Αγρια φύση

Πέντε γυναίκες παίρνουν μέρος σε μια εκδρομή που περιλαμβάνει πεζοπορία στο βουνό αλλά μόνο τέσσερις καταφέρνουν να βρουν ζωντανές από εκεί. Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες Άαρον Φαλκ και Κάρμεν Κούπερ αναλαμβάνουν την υπόθεση.

Μετά από την προ τετραετίας «Ξηρασία» ο Ερικ Μπάνα ξαναφορά τα ρούχα του εσωστρεφή πράκτορα Φαλκ, που γεννήθηκε από τη λογοτεχνική φαντασία της Τζέιν Χάρπερ. Όπως και σε κείνο το φιλμ, η σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Κόνολι εστιάζει στην ανθρώπινη πλευρά του ήρωα (ο Μπάνα φαίνεται ότι γουστάρει «τρελά» το νέο κινηματογραφικό alter ego του) που έχει ελάχιστη σχέση με τους σούπερ δυναμικούς συναδέλφους του από το κινηματογραφικό σύμπαν.

Βραδυφλεγής δράση, αφήγηση που μένει πιστή στη λιτή απόδοση μιας αινιγματικής υπόθεσης αλλά και σπάσιμο του χρόνου (τρεις διαφορετικές περίοδοι εναλλάσσονται κάπως άτεχνα) που αντί να ξεδιαλύνει όμως την φορτωμένη πλοκή μάλλον την μπερδεύει περισσότερο.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο πάντως είναι η χρησιμοποίηση του φυσικού τοπίου στην ιστορία, κάτι που είχε γίνει και στην «Ξηρασία» αλλά με καλύτερες επιδόσεις τότε. Σε εκείνο το φιλμ η ανυδρία και η παρατεταμένη ξηρασία δυσκόλευαν τη ζωή του ήρωα ο οποίος είχε αναλάβει μια υπόθεση που τον οδηγούσε στο σκοτεινό παρελθόν του, ενώ εδώ το ακριβώς αντίθετο σκηνικό ( η υγρασία και τα καταπράσινα αυστραλέζικα βουνά της Βικτώριας) επιχειρεί να δημιουργήσει ανάλογες εντυπώσεις – μάλλον ασύμβατες με την υπόθεση οι νέες πληροφορίες γύρω από την προσωπική ζωή του Φαλκ- αλλά η αίσθηση είναι πως αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί: έστω κι από την ανάποδη.