Aπρόσμενος Έρωτας

Τα βάσανα της τρίτης ηλικίας, η ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στη σοφία των χρόνων και την ομορφιά της νιότης, αλλά και τα άλυτα θέματα που έχει με τα παιδιά του ο καθηγητής (Μάικλ Κέιν) προβάλλονται με φόντο γοητευτικές περιοχές μιας μάλλον μελαγχολικής Γαλλίας.

Ο Λονδρέζος Μάικλ Κέιν για μια ακόμα φορά παίζει τον Αμερικάνο, όπως τόσοι και τόσοι Άγγλοι ηθοποιοί. Η συνήθεια πια, μετά από τόσα χρόνια καριέρας στο Hollywood, το κάνει εύκολο. Το story της ταινίας είναι απολύτως συνηθισμένο. Ο πικραμένος από την απώλεια της γυναίκας του ηλικιωμένος καθηγητής του Πρίνστον που γοητεύεται από την φρεσκάδα των νιάτων της όμορφης γαλλίδας (Μισέλ Γκοντέ), αλλά παραμένει ερωτευμένος με τη χαμένη του σύζυγο. Η γυναίκα του άλλωστε τον επισκέπτεται στην σκέψη του.

Η πλοκή της ταινίας, πάντως, δεν αποσκοπεί στο να δημιουργήσει ένα love story ανάμεσα στον ηλικιωμένο και την πιτσιρίκα. Περισσότερο πατρική ή φιλική είναι η σχέση τους. Επίσης, δίνεται μεγάλη έμφαση στα οικογενειακά προβλήματα του καθηγητή με τα δύο του παιδιά. Η σχέση του μαζί τους έχει διαρραγεί. Κι όταν κάνει απόπειρα να αυτοκτονήσει, ο γιος και η κόρη του υποψιάζονται ότι υπάρχει μια σχέση ανάμεσα σε αυτόν και την γαλλίδα.

Οι ερμηνείες κινούνται σε ικανοποιητικά επίπεδα, σε αυτό το αρκετά ρεαλιστικό, αλλά μάλλον υποτονικό δράμα. Περισσότερο ξεχωρίζει ο πιο εκκεντρικός ρόλος της κόρης του καθηγητή, τον οποίο ερμηνεύει η Γκίλιαν Άντερσον (γνωστή ως Ντέινα Σκάλυ από το X-Files).  Μια αρκετά σκληρή, λίγο kinky και ιδιόρρυθμη γυναίκα, που κερδίζει τις εντυπώσεις με την ερμηνεία της. Γενικά, πάντως τα κίνητρα των χαρακτήρων είναι κάπως θολά σε αρκετά σημεία, καθώς οι εξηγήσεις που δίνονται για κάποια κομβικά σημεία στις σχέσεις του έργου (όπως η απόσταση ανάμεσα στον πατέρα και τα παιδιά του ή το τόσο μεγάλο δέσιμο του ηλικιωμένου με την μικρούλα), αλλά και ενέργειες (πχ η απόπειρα αυτοκτονίας του πατέρα) είναι είτε απλοϊκές είτε ασαφείς.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Το “Απρόσμενος Έρωτας” είναι ένα αμερικάνικο καθημερινό δράμα που εκτυλίσσεται στην πιο τουριστική χώρα του κόσμου, τη Γαλλία. Η ανθρώπινη αυτή ιστορία έχει αρκετές δόσεις ρεαλισμού, αλλά και κενά στον τρόπο που παρουσιάζονται οι κεντρικοί χαρακτήρες. Η ταινία δεν έλκει με την πρωτοτυπία της, ούτε έχει κάποια πλοκή ή ρυθμό που θα σε συναρπάσει. Θα έλεγα ότι κινείται και σε θολά και σε ρηχά νερά.

Γιώργος Σμυρνής