Άρνηση

Όταν η ιστορικός Ντέμπορα Λίπσταντ εκδίδει το βιβλίο της «Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory» στη Μεγάλη Βρετανία, μαθαίνει σοκαρισμένη ότι ο Βρετανός συγγραφέας Ντέιβιντ Ίρβινγκ, ο οποίος έχει καταπιαστεί στα βιβλία του με θέματα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, την μηνύει για δυσφήμιση. Σύμφωνα με το βρετανικό δίκαιο, η ακαδημαϊκός θεωρείται ένοχη μέχρι να αποδείξει ότι είναι αθώα. Εκτός, λοιπόν, από το να υπερασπιστεί τον εαυτό της, η Λίπσταντ θα προσπαθήσει να αποδείξει και το αυταπόδεικτο: ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη.

Δυνατό, αληθικό στόρι. Καστ σπουδαίων, πρωτοκλασάτων ερμηνευτών. Ένας έμπειρος σκηνοθέτης με επιτυχίες στο παρελθόν (μεγαλύτερη ίσως όλων ο «Σωματοφύλακας» με τους Κέβιν Κίστνερ και Γουίτνι Χιούστον). Κι όμως τίποτε δεν πηγαίνει καλά σε ένα φιλμ που πραγματικά θέλει προσπάθεια για να γίνει τόσο ανιαρό και επίπεδο. Η ένταση που γεννιέται σε κάθε δικαστική αίθουσα είναι απλώς απούσα. Η συναισθηματική φόρτιση από την επίσκεψη της ηρωίδας και της ομάδας της στο Άουσβιτς εκτονώνεται σε άστοχα σύμβολα (το όλο ενδιαφέρον εξαντλείται στην εύρεση αποδείξεων των θαλάμων αερίων αφού ο αρνητής Ίρβινγκ θεωρεί το Άουσβιτς ως ένα συνηθισμένο στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων πολέμου) και τη διφορούμενη στάση του δικηγόρου της. Οι ερμηνείες με τα δυσκολίας ξεφεύγουν από τα όρια της μονοδιάστατης και γραφικής (ο Τίμοθι Σπολ στο ρόλο του Ίρβινγκ απλώς παίζει με γκριμάτσες και ήχους) απόδοσης, ενώ ακόμη και η Βάιζ δεν είναι πειστική στο ρόλο της Ντέμπορα Λίπσταντ, μιας γυναίκας που αντιμετώπισε με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία και σοβαρότητα τη δοκιμασία της. Φυσικά η ευθύνη για όλο αυτό το ναυάγιο βαραίνει το σκηνοθέτη που απλώς δεν έπραξε τα αυτονόητα σε μια παραγωγή που είχε τα φόντα για να φτιαχτεί μια σπουδαία ταινία αλλά απέτυχε παταγωδώς, αφήνοντας στο θεατή μόνο το ζουμί των πραγματικών γεγονότων γύρω από τη περίφημη δίκη που απασχόλησε τη κοινή γνώμη γύρω στο 2000.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης