Μανιφέστο

Με ρόλους που παραπέμπουν στα μεγάλα καλλιτεχνικά μανιφέστα (Φουτουρισμό, Ντανταϊσμό, Fluxus, Καταστασιασμό, Δόγμα 95 κ.α.) η βραβευμένη Αυστραλή ηθοποιός ενσαρκώνει μεταξύ άλλων μία δασκάλα, μία παρουσιάστρια, μία εργάτρια, μια χορογράφο, έναν άστεγο και μία ναρκομανή.

«Καλησπέρα κυρίες και κύριοι. Όλη η σύγχρονη τέχνη είναι πλαστή». Φανταστείτε ένα τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων να ξεκινάει με αυτή την εισαγωγή. Στο ρόλο της κεντρικής τηλεοπτικής παρουσιάστριας η Κέιτ Μπλάνσετ, πανέμορφη και ατσαλάκωτη, λέει τα παραπάνω λόγια δίχως καμιά ρωγμή αμφισβήτησης. Είναι ένα από τα 13 σκετς που χρησιμοποιεί ο γερμανός εικαστικός και σκηνοθέτης Γιούλιαν Ρόζενφελντ για να προκαλέσει ένα κινηματογραφικό διάλογο που εμπνέεται από τα μεγάλα καλλιτεχνικά μανιφέστα στην ιστορία της Τέχνης.

Τα θέματα που θίγει αμέτρητα. Τον κοινωνικό και πολιτικό ρόλο των κινημάτων αυτών, το ζήτημα της παρθενογένεσης στην τέχνη (απολαυστικό το σκετς με τη δασκάλα που διδάσκει μικρά παιδιά στο δημοτικό σχολείο ότι στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση) κλπ.

Φυσικά δεν απευθύνεται σε όλους αλλά κυρίως στους λάτρεις των εικαστικών τεχνών και τους φοιτητές των αντίστοιχων σχολών. Έχει ενδιαφέρον, πολλά αιρετικά πράγματα που ακούγονται σε βάζουν σε σκέψεις αλλά ο σκληροπυρηνικός ιδεολογικός πυρήνας μοιάζει απροσπέλαστος– σχεδόν δογματικός- ενώ η παρουσία της Μπλάνσετ αποπροσανατολίζει το θεατή από τον πραγματικό σκοπό του έργου.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης