Saint Laurent Η Χρυσή Εποχή

Χρυσή αλλά όχι ρόδινη η περίοδος από το 1967 ως το 1976 για τον Yves Saint Laurent. Η ταινία παρουσιάζει τα συναισθηματικά αδιέξοδα, τις αγωνίες και τις επικίνδυνες ηδονικές εκτροπές ενός ντροπαλού ομοφυλόφιλου άντρα, που άφησε το στίγμα του, όσο λίγοι στον λαμπερό κόσμο της μόδας. 

Είναι ίσως υπερβολή να βγαίνουν δύο ταινίες σχεδόν ταυτόχρονα για έναν σχεδιαστή μόδας. Όμως, σε σύγκριση με την άλλη ταινία, που είχε το ίδιο θέμα, νομίζω ότι αυτή είναι ανώτερη. Έχει πιο ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία, είναι καλύτερη εικαστικά, ενώ δεν μοιάζει με καρικατούρα ο τρόπος που παρουσιάζει τις δύσκολες πλευρές της ζωής του Saint Laurent. Υπάρχει ένας πιο τολμηρός δημιουργικά τρόπος αφήγησης, που δεν είναι γραμμικός. Ο τρόπος, με τον οποίο παρουσιάζεται ο χαρακτήρας του μόδιστρου έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο για τις όμορφες φίλες του, που κατά κύριο λόγο το μόνο που κάνουν είναι να ποζάρουν τις ομορφιές τους, να ντύνονται ωραία και να χορεύουν.  

Στην ταινία είναι διάχυτος ο αισθητισμός- με ένα ντεκαντάντ ύφος- του γάλλου λάτρη του Μαρσέλ Προυστ, που άλλαξε τον τρόπο που ντύνεται η παριζιάνικη και η παγκόσμια ελίτ.  Η ταινία μας δίνει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία για τις καλλιτεχνικές επιρροές, τους φόβους, τα ελαττώματα του Saint Laurent. Αλλά όμως σε αρκετά σημεία είναι φλύαρη. Θα μπορούσαν άνετα να έχουν κόψει τουλάχιστον μισή ώρα  από τις 2,5 ώρες της ταινίας στο μοντάζ, καθώς πολλές σκηνές δεν προσφέρουν τίποτα, απλά κουράζουν το θεατή. Έτσι, αυτές οι σκηνές, που είχαν δύναμη και έξυπνες ιδέες, θα αναδεικνύονταν περισσότερο. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Ένα άνισο έργο, που συνδυάζει σκηνές με δημιουργική κινηματογράφηση και ενδιαφέροντα γεγονότα, με άλλες, που είναι ανούσιες. Με αρκετό και σωστά επιλεγμένο κόψιμο στο μοντάζ, πιστεύω ότι θα ήταν μια δυνατή ταινία.

Γιώργος Σμυρνής