Mickey 17

Στη Γη του 2054 ο κομπιναδόρος Μίκι δηλώνει εθελοντής σε διαστημικό πείραμα που έχει σκοπό την μετοίκηση ξένων πλανητών, προκειμένου να γλυτώσει από την εκδίκηση αδίστακτου μαφιόζου που του δάνεισε χρήματα τα οποία φυσικά δεν πήρε ποτέ πίσω. Όμως η επιπολαιότητα του Μίκι (δεν διάβασε καν τους όρους του συμβολαίου του) τον οδηγεί στην… αυτοκτονική αποστολή μιας αναλώσιμης ρέπλικας που πεθαίνει και ξαναγεννιέται συνεχώς.

Αν και το μαύρο χιούμορ είναι συνεχώς και ενίοτε ακραίο η νέα ταινία του Μπονγκ Τζουν-χο δεν φτάνει ούτε κατά διάνοια τα επίπεδα αξίας των αριστουργηματικών «Παρασίτων». Η ιστορία του Mickey διαθέτει ζουμί και στοιχεία που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν το πλαίσιο μιας ακόμα αμείλικτης ταξικής σάτιρας (πριν και πάνω από όλα το έργο είναι μια παρωδία για την μη αναστρέψιμη και αυτοκαταστροφική παρακμή της ανθρωπότητας) αλλά το σκηνοθετικό οπλοστάσιο του νοτιοκορεάτη τούτη τη φορά δείχνει να έχει άσφαιρα… πυρά!

Τα προβλήματα αρχίζουν από την αρχή (ο κεντρικός χαρακτήρας δεν διαθέτει καμιά γοητεία) και απλώνονται σε όλη τη φιλμική κατασκευή. Ο 17ος Μίκι του Ρόμπερτ Πάτινσον δύσκολα οδηγεί τον θεατή σε σημεία ταύτισης μαζί του καθώς ο αντιήρωας που υποδύεται είναι ένας αφελής loser στα όρια της καρικατούρας. Από το γνώριμο φιλμικό σύμπαν του νοτιοκορεάτη, ο οποίος δείχνει να ανακατεύει ιδέες, πρόσωπα και σκηνικά από παλιότερες ταινίες του («Snowpiercer», «Orja» κ.α.) ελάχιστα πράγματα λειτουργούν εδώ.

Ο «Mickey 17» είναι ένα ανοικονόμητο και χωρίς συνοχή σύνολο από δεκάδες σκόρπιες ιδέες που προσπαθούν ανεπιτυχώς να κολλήσουν μεταξύ τους, με κάποια (λίγα) σπαρταριστά επεισόδια να βρίσκουν στόχο χάρη στην αμείλικτη διάθεση του Μπονγκ Τζουν-χο να φτάσει την αντικαπιταλιστική σάτιρα του στα άκρα.