θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά στην ταινία αν ο Φράνκο επιδείκνυε περισσότερη συνέπεια στον δράμα των ηρωίδων του και προσέδιδε ρεαλιστική απόχρωση στο μοιραίο πρόσωπο του έργου. Αυτό φυσικά δεν είναι άλλο από την Απρίλ.

Η πάλαι ποτέ καλλονή αλλά ακόμη όμορφη σαραντάρα, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τη σκέψη ότι ο πρώην άντρας της ξανάφτιαξε τη ζωή του με μια νεότερη γυναίκα ενώ απέκτησε και δύο παιδιά μαζί της. Η αυτοεξόριστη στην Πόλη του Μεξικό Απρίλ επιστρέφει στον τόπο της για να συμπαρασταθεί στην κόρη της αλλά γρήγορα θα αποδειχτούν οι λόγοι που η Βαλέρια δεν την ήθελε δίπλα της. Η εγωίστρια και εμμονική Απρίλ ένα πράγμα μόνο έχει μάθει στη ζωή της: να περνάει εκείνη μια χαρά και ότι άλλο υπάρχει γύρω της να διαλύεται. Η καταστροφική, αυταρχική συμπεριφορά της θα αναπτυχθεί κι εδώ με ολέθριες συνέπειες. Είναι σαφές ότι ο Φράνκο ήθελε να φτιάξει μια γυναικεία τραγωδία με πολλές αναφορές σε κλασικά έργα. Το φιλμ βλέπεται άνετα αλλά δεν προσφέρει την ποιότητα ή το βάθος που θα έδινε πχ ο παλιός καλός Αλμοδοβάρ με ένα παρόμοιο υλικό.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης