Η πανούκλα

Σε καλοκαιρινή κατασκήνωση πόλο, φτάνει ο 12χρονος Μπεν και προσπαθεί να μπει στην παρέα του δημοφιλή αλλά και κακομαθημένου Τζέικ. Το άγχος του Μπεν είναι ολοφάνερο, γεγονός που δυσκολεύει τα πράγματα για εκείνον, όμως τη γλιτώνει γιατί τα υπόλοιπα αγόρια επιλέγουν να κάνουν καψώνια στον άτυχο Ιλάι που πάσχει από σπάνια δερματική πάθηση.

Η νοοτροπία της αγέλης, η τοξική αρρενωπότητα (που πολύ εύστοχα εντοπίζεται στη φυλή των αγοριών στα 12- 13 τους όταν ξυπνούν τα βασικά ένστικτα τους) αλλά και η λαχτάρα του ευαίσθητου Μπεν να μην περιθωριοποιηθεί, δίνουν στο ιδίοτυπο τούτο δράμα ενηλικίωσης τα στοιχεία ενός καλοφτιαγμένου ψυχολογικού θρίλερ που πίσω από το ψυχρό και υγρό περιτύλιγμα του κρύβει αλήθειες που καίνε.

Η αγωνία για το κοινωνικό στίγμα που σημαδεύει ολοκληρωτικά τον έφηβο, η λυρική διάσταση κάποιων σκληρών σεκάνς και η αμφισημία που γεννά η επιλογή να ακολουθείται το ρεύμα κι όχι η ξεχωριστή κλίση του κάθε ατόμου, κάνει την «Πανούκλα» μια ενδιαφέρουσα ταινία για τη δαιμονοποίηση της διαφορετικότητας (η «πανούκλα» του Ιλάι προκαλεί το μίσος των άλλων αγοριών) και την ακραία έξαρση της νεανικής βίας. Αν και δεν ολοκληρώνει πειστικά ή πρωτότυπα όλα τα μέτωπα που ανοίγει το νοσηρό σενάριο, διατηρεί το ρεαλισμό (τρομερές ερμηνείες από όλους τους πιστσιρικάδες) και την αυθεντικότητα του σε υψηλά επίπεδα.