Μια από τις πιο χαρακτηριστικές εκφράσεις του κινήματος του σουρεαλισμού στο σινεμά, γυρισμένη το 1930 από τον συγγραφέα, ζωγράφο και σκηνοθέτη Ζαν Κοκτό.
Το «Αίμα του ποιητή» είναι χωρισμένο σε επεισόδια, κάποια από αυτά ενώνονται, κάποια όχι. Πιθανώς το πιο γνωστό είναι αυτό που απεικονίζει ένα διάσημο ποιητή ο οποίος προχωρώντας σε ένα διάδρομο ξενοδοχείου, σταματάει στις πόρτες των δωματίων και κοιτάζει μέσα από τις κλειδαρότρυπες. Αντικρίζει μια σειρά από tableaux vivants. Ένας από αυτούς δείχνει ένα παιδί που βασανίζει την κουβερνάντα του σκαρφαλώνοντας στον τοίχο. Ένας άλλος μια ομάδα Μεξικανών τυφεκιοφόρων που σκοτώνουν το θύμα τους μόνο και μόνο για να επανέλθει στη ζωή με μια αναπήδηση. Ο τρίτος, ένα σκοτεινό χώρο μέσα στον οποίο ένας άνδρας και μια γυναίκα γράφουν παρατηρήσεις ο ένας για τον άλλο ενώ αγκαλιάζονται…
Σήμερα βλέπεται κυρίως από ιστορική περιέργεια, και σίγουρα κάποιες εικόνες διατηρούν ακόμα την υποβλητική τους δύναμη. Προβάλλεται μαζί με μια ακόμα ταινία του Κοκτό, τη «Διαθήκη του Ορφέα». <br><br>
Θοδωρής Τσιάτσικας
