Η πρώτη έκθεση “Encounters – Συναντήσεις”, αποτελείται από μια σειρά έργων με κεντρικό θέμα τα πρόσωπα ή κεφάλια, ως ζωγραφικές μεταφορές στη μεταμοντέρνα ζωγραφική. Παρουσιάζονται αφαιρετικές, γεωμετρικές παραστάσεις που συνοψίζουν στη φόρμα, στο κεφάλι του ενός, το αρχέτυπο – την έννοια, που είναι το κεφάλι των πολλών.
Οι εκφράσεις του προσώπου, η κίνηση των ματιών, η στάση του σώματος, η μιμητική, η απόσταση ανάμεσα σε δύο άτομα, είναι οι εκδηλώσεις της μεταγλώσσας και των μέσων επικοινωνίας που υπάρχουν ανεξάρτητα από τους επίκτητους ή αποδεκτούς κανόνες συμπεριφοράς, αλλά και οι αφορμές για μία ζωγραφική καταγραφή του έσω κόσμου, της φύσης των όντων. Η αλληλεπίδραση ως επιταγή, παρά ως ανάγκη, τα κρίσιμα σημεία συνάντησης, οι δυνατότητες αυτής της πράξης συνένωσης, η επικοινωνία, η αποκατάσταση ιδανικής ισορροπίας, ή ακόμα και η σύγκρουση των ενεργειακών πεδίων δύο όντων, αποτελούν το βασικό θεματικό άξονα αυτών των έργων.
Το σχέδιο αλλά και το χρώμα στη ζωγραφική της Kristina Ristić διαθέτει στιβαρότητα και ελευθερία. Η καλλιτέχνις χειρίζεται αριστοτεχνικά το χώρο και ορίζει καλά την κίνηση, θέτοντας ερωτήματα μορφολογικού και σημασιολογικού χαρακτήρα. Αφήνει όσους αντικρίζουν τα έργα της να βρουν τις έννοιες και τις απαντήσεις, παραχωρώντας τους την ελευθερία της οριστικής αντίληψης. Στα έργα της δεν υπάρχει η εξιδανίκευση, ούτε υλική ούτε πνευματική: καθώς ζωγραφίζει τον κόσμο τον οποίο βλέπει ή βιώνει. Χάρη στη δυνατή έκφραση της, ενθαρρύνεται η νεανική περιέργεια, η τόλμη, αλλά και η τρυφερότητα (και αντίστροφα). Χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα, δίνει ταυτόχρονα στο θεατή την ευκαιρία να δει τα έργα της μέσα από τη δική του οπτική, μέσα από την προσωπική του ιστορία και να εξάγει τα συμπεράσματα για το μικρόκοσμο που επεκτείνεται σε μακρόκοσμο ή κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση.
Η δεύτερη έκθεση “Σιωπηλοί τόνοι”, αποτελεί μια απόδειξη για την αγάπη της δημιουργού στα διαφορετικά υλικά και ζωγραφικά υπόβαθρα, μέσω της δημιουργίας έργων σε χαρτί, ξύλο και καμβά. Πρόκειται για μορφές κατά μόνας ή σε συμπλέγματα. Μορφές, που μοιάζει να ακουμπούν σαν έμπνευση ή σαν αίσθηση – σαν πνοή, σε κορυφαίες στιγμές της Ιστορίας της Τέχνης, από τα Φαγιούμ και τον Ιμπρεσσιονισμό, έως τα έργα του Βερμέερ και του Γκωγκέν, οι μορφές της νέας αυτής δουλειάς της καλλιτέχνιδας, συνδυάζουν έναν σκεπτικισμό και μια εσωτερικότητα, ξεχασμένη ίσως στις μέρες μας.
Σε ένα παιχνίδι του ασπρόμαυρου, με το έγχρωμο, του μολυβιού, με το παστέλ ή το λάδι, της ματιέρας και της ύλης, οι ανεπαίσθητα λεπτές και διεισδυτικές συγχρόνως γραμμές-γραφές-πινελιές της Σταματίνας Ντούτσουλη, μοιάζει να αγκαλιάζουν γλυκά εγγράφοντας στο κάθε πρόσωπο, το κάθε νεύμα, την κάθε υποτυπώδη, σιωπηλή αίσθηση ή κίνηση, εισάγοντας τον θεατή σε έναν αλλοτινό, μακρυνό κόσμο, που μοιάζει να βγαίνει μέσ’ απ’ το όνειρο.
