Nτομ Χέμινγουεϊ

Ο πρωταγωνιστής Dom Hemingway είναι ένας τύπος που έκανε πολλά χρόνια φυλακή, αρνούμενος να καταδώσει τον εργοδότη του Ρώσο μαφιόζο. Στο μεταξύ η γυναίκα του πεθαίνει από καρκίνο και η κόρη του μεγαλώνει χωρίς πατέρα. Με το που βγαίνει από τη φυλακή, μαζί με έναν φίλο του, πηγαίνει στο «αφεντικό», για να ζητήσει την ανταμοιβή του. Κάτι όμως στραβώνει στην πορεία και χάνει την ευκαιρία της ζωής του για μεγάλο πλούτο.

Η ταινία είναι κάτι ανάμεσα σε περιπέτεια του υποκόσμου, στο στυλ του Guy Ritchie, αλλά και σε ένα οικογενειακό μελόδραμα. Δύσκολα ισορροπεί ανάμεσα στα δύο αυτά είδη, καθώς από τη μία είναι η καφρίλα του σκληρού life style και από την άλλη το μελόδραμα του πατέρα που προσπαθεί να τα ξαναβρεί με την κόρη του, την οποία έχει τόσα χρόνια να δει. Είναι τελείως διαφορετικά τα συναισθήματα και το στυλ και μοιάζει λίγο η ταινία να αποτελείται από δύο έργα.

Ερμηνευτικά, το έργο ήταν έτσι φτιαγμένο και σεναριακά (με τους πνευματώδεις διαλόγους και τους αρκετούς μονολόγους) και σκηνοθετικά, ώστε να βολεύει κι ένα πιο θεατρικό παίξιμο σε ορισμένες σκηνές. Αυτό βόλεψε ιδιαίτερα τον ποιοτικό ηθοποιό Richard E. Grant να δείξει ταλέντο και τρέλα στον ρόλο του μονόχειρα κολλητού του Dom Hemingway. Επίσης, χάρη σε αυτή τη θεατρικότητα και ο Jude Law κατάφερε να δείξει μια πιο σκληρή πλευρά του με έναν τρόπο πάντως που καμιά φορά γίνεται λίγο υπερβολικός.

Η ταινία δίνει την ευκαιρία και στους φαν του Game of Thrones να δουν την αγαπημένη τους Καλίσι (Emilia Clarke) με διαφορετικό χρώμα στα μαλλιά της και σε έναν τελείως διαφορετικό ρόλο από αυτόν της δρακομάνας βασίλισσας. Στην ταινία παίζει την κόρη του ρεμαλιού πρωταγωνιστή με τις πολλές αρετές, αλλά τη δυσκολία να δεχτεί τον πατέρα της πίσω. Η Ρουμάνα Madalina Diana Ghenea, που ερμηνεύει την Παολίνα, την σύντροφο του Ρώσου μεγιστάνα και «μοιραία γυναίκα του γλυκού νερού», εντυπωσιάζει κυρίως με την ομορφιά της, παρά με το παίξιμο της. Πάντως, εντυπωσιάζει. Όσοι μπουν στον κόπο να δουν αυτή την ταινία, θα πουν ότι μοιάζει με μοντέλο. Και όντως είναι. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Ο Ντομ Χέμινγουεϊ είναι μια στυλιζαρισμένη περιπέτεια με εκκεντρικούς ήρωες. Όμως, επιχειρώντας το δύσκολο συνδυασμό ενός έργου του υποκόσμου με το οικογενειακό δράμα, δεν είναι τόσο αρμονικά δεμένο. Έχει ενδιαφέρουσα πλοκή, αλλά μπλέκει στην πορεία και δεν αποφεύγει και τις υπερβολές.

Γιώργος Σμυρνής