Παράδεισος Της Πίστης

Για την Anna Maria, ο Παράδεισος ταυτίζεται με τον Χριστό και γι’ αυτόν τον λόγο αφιερώνει τις διακοπές της σ’ ένα παθιασμένο ιεραποστολικό έργο. Η Αυστρία πρέπει να επιστρέψει στον δρόμο της αρετής και η Anna Maria πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα, περιφέροντας ένα άγαλμα της Παρθένου Μαρίας, για να προσηλυτίσει τους μοναχικούς και απελπισμένους. Μια μέρα, όμως, μετά από χρόνια απουσίας, επιστρέφει στο σπίτι ο σύζυγός της. Είναι Αιγύπτιος, μουσουλμάνος και καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Οι ύμνοι και οι προσευχές διανθίζονται με καβγάδες και ο Παράδεισος απομακρύνεται. Η Anna Maria βιώνει καθημερινά τη δική της δυστυχία. Έχει έρθει η ώρα να σηκώσει τον δικό της σταυρό.

Η δεύτερη ταινία της τριλογίας «Παράδεισος» από τον ανατόμο της κοινωνικής ψυχοπαθολογίας Ούλριχ Ζάιντλ πηγαίνει από την αναζήτηση του (αγοραίου έστω) έρωτα του «Paradise: Love» στην εμμονή της πίστης. Ο Αυστριακός σκηνοθέτης καταγράφει, με βλέμμα εντομολόγου και με εκφραστικό αυτοέλεγχο αντίστοιχο του συμπατριώτη του Μίκαελ Χάνεκε, την περίπτωση μιας μεσήλικης γυναίκας (αξιοθαύμαστο το δόσιμο της Μαρία Χοφστέτερ) που προσπαθεί με επιμονή ζηλωτή να προσηλυτίσει συμπολίτες της, δίνεται με αφοσίωση εραστή στον Χριστό και με μαζοχιστικό οίστρο αυτομαστιγώνεται, μεταφορικά και κυριολεκτικά, θέλοντας να απαρνηθεί τη σαρκική πλευρά της. Φειδωλή σε πληροφορίες και επεξηγήσεις, η ιστορία παίρνει μια άλλη τροπή με την επανεμφάνιση του μουσουλμάνου συζύγου της. Ο Ζάιντλ αρνείται να διευκολύνει το έργο του θεατή και διατηρεί μια ουδέτερη στάση, αφήνοντάς σε σένα την επιλογή να αντιμετωπίσεις την ταινία ως ιστορία τρόμου, ως κωμωδία του παραλόγου, ή ως κοινωνικό σχόλιο, πιθανότατα να είναι και τα τρία. Προσεγμένη και προσηλωμένη, αλλά πιο ‘στεγνή’ και ‘κλειστή’ από το «Paradise: Love», είναι αναπόφευκτο να αποξενώσει κάποιους.

Θοδωρής Τσιάτσικας