Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης
Προσθήκη του monopoli.gr στην Google«Το φανταζόσουν ποτέ εμείς οι δύο να καθόμαστε εδώ κι εγώ να σου παίρνω συνέντευξη;». Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που είπα στη Μελίνα Κόντη όταν καθίσαμε στο Τιγρέ, στα Εξάρχεια. Με τη Μελίνα ήμασταν συμφοιτήτριες στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, τάξη του 2012 – πόσο μακρινό φαντάζει πλέον… Είχαμε βρεθεί σε κοινούς καφέδες, είχαμε κάνει κάποιες εργασίες μαζί και φυσικά θυμόμασταν η μία την άλλη, κι ας μην είχαμε κάνει ποτέ παραπάνω παρέα. Ήξερα από τότε ότι η Μελίνα ήταν χορεύτρια, ότι ήδη εργαζόταν επαγγελματικά και πως παράλληλα παρακολουθούσε τη σχολή μας. Είχα, όμως, αρκετά κενά: Πώς ξεκίνησε η σχέση της με τον χορό; Γιατί επέλεξε να σπουδάσει Επικοινωνία και ΜΜΕ; Πώς φανταζόταν τότε το επαγγελματικό της μέλλον;
Η πρώτη της δουλειά στο θέατρο ήρθε το 2015, στο “ΝΙΝΕ” σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, και ακολούθησε το “Victor Victoria” το 2016, σε σκηνοθεσία Απόλλωνα Παπαθεοχάρη. Όλα αυτά πριν ακόμη αποφοιτήσουμε και οι δύο. Στην πορεία χαθήκαμε, όμως εγώ, ακολουθώντας πλέον τη δημοσιογραφία, συνέχισα να παρακολουθώ τα βήματά της. Η Μελίνα παρέμενε για χρόνια ενεργή στον χορό, συμμετέχοντας σε πολλά και διαφορετικά projects, μέχρι που η επαφή της με το θέατρο γέννησε την επιθυμία να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.
Το 2019 πέρασε την πόρτα της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, αποφασισμένη να ξεκινήσει μια νέα διαδρομή από την αρχή. Ακολούθησαν οι πρώτοι της τηλεοπτικοί ρόλοι και, πιο πρόσφατα, η επιστροφή στη σκηνή μέσα από το Kontakthof, την εμβληματική χορογραφία της Pina Bausch που αναβιώνει στο Εθνικό Θέατρο, σε συνεργασία με το Pina Bausch Foundation και υπό την καθοδήγηση μελών της αρχικής διανομής.
Αυτή η τελευταία συνάντηση, μάλιστα, μοιάζει να έφερε κοντά δύο κόσμους που διαμόρφωσαν τη διαδρομή της: τον χορό και την υποκριτική. Μόνο που, όπως μου εξομολογήθηκε, για να βρει τον εαυτό της στον δεύτερο, χρειάστηκε πρώτα να μάθει να «σπάει» την τελειότητα που είχε καλλιεργήσει μέσα από τον πρώτο. Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές της διαδρομής της: η ανάγκη να εξελίσσεται, να αφήνει πίσω όσα θεωρούσε δεδομένα και τελικά να συμφιλιώνεται με τα πιο ευάλωτα κομμάτια της.
Μόλις τεσσάρων χρονών κοριτσάκι ξεκινάς να κάνεις μπαλέτο. Πώς ξεκίνησε αυτό; Τι θυμάσαι από τότε;Δεν έχω ιδέα πως ξεκίνησε, η μαμά μου με πήγε πάντως. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα από τότε είναι τον χώρο της σχολής, την αίθουσα και τα αποδυτήρια. Δεν έχω έντονες αναμνήσεις με εμένα να χορεύω, θυμάμαι όμως πώς ένιωθα και πως μου άρεσε πολύ να βρίσκομαι εκεί. Έχω πιο πολύ την αίσθηση στο μυαλό μου παρά εικόνα του τι ακριβώς έκανα. Μάλλον επειδή ήμουν πολύ μικρή.
Ως παιδάκι, θυμάσαι, είχες καλλιτεχνικές τάσεις;Η Τέχνη γενικά υπήρχε μέσα στο σπίτι μας, όπως και οι καλλιτεχνικές επιρροές. Η μαμά μου είναι ένας άνθρωπος που φτιάχνει συνεχώς πράγματα. Ασχολείται με χειροτεχνίες, πλέκει. Ο μπαμπάς μου επίσης σχεδίαζε, έπαιζε κιθάρα. Υπήρχε πολλή μουσική στο σπίτι και πολλά βιβλία. Κι ο αδερφός μου είναι καλλιτέχνης, οπότε σίγουρα ήταν πολλά τα ερεθίσματα. Όσο για εμένα, αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι ότι ως παιδάκι κουνιόμουν πολύ (γελάει). Μάλιστα, ήδη από την κοιλιά της μαμάς μου, της έλεγαν ότι, αν το μωρό ήταν αγόρι, θα γινόταν ποδοσφαιριστής, ενώ αν ήταν κορίτσι, θα γινόταν χορεύτρια. Κι εκτός όμως από το σπίτι κάναμε πολλές δραστηριότητες μεγαλώνοντας, μάς πήγαν και τους δύο στα πάντα, θεατρικό παιχνίδι, ζωγραφική, χορό, μουσικά όργανα, σκάκι. Το ένα παιδί βγήκε όντως τελικά χορεύτρια και ηθοποιός και το άλλο ζωγράφος και σκηνοθέτης. Κατάλαβες.

“Μπορεί οι πρώτες μου δουλειές ως ηθοποιός να ήταν στην τηλεόραση, όμως, όταν δεν βρίσκομαι πάνω στη σκηνή, νιώθω ότι λείπει ένα κομμάτι μου”
Στα επτά μου σταμάτησα το μπαλέτο, με δική μου πρωτοβουλία και ξεκίνησα την ενόργανη. Έκανα για δύο χρόνια και μετά σταμάτησα κι από εκεί για να ξαναπάω χορό. Έβρισκα πάντα έναν λόγο όταν δεν ήθελα να συνεχίσω ή, καλύτερα, μια δικαιολογία. Να κάτι που θα μπορούσα να συζητήσω με την ψυχοθεραπεύτρια μου (γελάει). Πάντα όμως ολοκλήρωνα τη χρονιά, δεν σταματούσα ποτέ στη μέση. Επέστρεψα λοιπόν στον χορό αρχικά με latin και hip-hop. Την επόμενη χρονιά πρόσθεσα τον μοντέρνο χορό και την επόμενη άρχισα το μπαλέτο ξανά. Στη συνέχεια άρχισα και commercial, σύγχρονο, tango μέχρι που κατέληξα κάθε χρόνο να είμαι στη σχολή χορού Δευτέρα με Σάββατο. Όλα τα χρόνια ήταν έτσι μέχρι την Γ’ Λυκείου που έκανα μόνο μπαλέτο, για να έχω τον χρόνο να διαβάζω για τις Πανελλήνιες.
