Καλώς Ήρθες Στη Νέα Υόρκη

Ο κ. Ντέβερο (ο χαρακτήρας που απεικονίζει στην ουσία τον Στρος Καν) είναι ένας ισχυρός άνδρας. Ένας άνθρωπος που χειρίζεται δισεκατομμύρια δολάρια κάθε μέρα. Ένας άνθρωπος που ελέγχει την οικονομική μοίρα των εθνών. Ένας άνδρας με μια τρελή και αχαλίνωτη σεξουαλική πείνα. Ένας άνθρωπος που ονειρευόταν να σώσει τον κόσμο και ο οποίος δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του. 

Η ζωή του Ντέβερο, όπως απεικονίζεται στην προβλέψιμα αντιελιτίστικη ταινία του Abel Ferrara είναι ένα σκέτο πορνό, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο ίδιος. Ο άνθρωπος αυτός, που διαχειρίζεται ιλιγγιώδη ποσά, επιδίδεται σε συνεχείς σεξουαλικές συνευρέσεις, κυρίως με πόρνες, αλλά και με διάφορες ερωμένες, απατώντας διαρκώς τη γυναίκα του. Η ταινία παίρνει καθαρά την άποψη της υπηρέτριας, δείχνοντας ότι υπήρξε κάποιου είδους βιασμός (υπάρχει μόνο μια αμφιβολία, με βάση τα πλάνα και την εξομολόγηση του Ντεβερό στη γυναίκα του, στο πόσο προχώρησε αυτός ο βιασμός.)

Η ταινία έχει διχάσει το κοινό σε διεθνές επίπεδο. Άλλοι τη θεωρούν σαχλαμάρα και άλλοι μια πολύ καλή ταινία. Το ίδιο ισχύει και για την ερμηνεία του Gérard Depardieu, με τον υπερβολικά ζωώδη και σωματικό τρόπο, που παρουσιάζει τον κεντρικό χαρακτήρα. Ένας ευτραφής και ηλικιωμένος τραπεζίτης, που επιδίδεται στις σεξουαλικές του ορέξεις χωρίς κανέναν αυτοέλεγχο. Η ερμηνεία του διάσημου γάλλου ηθοποιού (που μάλλον δεν συμπαθεί τον Στρος Καν και για πολιτικούς λόγους) είναι πολύ πειστική σε αυτό το κομμάτι και ιδιαίτερα τολμηρή. Εκεί που μπερδεύεται λίγο το πράγμα, είναι στο δεύτερο μέρος, σε έναν μονόλογο γεμάτο απελπισία, που προσπαθεί να μας παρουσιάσει τον ίδιο βιαστή- τραπεζίτη σαν μια σκοτεινή, φιλοσοφημένη και ποιητική ύπαρξη. Είναι μια απλοϊκή προσπάθεια να δοθεί μεγαλύτερο βάθος και κάποια γοητεία στο ρόλο, αλλά και μια αίσθηση γαλλικής κουλτούρας.

Ένα άλλο στοιχείο, που έχει ενδιαφέρον, είναι ότι σύμφωνα με την ταινία ο Ντεβερό δεν θέλει να γίνει πρόεδρος. Είναι παγιδευμένος στο κλουβί των φιλοδοξιών της πάμπλουτης γυναίκας του (την ερμηνεύει κάπως ρηχά η Jacqueline Bisset) , της οποίας η πλούσια οικογένεια, όπως δηλώνεται στο έργο, είχε δοσίλογο παρελθόν. (Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώην σύζυγος του Ντομινίκ Στρος Καν, η Αν Σινκλέρ, χαρακτήρισε αηδιαστική την ταινία του Ferrara.) Ki o Ντεβερό παραδέχεται ότι κάνει συνέχεια αυτοκαταστροφικές βλακείες, για να ξεφύγει από αυτόν τον καταναγκασμό. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Μία μέτρια ταινία, που δίχασε κοινό και κριτικούς. Ο κύριος σκοπός της νομίζω ότι δεν είναι να αποκαλύψει τι έγινε πραγματικά στην γνωστή υπόθεση, αλλά μάλλον να χρησιμοποιήσει την περίπτωση του Στρος Καν, για να διαλύσει την ηθική υπόσταση των οικονομικών ελίτ.

Γιώργος Σμυρνής