Παρίσι , 1817. Βασιλική Ακαδημία Ιατρικής. «Δεν έχω δει ποτέ ανθρώπινο κρανίο που να μοιάζει τόσο πολύ με το κρανίο ενός πιθήκου», λέει ο ανατόμος Ζωρζ Κουβιέ βλέποντας το γύψινο καλούπι του σώματος της Σάαρτζι Μπάρτμαν. Οι συνάδελφοι του χειροκροτούν. Την Σάαρτζι έφερε από την πατρίδα της, τη Νότια Αφρική, το «αφεντικό» της ο Σεζάρ, ο οποίος την επιδείκνυε ως πρωτοφανές δημόσιο θέαμα εξαιτίας των υπερμεγεθών και ιδιαίτερων σωματικών αναλογιών της, στο Λονδίνο και αργότερα στο Παρίσι. Όταν ζητήθηκε από τη Σάαρτζι να γίνει αντικείμενο επιστημονικής έρευνας στη Βασιλική Ακαδημία Ιατρικής στο Παρίσι, εκείνη δε δέχθηκε με αποτέλεσμα ο Σεζάρ να την πουλήσει σε έναν παρουσιαστή άγριων θηρίων, ο οποίος άρχισε να την περιφέρει σε ερωτικές συγκεντρώσεις αριστοκρατών, μέχρι να καταλήξει τελικά σε πορνείο. Αυτή η «Αφροδίτη των Οτεντότων» που ταπεινώθηκε, εξευτελίστηκε και έγινε αντικείμενο ακραίας εκμετάλλευσης, έγινε σύμβολο για τους καταπιεσμένους και τους φτωχούς και βρήκε λύτρωση πολλά χρόνια μετά το θάνατό της…
Ο Γαλλοτυνήσιος σκηνοθέτης Αμπντελατίφ Κεσίς («Κους Κους με Φρέσκο Ψάρι») στρέφεται στο παρελθόν και σε μια συγκλονιστική ιστορία, με αρκετές προεκτάσεις στη σύγχρονη σκέψη. Εστιάζοντας περισσότερο σε κλειστούς χώρους και σε ανθρώπινα πρόσωπα, δημιουργεί μια βιωματική αίσθηση της εποχής και δίνει τροφή για σκέψη σχετικά με το ρατσισμό, τη θέση της γυναίκας, το χώρο του ‘θεάματος’, την έννοια της ελευθερίας, την αντικειμενικότητα της επιστήμης. Η μεγάλη διάρκεια της ταινίας δεν μειώνει καθόλου τη δύναμή της και το βαθύ συναισθηματικό αντίκτυπό της που δεν έχει σχέση με μελοδραματικές ευκολίες. Αφοπλιστική η ερμηνεία της Κουβανέζας Γιαχίμα Τόρες στην πρώτη της εμφάνιση.
Θοδωρής Τσιάτσικας