Με τόσα διαφορετικά είδη χορού που έχεις δοκιμάσει, φαντάζομαι ότι έχεις αποκτήσει μια πολύ ολοκληρωμένη εκπαίδευση.Όταν χορεύεις μιλάει το ίδιο το σώμα σου για εσένα και λέει τα πάντα, ακόμη κι αυτά που θες να κρύψεις
Ναι, έχω περάσει από όλα και είμαι επαγγελματίας, ενώ δεν έχω τελειώσει κάποια επαγγελματική σχολή. Δεν το έκανα, γιατί ήθελα να ασχοληθώ με το commercial και δεν υπάρχει επαγγελματική σχολή γι αυτό. Επίσης πήρα όλη την εκπαίδευση που χρειαζόμουν στο μπαλέτο και στο σύγχρονο, όπως και πολλά πτυχία στα χρόνια μου στην ερασιτεχνική σχολή. Κι ενώ, χορεύω όλη μου τη ζωή, ξεκίνησα να δουλεύω επαγγελματικά ως χορεύτρια από 18 χρονών και κάνω μαθήματα χορού ακόμη και σήμερα – γιατί δεν τελειώνει ποτέ αυτό – όταν με ρωτούν «ποια σχολή έχω τελειώσει» αισθάνομαι αμήχανα επειδή δεν έχω έναν τίτλο να πω. Η αλήθεια είναι ότι τα χρόνια και οι ώρες που έχω αφιερώσει στον χορό είναι πολύ περισσότερες από μια τριετή φοίτηση, και σε αυτή τη δουλειά, όπως και σε όλες τις τέχνες, η πρακτική και οι ώρες μετρούν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Είμαι φυσικά πολύ υπέρ του να σπουδάζει κανείς σε μια επαγγελματική σχολή χορού, απλώς δεν ήταν αυτή η δική μου διαδρομή. Εξάλλου πάντα όταν χορεύεις μιλάει το ίδιο το σώμα σου για εσένα και λέει τα πάντα, ακόμη κι αυτά που θες να κρύψεις.

Μπουφάν σκι με μαλλί Rossignol, Μπλουζοφόρεμα AllSaints, Ισοθερμικό κολάν γυναικείο με μαλλί μερινό Helly Hansen, Μπότες χιονιού γυναικείες σουέτ Answear.LAB / ANSWEAR
Δεν θυμάμαι τι έλεγα όταν ήμουν μικρότερη, αλλά από το Γυμνάσιο και μετά έλεγα ότι θέλω να γίνω χορεύτρια. Το είχα αποφασίσει. Απλώς οι γονείς μου τότε μου έλεγαν να περάσω και στο Πανεπιστήμιο, γιατί θεωρούσαν ότι είναι μια πολύ ωραία εμπειρία που αξίζει να ζήσω. Αυτά ήταν τα δικά τους λόγια. Επιπλέον, υπήρχε και η σκέψη ότι, αν δεν τα κατάφερνα με τον χορό, θα είχα κάτι άλλο ως εναλλακτική. Ποτέ, όμως, δεν ήταν αυτός ο βασικός λόγος, γιατί έβλεπαν και οι ίδιοι πόσο αφοσιωμένη ήμουν στον χορό. Ήταν σαφές τόσο σε εκείνους όσο και σε εμένα ότι έπρεπε να ασχοληθώ με αυτό. Οι αντιδράσεις των ανθρώπων στις παραστάσεις, οι δασκάλες μου, ακόμα και οι υπόλοιπες μαθήτριες στο μάθημα μου έδειχναν ότι είχα μια κλίση που έπρεπε οπωσδήποτε να εξερευνήσω.
Και έρχεται η στιγμή που δίνεις Πανελλήνιες και έχεις να φτιάξεις μετά το μηχανογραφικό σου. Έχεις ένα σχέδιο προς τα πού θα κινηθείς και ποια σχολή θα δηλώσεις για το Πανεπιστήμιο;Γενικά, ήμουν καλή μαθήτρια. Αρχικά είχα επιλέξει τη θετική κατεύθυνση, καθώς ήμουν καλή στα μαθηματικά και τη φυσική, αλλά πολύ σύντομα άλλαξα και βρέθηκα στη θεωρητική, αφού αποφάσισα ότι οι σχολές που με ενδιέφεραν είχαν περισσότερο πνευματικό αντικείμενο. Είχα ήδη στο μυαλό μου το τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών που ήταν τελικά και η πρώτη μου επιλογή στο μηχανογραφικό, παρόλο που είχα γράψει αρκετά υψηλότερα από τη βάση της συγκεκριμένης σχολής. Ο μπαμπάς μου δούλευε χρόνια στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, οπότε υπήρχε και αυτό το ερέθισμα. Μου άρεσε κι εμένα πολύ το ραδιόφωνο τότε, οπότε είχα σκεφτεί ότι θα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή σαν εναλλακτική, αν κάτι δεν πήγαινε καλά με τον χορό τελικά.

