Μετά τη “Διακριτκή Γοητεία της Μπουρζουαζίας”, το 1974 ο Λουίς Μπουνιουέλ συνεχίζει την ανελέητη σάτιρά του, σε μια ευρηματική διαδοχή σουρεαλιστικών επεισοδίων:
Παράξενα γεγονότα συμβαίνουν, στο Τολέδο του 1808 και στη σύγχρονη Γαλλία. Στρατιώτες του Ναπολέοντα εκτελούν μια ομάδα επαναστατών, που πριν πεθάνουν φωνάζουν «Κάτω η ελευθερία». Ένας άντρας φαίνεται να πουλάει πορνογραφικά καρτ-ποστάλ σε κοριτσάκια, τα οποία όμως τελικά απεικονίζουν αξιοθέατα όπως ο Παρθενώνας! Στην εξοχή, στρατιώτες επιδίδονται στο κυνήγι αλεπούς! Σε ένα επαρχιακό ξενοδοχείο, μια νοσοκόμα παίζει χαρτιά με μια παρέα καλόγερων, που χρησιμοποιούν εκκλησιαστικά αντικείμενα για μάρκες! Στο ίδιο ξενοδοχείο, άλλοι φιλοξενούμενοι είναι αιμομίκτες και σαδομαζοχιστές. Ένα κοριτσάκι αγνοείται ενώ βρίσκεται συνέχεια δίπλα στους γονείς του, ένας ελεύθερος σκοπευτής που σκοτώνει περαστικούς αθωώνεται από το δικαστήριο. Σε ένα επίσημο δείπνο σε ένα αστικό σπίτι, οι καλεσμένοι κάθονται πάνω σε λεκάνες τουαλέτας χωρίς να τρώνε και πάνε για φαγητό στον καμπινέ-κουζίνα! Ένας επιθεωρητής της αστυνομίας δέχεται ένα τηλεφώνημα από το φάντασμα της νεκρής αδελφής του ενώ, αλλού, διαδηλωτές που φωνάζουν «Κάτω η ελευθερία» δέχονται τα πυρά της αστυνομίας…
Ακόμα και στα 74 του χρόνια, ο Λουίς Μπουνιουέλ έβρισκε ακόμα τον τρόπο να τελειοποιεί το σουρεαλιστικό σύμπαν των εμμονών του παραμένοντας αρχοντικά δηκτικός.
Θοδωρής Τσιάτσικας
