Palo Alto

Η ντροπαλή κι ευαίσθητη Έιπριλ (Έμα Ρόμπερτς), αγνή κι ανυποψίαστη στη μεθυστική της νιότη, σβήνει τη δίψα της για ζωή μέσα από την απαγορευμένη σχέση με τον προπονητή ποδοσφαίρου της ομάδας της (James Franco). Την ίδια στιγμή ο εσωστρεφής καλλιτέχνης Τέντι (Τζακ Κίλμερ), που τρέφει ένα φλογερό αλλά ανομολόγητο πάθος για την Έιπριλ, δοκιμάζει παρέα με τον καλύτερό του φίλο, Φρέντ (Νατ Γουλφ), τα όρια μιας ζωής που δείχνει έτοιμη να συνθλίψει όποιον την κοιτάξει κατάματα.

Αμερικάνικος κινηματογραφικός ρεαλισμός σε μία ταινία με πρωταγωνιστές εφήβους που περνούν από την «άγρια πλευρά της ζωής». Η ταινία είναι ένα χαρμάνι ερωτικών πειραματισμών κι επικίνδυνων λαθών, χρήσης μαλακών ναρκωτικών και ποτού, αυτοκτονικών τάσεων, αναζήτησης ταυτότητας. Η Gia Coppola προσπαθεί να δημιουργήσει μια εφηβική ταινία πιο σκληροπυρηνική από τις συνήθεις γλυκανάλατες αμερικανιές αυτού του τύπου. Αλλά το κάνει με αρκετά προβλέψιμο τρόπο, επιμένοντας στα συνήθη θέματα της ψευδαίσθησης του ρομαντικού έρωτα, των ασταθών σεξουαλικών σχέσεων, της αυτοκαταστροφής και της σωτηρίας. 

Είναι ένα καλογυρισμένο έργο, με αξιόλογα κοντινά πλάνα πάνω σε πρόσωπα. Η ροή των πλάνων και οι σκηνές κρύβουν εκπλήξεις για το θεατή και συντηρούν το ενδιαφέρον. Το Palo Alto εστιάζει σε συναισθηματικά κενά νεαρών μαθητών σε ευκατάστατες, ως επί το πλείστον, οικογένειες και οι όποιες παρεκτροπές των ηρώων οφείλονται κυρίως σε  συναισθηματικά αδιέξοδα. Έτσι, το προσωπικό και ψυχολογικό στοιχείο κυριαρχεί έναντι του κοινωνικού.  Η ροπή των μικρών παιδιών προς την ηδονισμό προβάλλεται με κάπως σκοτεινό χρώμα, κυρίως γιατί μοιάζει σαν μια μιμητική αντίδραση προς τα ατομικιστικά και ναρκισιστικά πρότυπα της pop κουλτούρας. Οι ακραίες εμπειρίες οι απολαύσεις δεν γεμίζουν το κενό και οι έφηβοι συχνά οδηγούνται προς την αυτοκαταστροφή (κάτι που υποκρύπτει και μια δόση ηθικολογίας). Η σκηνοθέτης μοιάζει να καταγραφεί με μελαγχολία  μια γενιά γαλουχημένη στην ευκολία, που σκέφτεται μόνο την πάρτη της. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Gia Coppola μιλάει με μελαγχολία για μια γενιά χαμένη στο ναρκισισμό της, που ίσως βρει τον δρόμο της, ίσως όχι. Η ταινία έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας και ιδιαίτερου βάθους. 
 
Γιώργος Σμυρνής