Μπουφάν Pinko, Σορτς Elisabetta Franchi, Παντελόνι φόρμας adidas Originals, Μπότες χιονιού γυναικείες σουέτ Answear.LAB / ANSWEAR
Στα παιδικά μου χρόνια δεν μπορώ να πω ότι αισθανόμουν πως κάνω κάποια θυσία, γιατί έτσι είχα μάθει: τα απογεύματα ήμουν πάντα σε μια αίθουσα χορού. Δεν ήταν, δηλαδή, ότι ήθελα να πάω να παίξω με τους φίλους μου στην πλατεία και δεν μπορούσα επειδή είχα χορό. Εγώ ήθελα να είμαι στην αίθουσα και να κάνω ακριβώς αυτό, να χορεύω. Κοιτάζοντας τώρα πίσω, μπορώ να σου πω ότι τα χρόνια που δεν χάρηκα καθόλου ήταν εκείνα που ήμουν φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο, δηλαδή τα χρόνια που, υποτίθεται, όπως έλεγαν οι γονείς μου, θα ήταν τα πιο ωραία (γελάει). Στα φοιτητικά μου χρόνια, ήταν που ξεκίνησα να δουλεύω σε τρελούς ρυθμούς ως χορεύτρια. Έκανα πρόβες όλη μέρα και παράλληλα, προσπαθούσα να παρακολουθώ τα μαθήματα της σχολής. Δεν απόλαυσα όλα εκείνα που συνδέονται με τα φοιτητικά χρόνια, τους καφέδες, τις εξόδους, τις εκδρομές. Βγήκα ελάχιστα με τους συμφοιτητές μου και δεν κατάφερα ποτέ να είμαι σε μια παρέα.
Πόσο απαιτητικό ήταν να συνδυάζεις τις σπουδές σου με τη δουλειά ως χορεύτρια, έχοντας ουσιαστικά ένα γεμάτο πρόγραμμα από το πρωί μέχρι το βράδυ; Τι θυμάσαι από εκείνη την περίοδο;Ήταν πολύ δύσκολο. Θυμάμαι να πηγαίνω στα μαθήματα, που ξεκινούσαν στις 9 το πρωί, και στα διαλείμματα να με παίρνει για λίγο ο ύπνος πάνω στα έδρανα. Προσπαθούσα να παρακολουθώ όσο περισσότερο μπορούσα, ειδικά τα μαθήματα που με ενδιέφεραν, αλλά δεν γινόταν να πηγαίνω σε όλα. Απλώς δεν έβγαινε. Στο τέταρτο έτος δούλευα τόσο πολύ που δεν παρακολούθησα σχεδόν καθόλου. Έκανα όλα τα εργαστήρια στο πέμπτο έτος, που οι περισσότεροι από το έτος μου είχαν πια αποφοιτήσει.

Σταυρωτό σακάκι Medicine, Φόρεμα MUNTHE, Μπότες χιονιού γυναικείες σουέτ Answear.LAB / ANSWEAR
Ξεκίνησα πλαισιώνοντας καλλιτέχνες. Συνεργάστηκα κατά βάση με τον Σάκη Ρουβά, την Ελένη Φουρέιρα, την Έλενα Παπαρίζου και την Τάμτα. Όταν πλαισιώνεις έναν καλλιτέχνη πας όπου πάει, οπότε έκανα συναυλίες, video clip, τηλεοπτικές εμφανίσεις, περιοδείες. Τα έκανα όλα με πολλή χαρά για αρκετά χρόνια, μέχρι που κάποια στιγμή ένιωσα ότι είχα χορτάσει.
Τι σου έμαθε, όμως, αυτή εμπειρία για τον χώρο του θεάματος γενικότερα;Είμαι ευγνώμων για όλες τις δουλειές που έχω κάνει, αλλά σαν την αδρεναλίνη της σκηνής δεν έχει
Τα πάντα. Μία από τις κοπέλες με τις οποίες είμαστε τώρα μαζί στο θέατρο με αποκαλεί χαριτολογώντας «σκυλί του πολέμου». Δεν μπορώ πραγματικά να περιγράψω πόσο πολύ με προετοίμασε η εμπειρία μου ως χορεύτρια ώστε να μπορώ να κάνω αυτό που κάνω σήμερα με τον τρόπο που το κάνω. Τα περισσότερα χρόνια δούλεψα με την Αμερικανίδα χορογράφο Chali Jennings οπότε έμαθα να λειτουργώ σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο απαιτήσεων από κάθε άποψη. Από το επίπεδο δυσκολίας της χορογραφίας, στους σχηματισμούς στο χώρο, τις πάρα πολύ γρήγορες αλλαγές κουστουμιών ή τα ψηλά τακούνια. Ειδικά τα τακούνια για το Kontakthof που κάνω τώρα, ήταν μια πολύ σημαντική δεξιότητα. Μπορεί οι πρώτες μου δουλειές ως ηθοποιός να ήταν τελικά στην τηλεόραση, όμως, όταν δεν βρίσκομαι πάνω στη σκηνή, νιώθω ότι λείπει ένα κομμάτι μου. Άλλωστε, από παιδί βρισκόμουν πάντα σε μια σκηνή και η ψυχή μου το ζητάει όποτε βρίσκομαι μακριά, δηλαδή μπροστά από μια κάμερα. Είμαι ευγνώμων για ό,τι έχω κάνει αλλά σαν την αδρεναλίνη της σκηνής δεν έχει.

Φούστα-παντελόνι Silvian Heach, Παντελόνι wide leg Isabelle Blanche, Μπουφάν Pinko / ANSWEAR
Όχι ποτέ. Όταν άρχισα να συστήνομαι περισσότερο στον χώρο του θεάτρου ούσα μέρος του ensemble μιας παράστασης, άρχισα να συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο ότι μου αρέσει πολύ αυτό. Σκεφτόμουν ταυτόχρονα ότι ο χορός δεν έχει και μεγάλη διάρκεια και πως λίγο πολύ ό,τι μπορούσα να έχω κάνει στην χώρα μας το έχω ήδη κάνει. Και επειδή εγώ έχω ανάγκη να κινούμαι συνεχώς και να εξελίσσομαι, σκέφτηκα την προοπτική να μπω σε μια Δραματική. Αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα να αφήσω εντελώς τον χορό και να που βρέθηκα στην ονειρική συνθήκη του να είμαι μέρος μιας παράστασης της Pina Bausch, που είναι η επιτομή της συνάντησης του χορού με το θέατρο.
Οπότε το 2019 αποφασίζεις να επιστρέψεις στα θρανία και να δώσεις εξετάσεις για τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Είχες καθόλου την αγωνία ότι ξεκινάς μια νέα διαδρομή, σε έναν χώρο συγγενικό με τον χορό, αλλά ταυτόχρονα εντελώς διαφορετικό, αφήνοντας πίσω μια ήδη διαμορφωμένη επαγγελματική πορεία;Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι, στην ακρόασή μου, η Κάτια Γέρου με ρώτησε αν ήμουν έτοιμη να αφήσω όλα αυτά που είχα κάνει για τα τρία χρόνια που θα φοιτούσα στη Δραματική Σχολή. Της απάντησα με απόλυτη σιγουριά ότι ήμουν αποφασισμένη να αφοσιωθώ σε αυτό για τρία χρόνια και ότι ήταν κάτι που ήθελα πολύ. Ήμουν καθ’ όλα έτοιμη, και ψυχικά και σωματικά. Ήμουν ήδη 25 χρονών, σε αντίθεση με πολλούς από τους συμφοιτητές μου που ήταν περίπου 20, οπότε σκεφτόμουν ότι είχα αυτά τα τρία χρόνια για να κάνω ό,τι ήταν να κάνω, να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου. Μεσολάβησε και η περίοδος του Covid, αλλά ούτε αυτό το άφησα να με σταματήσει. Και πράγματι, υπήρξα πολύ παραγωγική τα χρόνια των σπουδών μου στη Δραματική Σχολή.

“Η Pina Bausch ήταν τόσο σπουδαία ακριβώς γι’ αυτό: γιατί πήρε τους χορευτές της και τους είπε ότι όλα αυτά που μάθατε ότι δεν μπορείτε να είστε, αυτά να είστε.”
Το βασικότερο είναι η πειθαρχία. Μου είναι δύσκολο να αφήσω στην άκρη μια υποχρέωση απλώς επειδή έχω κι άλλες επιθυμίες. Όταν έχω να κάνω μια δουλειά ή να μελετήσω κάτι συγκεκριμένο, είμαι πολύ πειθαρχημένη. Θα καθίσω να το κάνω και δεν θα πω, για παράδειγμα, «ας βγω μια βόλτα» ή «ας χαλαρώσω λίγο». Ξέρω ότι αυτό έχει και την αρνητική του πλευρά, αλλά έτσι είμαι ως άνθρωπος. Ο χορός, επιπλέον, μου έχει δώσει μια εξαιρετική αντίληψη του χώρου, της κίνησης μέσα σε αυτόν, αλλά και του ρυθμού. Έχω, γενικότερα, μια σκηνική αντίληψη που είναι πολύ χρήσιμη να διαθέτεις στο θέατρο.
Στον χορό το σώμα είναι το βασικό μέσο έκφρασης, ενώ στην υποκριτική επιστρατεύεις και τη φωνή, τον λόγο, τη σκέψη και τη φαντασία. Τι χρειάστηκε να ανακαλύψεις από την αρχή περνώντας από τη μία τέχνη στην άλλη; Υπήρξε κάτι που σε δυσκόλεψε περισσότερο;Στη Δραματική Σχολή έπρεπε να μάθω να «σπάω» την τελειότητα. Στον χορό όλα είναι τέλεια κι εγώ τώρα έπρεπε να μάθω πώς να τα «χαλάω»
Χρειάστηκε να ξε-μάθω πολλά πράγματα και αυτό ήταν δύσκολο. Έπρεπε να σταματήσω να με ελέγχω τόσο απόλυτα και να μάθω να μη σκέφτομαι διαρκώς τι κάνει κάθε μέλος ή πως φαίνεται το σώμα μου. Η συγκέντρωσή μου έπρεπε να μετατοπιστεί στον άλλον, στο τι κάνει, τι λέει και πώς το λέει. Όταν κάποιος ξεκινά να γίνεται ηθοποιός, στην αρχή κάνει κινήσεις ασυνείδητα, πιθανότατα από αμηχανία ή άγχος. Κινήσεις που προέρχονται από τον ηθοποιό κι όχι από τον ρόλο. Το παρατηρούσα και στους συμφοιτητές μου. Εγώ είχα απόλυτη συνείδηση του σώματος και των κινήσεων μου και μου αποσπούσε την προσοχή από τον απέναντι. Ήταν κάτι που είχα μάθει να κάνω σε όλη μου τη ζωή, αλλά ως ηθοποιός είχε έρθει η στιγμή να το αφήσω πίσω.
Έπρεπε, επίσης, να μάθω να «σπάω» την τελειότητα. Στον χορό όλα είναι τέλεια, ενώ τώρα έπρεπε να μάθω πώς να τα «χαλάω». Ξαφνικά, το ζητούμενο για μένα ήταν να τσαλακώσω την τέλεια εικόνα που με ακολουθούσε και ως άνθρωπο. Ήθελα πάντα να έχω μια τέλεια εικόνα. Χρειάστηκε να περάσω από τη Δραματική Σχολή για να μπορώ για παράδειγμα να βγαίνω από το σπίτι άβαφη και να είμαι εντάξει με αυτό, όσο χαζό κι αν ακούγεται. Η Pina Bausch ήταν τόσο σπουδαία ακριβώς γι’ αυτό: γιατί πήρε τους χορευτές της και τους είπε ότι όλα αυτά που μάθατε ότι δεν μπορείτε να είστε, αυτά να είστε.

Μπουφάν Pinko, Σορτς Elisabetta Franchi, Παντελόνι φόρμας adidas Originals, Μπότες χιονιού γυναικείες σουέτ Answear.LAB / ANSWEAR
Καθόλου. Δεν περίμενα τίποτα, ούτε ότι θα έκανα τηλεόραση, ούτε ότι θα συμμετείχα σε μια σειρά που εκείνη την περίοδο παρακολουθούσε όλη η Ελλάδα. Σε εκείνη τη φάση, ήμουν τρίτο έτος στη σχολή και εν όψει των διπλωματικών εξετάσεων, βρισκόμουν όλη τη μέρα στο θέατρο. Προφανώς γνώριζα ότι προβαλλόταν μια σειρά που σημείωνε μεγάλη επιτυχία, αλλά δεν την είχα παρακολουθήσει. Όταν, λοιπόν, επικοινώνησε μαζί μου ο Ανδρέας Γεωργίου και μου έκανε την πρόταση, δεν είχα δει καθόλου τη σειρά. Μου περιέγραψε, όμως, τον ρόλο, μου άρεσε, έκανα το δοκιμαστικό και με επέλεξαν. Και κάπως έτσι, προτού το καταλάβω, μετακόμισα στην Κύπρο. Τώρα σκέφτομαι ότι το έκανα με απόλυτη άγνοια κινδύνου. Προέκυψε αυτή η δουλειά, τη θεώρησα σωστή επιλογή και πήγα. Έτσι, με οδηγό το ένστικτό μου και τελικά, έκανα πολύ καλά.
Όταν είδες τον εαυτό σου για πρώτη φορά στην οθόνη, πώς ένιωσες; Ήσουν αυστηρή με τον εαυτό σου;Ήμουν πολύ αυστηρή και γενικά είμαι πάντα όταν με βλέπω. Είχα πολύ άγχος και μεγάλη έγνοια για το αν αυτό που προσπαθώ να κάνω βγαίνει τελικά στην πράξη. Στην αρχή είχα ανάγκη να με βλέπω, για να καταλαβαίνω τι κάνω και να έχω ένα feedback. Ήθελα να έχω και μια εικόνα του συνολικού αποτελέσματος, όχι μόνο της δικής μου δουλειάς. Από τη «Γη της Ελιάς», που ήταν η πρώτη μου δουλειά, έχω δει την πλειοψηφία των σκηνών μου. Πλέον δεν το κάνω πια. Δεν μπορώ.

Πουλόβερ γυναικείο μάλλινο Pinko, Ζακέτα γυναικεία με πρόσμιξη μαλλιού Medicine, Σορτς γυναικεία μάλλινα Sessun, Μπότες χιονιού γυναικείες σουέτ Answear.LAB / ANSWEAR
Δέχτηκα και αυτή τη δεύτερη δουλειά στην τηλεόραση με χαρά και άρχισα να σκέφτομαι ότι κάτι πάει καλά, ότι κάτι λειτουργεί. Τώρα, όμως, που έχω επιστρέψει στο θέατρο, μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι νιώθω μεγαλύτερη οικειότητα στη σκηνή. Είμαι συνολικά πιο χαρούμενη.
Στην πορεία σου μέχρι σήμερα, ένιωσες ποτέ την αγωνία ότι πρέπει να αποδείξεις κάτι;Σε αυτή τη δουλειά εγώ αισθάνομαι διαρκώς ότι έχω κάτι να αποδείξω. Το «σε ποιον», όμως, είναι η σημαντική ερώτηση
Ακόμη την έχω και δεν νομίζω ότι θα σταματήσει ποτέ. Αυτό το επάγγελμα είναι τόσο πολυμορφικό. Κάθε φορά είναι κάτι άλλο: μια άλλη παράσταση, με άλλον σκηνοθέτη, άλλον ρόλο, άλλους συνεργάτες. Μετά μπορεί να κάνεις μια σειρά, με διαφορετική αισθητική, άλλους ανθρώπους και, φυσικά, έναν διαφορετικό ρόλο. Είναι συνεχώς κάτι καινούργιο κι εσύ δεν είσαι ποτέ σίγουρος ότι αυτό που θα κάνεις θα πετύχει ή ότι θα αγγίξει κάποιον.
Εγώ αισθάνομαι διαρκώς ότι έχω κάτι να αποδείξω. Το «σε ποιον», όμως, είναι η σημαντική ερώτηση. Σίγουρα προσπαθώ να αποδείξω κάτι στον εαυτό μου. Έχω κάθε φορά την ανάγκη να συγκινήσω πρώτα εμένα, να νιώσω ότι αυτό που κάνω με ενδιαφέρει, ότι μου προσφέρει κάτι, ότι με μετακινεί. Πρόσφατα, ένας φίλος μου σχολίασε ότι εγώ αντιμετωπίζω τα πάντα σαν να είναι Shakespeare και ισχύει. Φυσικά και δεν είναι όλα Shakespeare, αλλά το λέω με την έννοια ότι σέβομαι τη δουλειά μου, όποια κι αν είναι αυτή, και την αντιμετωπίζω με την ίδια σοβαρότητα και αφοσίωση που θα αναλογούσε, ας πούμε, στον Shakespeare. Και αυτή η λογική μόνο μπροστά μπορεί να σε πάει ως ηθοποιό. Φυσικά, σε δεύτερο βαθμό, με ενδιαφέρει και το αν αυτό που κάνω συγκινεί τους θεατές, αν αναπνέουμε μαζί. Δεν κάνω αυτή τέχνη αυνανιστικά. Δεν γίνεται θέατρο χωρίς κοινό.

Μπουφάν σκι με μαλλί Rossignol, Μπλουζοφόρεμα AllSaints, Ισοθερμικό κολάν γυναικείο με μαλλί μερινό Helly Hansen, Μπότες χιονιού γυναικείες σουέτ Answear.LAB / ANSWEAR
Αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να αποβάλω τα τελευταία χρόνια, που κάνω και ψυχοθεραπεία. Προσπαθώ να μη με καθορίζει το τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα. Το είχα πάντα αυτό ως άνθρωπος: ήθελα να είμαι καλή μαθήτρια, καλή φίλη, καλή χορεύτρια, καλή ηθοποιός, μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι η πραγματική μου ανάγκη είναι να είμαι απλώς ο εαυτός μου. Και τελικά μου επιστρέφεται από τους ανθρώπους ότι ο εαυτός μου είναι αρκετός, γιατί είμαι έτσι κι αλλιώς ένας άνθρωπος που δίνεται με τα μούτρα σε κάθε τι. Αυτό που τόσο προσπαθούσα να πετύχω, με τόσο άγχος και τόση πίεση, τελικά συμβαίνει και χωρίς αυτά. Προσπαθώ να μην ασχολούμαι πια με το τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα. Δεν το χρειάζομαι και μου κάνει κακό.
Σε τι φάση σε βρήκε η πρόταση να συμμετάσχεις στην αναβίωση της εμβληματικής χορογραφίας Kontakthof της Pina Bausch στο Εθνικό Θέατρο, η οποία επέστρεψε φέτος για έναν Γ’ κύκλο παραστάσεων;Φυσικά με ενδιαφέρει αν αυτό που κάνω συγκινεί τους θεατές, αν αναπνέουμε μαζί. Δεν κάνω αυτή τέχνη αυνανιστικά. Δεν γίνεται θέατρο χωρίς κοινό
Πλησίαζε το τέλος των γυρισμάτων για τα «Παιχνίδια Εκδίκησης» και πάντα, όταν ολοκληρώνεται μια δουλειά και δεν έχεις ήδη κλείσει την επόμενη, υπάρχει ένα άγχος. Τότε με πήραν τηλέφωνο για την ακρόαση της παράστασης της Pina Bausch και έπαθα σοκ. Περίμενα πώς και πώς τη στιγμή. Άρχισα να βλέπω ξανά ό,τι μπορούσα από τις παραστάσεις της, να διαβάζω και γενικά να ψάχνω οτιδήποτε θα μπορούσε να με προετοιμάσει καλύτερα.

Κάπα Barbour, Φόρεμα flared TERRA AllSaints, Μπότες χιονιού γυναικείες σουέτ Answear.LAB / ANSWEAR
Όταν ήρθε η στιγμή της ακρόασης, ήμουν εντελώς απορροφημένη και συγκεντρωμένη σε αυτό που συνέβαινε και σε ό,τι μου ζητήθηκε. Μετά κατάλαβα ότι αυτοί οι άνθρωποι έψαχναν και χρειάζονταν ακριβώς αυτό που είχα να προσφέρω. Κι αυτό ισχύει για όλους όσους επιλέχθηκαν γι’ αυτή την παράσταση, όχι μόνο για μένα. Αυτό που μάς ζητήθηκε μετά στις πρόβες ήταν απλώς να είμαστε ο εαυτός μας, μέσα στις συνθήκες που μάς βάζει το έργο. Γι’ αυτό και επί σκηνής χρησιμοποιούμε τα δικά μας ονόματα. Κατάλαβα ότι δεν είχα κάτι να αποδείξω, αλλά απλώς να είμαι μέσα στη δουλειά με τον εαυτό μου και την δική μου προσωπική ιστορία. Γενικά, στη φάση της ζωής μου που με βρήκε αυτή η δουλειά, ήταν βάλσαμο για την ψυχή μου.
Πώς ήταν να δουλεύεις τον ρόλο σου με την καθοδήγηση της ίδιας της Josephine Ann Endicott, η οποία είχε ερμηνεύσει τον ίδιο ρόλο στην πρώτη, εμβληματική παρουσίαση του Kontakthof το 1978;Στη φάση της ζωής μου που με βρήκε ο ρόλος στο Kontakthof, ήταν βάλσαμο για την ψυχή μου
Ήταν τεράστια τιμή και ευκαιρία να μάθω τον ρόλο από την ίδια την Jo. Όταν το συνειδητοποίησα ότι θα κάνω αυτό τον ρόλο έβαλα τα κλάματα και ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγμές τις ζωής μου. Αυτή η γυναίκα, που είναι σήμερα 76 χρονών, μου έδειξε βήμα βήμα τον ρόλο, περιμένοντας από εμένα να φτάσω στο επίπεδο που ήταν εκείνη, επιτρέποντάς μου, παρ’ όλα αυτά, να παραμείνω ο εαυτός μου. Μου ζητούσε το απόλυτο, χωρίς να με εξαφανίζει. Με άφησε να βρω τον εαυτό μου μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία. Συνδέθηκα μαζί της μέσα από το έργο αυτό με ένα μοναδικό τρόπο που θα κουβαλάω μέσα μου για πάντα. Την αγαπώ και την ευχαριστώ για όλα.
Γενικά πώς ήταν η διαδικασία των προβών με όλη αυτή την ομάδα;Από την αρχή, όταν ξεκινήσαμε για τον Α’ κύκλο των παραστάσεων την περσινή σεζόν, αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά. Είχα αποφασίσει ότι δεν θα κάνω κάποια άλλη δουλειά παράλληλα. Δεν θα μπορούσα, άλλωστε να κάνω διαφορετικά, ο συγκεκριμένος ρόλος είναι πάρα πολύ απαιτητικός, και σωματικά και ψυχικά. Η διαδικασία των προβών, επίσης, ήταν πολύ απαιτητική. Και παρόλο που είχαμε τόσο σκληρή δουλειά να κάνουμε, όλοι τους, η Josephine-Ann Endicott, ο Δάφνις Κόκκινος, η Anne Martin και ο Scott Jennings, το έκαναν κάθε μέρα με αγάπη, χαρά, ευγένεια και χιούμορ. Ακόμη κι όταν έπρεπε να είναι αυστηροί ή να πουν κάτι που ήταν πιο δύσκολο να ειπωθεί το έκαναν με φροντίδα. Αυτό έδινε μια πολύ ωραία ελαφρότητα στο όλο κλίμα, ενώ ταυτόχρονα έδειχναν την απαιτούμενη σοβαρότητα ως προς το τι έπρεπε να κάνουμε και πώς έπρεπε να είμαστε. Έφευγα εξαντλημένη από τις πρόβες, αλλά ήμουν ευτυχισμένη.
Τι σου αποκάλυψε τελικά όλη αυτή η διαδικασία αλλά και το ίδιο το έργο; Υπήρξε κάτι που κατάλαβες μέσα από την τριβή μαζί της και που ενδεχομένως σε μετακίνησε ως καλλιτέχνιδα αλλά και ως άνθρωπο;Με τα ευάλωτά μου κομμάτια θα πάω εκεί όπου χρειάζεται να πάω
Αυτό που μου αποκαλύφθηκε από την επαφή μου με το έργο της Pina Bausch είναι ότι μπορείς να είσαι στη σκηνή όπως ακριβώς είσαι, ολόκληρος. Ότι μπορείς να φέρεις όλα σου τα κομμάτια, ακόμη κι εκείνα που δεν συμπαθείς ιδιαίτερα ή που θεωρείς αδυναμίες. Η ίδια αντιμετώπιζε τις αδυναμίες ως προτερήματα και τις χρησιμοποιούσε στη δουλειά της με έναν μοναδικό τρόπο. Αυτό το αίσθημα ότι μπορείς να βγεις στη σκηνή και να συνυπάρξεις και με αυτά τα κομμάτια σου -αφού, στην πραγματικότητα, είσαι κι αυτά, απλώς προσπαθείς να μην είσαι- είναι πολύ απελευθερωτικό, είναι πραγματικά συγκινητικό.
Να φανταστείς, υπάρχει μια σκηνή στην παράσταση όπου κάθε βράδυ κλαίει και κάποιος άλλος από εμάς, χωρίς αυτό να είναι γραμμένο. Μπορεί να οδηγηθείς εκεί και το ότι το έργο σου επιτρέπει να το αφήσεις και να μην το καταπνίξεις, το βρίσκω υπέροχο και αληθινά λυτρωτικό για τις ψυχές μας. Όλη αυτή η εμπειρία με έχει μετακινήσει εντελώς, ως άνθρωπο αλλά και ως προς τον συνολικό τρόπο με τον οποίο θα ήθελα να υπάρχω ως ηθοποιός. Θα ήθελα να είναι κυρίως αυτός, γυμνός και ειλικρινής. Άλλωστε, θεωρώ πως με τα ευάλωτά μου κομμάτια θα πάω εκεί όπου χρειάζεται να πάω.

Μπουφάν σκι με μαλλί Rossignol, Μπλουζοφόρεμα AllSaints, Ισοθερμικό κολάν γυναικείο με μαλλί μερινό Helly Hansen, Μπότες χιονιού γυναικείες σουέτ Answear.LAB / ANSWEAR
Νιώθω πιο σίγουρη, αφού πλέον γνωρίζω πολύ καλά το έργο. Όταν κάνεις κάτι για τόσο καιρό, εξοικειώνεσαι σε τέτοιο βαθμό που αρχίζουν να ξεκλειδώνουν καινούργια πράγματα, τα οποία έχουν πολύ ενδιαφέρον. Φεύγει η όποια έγνοια για το τι κάνεις και πώς θα το κάνεις και βιώνεις όλη τη διαδικασία σαν ένα αεράκι που έρχεται, σε παίρνει και σε πηγαίνει, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Έτσι γεννιούνται νέες, διαφορετικές σκέψεις και συναισθήματα, σε σχέση με εκείνα που βίωνες την πρώτη φορά. Και η συγκεκριμένη παράσταση σου αφήνει γενικά πολύ χώρο να πας και από άλλους δρόμους στον ίδιο προορισμό. Αρκεί να αφεθείς και να μην ψάχνεις εξηγήσεις.
Το ίδιο ισχύει και για το κοινό που έρχεται να δει την παράσταση;Το Kontakthof σου αφήνει πολύ χώρο να πας και από άλλους δρόμους στον ίδιο προορισμό. Αρκεί να αφεθείς και να μην ψάχνεις εξηγήσεις
Ναι. Όσοι δεν αφήνονται και αναζητούν μια σαφή ιστορία, δεν περνούν πολύ καλά. Όσοι, από την άλλη, επιτρέπουν στον εαυτό τους να αισθανθούν χωρίς να προσπαθούν να εξηγήσουν κάθε τι που βλέπουν, συγκινούνται, βιώνουν όλη την εμπειρία με αγαλλίαση και ξεκλειδώνουν κομμάτια τους που δεν ήξεραν ή που είχαν ξεχάσει. Έχουν έρθει άνθρωποι που βλέπουν και ξαναβλέπουν αυτή την παράσταση γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. Το ίδιο προκαλούν, για εμένα, όλα τα έργα της Pina Bausch. Είχε βρει έναν τρόπο να απεικονίζει πράγματα που είναι γνωστά σε όλους μας, που τα έχουμε μέσα μας, απλώς δεν ξέρουμε πώς να μιλήσουμε γι’ αυτά. Και ίσως δεν χρειάζεται καν να μιλάμε γι’ αυτά. Χρειάζεται απλώς να τα νιώθουμε και να τους επιτρέπουμε να υπάρχουν.

Κάπα Barbour, Φόρεμα flared TERRA AllSaints, Μπότες χιονιού γυναικείες σουέτ Answear.LAB / ANSWEAR
Θεωρώ ότι είναι δύσκολο σ’ αυτή την εποχή που ζούμε. Ο κόσμος σήμερα βρίσκεται σε μια διαρκή αγωνία, με το κινητό στο χέρι, κοιτάζοντας συνεχώς την ώρα ή κάποια ειδοποίηση. Οπότε, όταν έρχονται άνθρωποι και σου λένε ότι κατάφεραν να συνδεθούν με αυτό που είδαν, είναι πολύ συγκινητικό.
Το σώμα είναι το βασικό εργαλείο της δουλειάς σου. Πώς έχει αλλάξει η σχέση σου μαζί του μεγαλώνοντας; Έχεις μάθει να το ακούς περισσότερο, να το φροντίζεις, να διαχειρίζεσαι τον πόνο και γενικά τις απαιτήσεις που έχεις από αυτό;Μέχρι πέρσι δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο με επηρέαζε ψυχικά το ότι έμαθα να αντέχω σωματικά· πόσο μεγάλη ανοχή είχα στον πόνο
Μόλις πέρσι συνειδητοποίησα πόσο μεγάλη ανοχή έχω στον πόνο. Όλα αυτά τα χρόνια, αυτό συνέβη από μόνο του, ώστε να μπορώ να ανταποκρίνομαι σε όλα αυτά που είχα να κάνω. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο με επηρέαζε ψυχικά το ότι έμαθα να αντέχω σωματικά, ενώ μου φαίνεται στα αλήθεια παράξενο το πως δεν καταλάβαινα ότι αυτό ήταν δεδομένο ότι θα συμβεί. Οτιδήποτε συμβαίνει στο σώμα μας συμβαίνει και στην ψυχή μας και το αντίστροφο. Αυτή η μεγάλη ανοχή δεν ήταν κάτι που θα μπορούσα να αποφύγω, αλλά ταυτόχρονα είναι κάτι που τώρα καταλαβαίνω ότι δεν μου έκανε καλό. Και δεν ήταν εύκολη συνειδητοποίηση για μένα.
Τουλάχιστον, ήξερα να με φροντίζω το σώμα μου. Είχα πάντα έναν υγιεινό τρόπο ζωής: δεν πίνω ιδιαίτερα, δεν καπνίζω, πρόσεχω τι τρώω και γυμνάζομαι. Δεν είμαι εμμονική με αυτά, αλλά γενικά η ζωή μου ήταν πάντα έτσι και αυτός είναι ο τρόπος που επιλέγω και νιώθω καλά. Όταν είχα κάθε μέρα, όλη μέρα γύρισμα και δεν προλάβαινα καθόλου να κάνω χορό ή γυμναστική συστηματικά με επηρέαζε πολύ σε ψυχολογικό επίπεδο. Πραγματικά το χρειάζομαι στην καθημερινότητα μου.

Πουλόβερ γυναικείο μάλλινο Pinko, Ζακέτα γυναικεία με πρόσμιξη μαλλιού Medicine, Σορτς γυναικεία μάλλινα Sessun, μπότες χιονιού Answear.LAB / ANSWEAR
Προσπαθώ να είμαι συμφιλιωμένη με αυτό, μιας και το αναγνωρίζω ως μέρος της δουλειάς μου. Η έκθεση είναι αναπόφευκτη, αλλά σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο επιλέγεις εσύ να υπάρχεις μέσα σε αυτή και ο βαθμός στον οποίο αφήνεις να σε επηρεάζει. Στην αρχή, όσο έπαιζα στη «Γη της Ελιάς», με σταματούσαν συνέχεια στο δρόμο κι αυτό κάπως μου δημιουργούσε την αίσθηση ότι όπου κι αν ήμουν μπορεί κάποιος να με κοιτούσε. Τώρα πια, δεν δίνω πολύ σημασία, μου μιλάνε στη λαϊκή και πιάνουμε κουβέντα (γελάει). Θέλω να πω ότι έχει σημασία και το πού κινείσαι. Εγώ, γενικά, είμαι διακριτική και είμαι μια χαρά. Πάντα θα με ξαφνιάσει αν κάποιος μου μιλήσει, αλλά αγαπώ τόσο αυτό που κάνω, που το «παντρεύομαι».
Πώς διαχειρίζεσαι την αβεβαιότητα ενός επαγγέλματος στο οποίο δεν υπάρχει ποτέ πραγματική εγγύηση για το επόμενο βήμα; Είσαι άνθρωπος που χρειάζεται να έχει ένα σχέδιο για το μέλλον ή μπορείς και να αφήνεσαι σε όσα προκύπτουν;Ωραίο είναι να αφήνεσαι και να βλέπεις τι προκύπτει, αλλά τι κάνεις με το άγχος; (γελάει) Όταν δημιουργούνται κενά ανάμεσα στις δουλειές, αναπόφευκτα έρχεται και το άγχος της αβεβαιότητας. Στη δουλειά μας υπάρχουν γενικά τέτοια κενά και, όσο καλός κι αν είσαι, μπορεί να βρεθείς σε αυτό το μεταβατικό στάδιο. Εγώ προσπαθώ να διαχειρίζομαι το άγχος μου με δημιουργικούς τρόπους, να έχω εμπιστοσύνη στην προσπάθεια και στη δουλειά που έχω κάνει και να ελπίζω ότι θα είναι αρκετή για να με οδηγήσει στο επόμενο βήμα. Δεν είναι καθόλου εύκολο η αβεβαιότητα να αποτελεί μονιμότητα στη ζωή σου, αλλά σκέφτομαι πολλές φορές ότι τουλάχιστον με κρατάει σε εγρήγορση και στην πραγματικότητα, το έχω επιλέξει.
Υπάρχει κάτι στη δουλειά που θα ήθελες πολύ να δοκιμάσεις τον εαυτό σου και σε αυτό;Γενικά, επεξεργάζομαι τη σκέψη να κάνω δικά μου πράγματα. Σίγουρα έχει αρχίσει να γεννιέται αυτή η επιθυμία, αλλά δεν είναι ακόμη η στιγμή. Με ενδιαφέρει πολύ να βρίσκομαι στο δημιουργικό κομμάτι μιας δουλειάς, στο «από πίσω», δηλαδή. Θα ήθελα, επίσης, να κάνω σινεμά ως ηθοποιός, γιατί δεν έχω κάνει μέχρι σήμερα. Ωστόσο, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο, θα με έβλεπα άνετα και σε έναν ρόλο πίσω από τη σκηνή ή την κάμερα. Θα έκανα ξανά τηλεόραση ως ηθοποιός, εννοείται. Απλώς, μετά από δύο σειρές, θα ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, που να μου αρέσει πολύ και να αποτελεί πρόκληση για μένα. Έτσι περιμένω την επόμενη πιθανή τηλεοπτική μου δουλειά υπό αυτό το πρίσμα, σε μια φάση που μου επιτρέπει, φυσικά, να έχω την πολυτέλεια της επιλογής. Εννοώ από άποψη βιοπορισμού.
Τι θα ήθελες να μη χάσεις από τον εαυτό σου μεγαλώνοντας;Τα τελευταία χρόνια βρήκα το χιούμορ μου στη ζωή, το οποίο είχα ξεχάσει για κάποια χρόνια. Θα ήθελα να μην το χάσω ποτέ ξανά και επιπλέον, να μη χάσω την πίστη μου στα πράγματα. Θέλω να συνεχίσω να πιστεύω στην καλή ενέργεια που επιστρέφεται, όσο δύσκολα κι αν μου φέρεται η ζωή.
Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης
Προσθήκη του monopoli.gr στην GoogleΗ Μελίνα Κόντη πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Kontakthof» της Pina Bausch που ανεβαίνει για 2η χρονιά στο Εθνικό Θέατρο, σε μια σύμπραξη με το Pina Bausch Foundation.
Παίζουν επίσης: Θανάσης Ακοκκαλίδης, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Βίκυ Βολιώτη, Κατερίνα Γεβετζή, Δημήτρης Γεωργιάδης, Μαριλένα Δάρα, Δάφνη Δρακοπούλου, Νίκος Ζιάζιαρης, Πύρρος Θεοφανόπουλος, Ναταλία Καλογεροπούλου, Δημήτρης Κολλιός, Μελίνα Κόντη, Νίκος Κουσούλης, Νίκος Λεκάκης, Δημήτρης Μανδρινός, Ιωάννης Μπάστας, Αλεξάνδρα Όσπιτση, Εβίνη Παντελάκη, Έλσα Σίσκου, Βασιάνα Σκοπετέα, Σάνια Στριμπάκου, Μαρία Χανδρινού
Τελευταίες παραστάσεις: Παρασκευή 20 και Σάββατο 21 Νοεμβρίου στις 20:00, Κυριακή 22 Νοεμβρίου στις 18:00