Καπερναούμ

Η ιστορία της ταινίας Καπερναούμ

Βηρυτός. Σε μια από τις πιο υποβιβασμένες γειτονιές και σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον όπου παιδιά δένονται με αλυσίδες για να μείνουν φρόνιμα, ο μάλλον 12χρονος ήρωας (κανείς δεν ξέρει την πραγματική του ηλικία, ούτε καν οι γονείς του που έχουν άλλα 6-7 παιδιά) κάνει μικροδουλειές για να ταίσει την οικογένεια του. Όταν οι γονείς του παντρεύουν με το ζόρι την αγαπημένη συνομήλικη αδελφή του, εκείνος αντιδρά δυναμικά και το σκάει από το σπίτι. Στην περιπλάνηση του γνωρίζει και γίνεται φίλος με μια μετανάστρια από την Αιθιοπία.

Το φιλμ ξεκινά με τη σκηνή δικαστηρίου όπου το μικρό αγόρι κατηγορείται για την επίθεση με μαχαίρι σε ένα άντρα αλλά εκείνο αντιδρά και απειλεί με μήνυση τους γονείς του που το έφεραν σε αυτό τον κόσμο. Η εντυπωσιακή αυτή εισαγωγή δίνει το στίγμα της ιστορίας ενός χαρισματικού και ασυμβίβαστου αγριμιού που αντιδρά με πρωτόγνωρη ένταση στην άδικη ζωή του και παλεύει να επιβιώσει με κάθε τρόπο. Στη ζούγκλα των παραγκουπόλεων του Λιβάνου η κάθε μέρα μοιάζει με πόλεμο στον φορτισμένο με απέραντη συγκίνηση και μελοδραματισμός φακό της Λαμπακί.

Πολύ μακριά από τη γλυκιά τρυφερότητα του «Caramel», της προηγούμενης ταινίας της δηλαδή, η Λαμπακί στέκει δίπλα στα street children της (είναι στα υπέρ της δημιουργού η ικανότητα της να αποσπάσει τέτοιες φυσικές ερμηνείες από τους ερασιτέχνες ηθοποιούς της και κυρίως τα μικρά παιδιά) με αυθεντική αφοσίωση αν και κάπου το παρακάνει. Οι κρίσιμες σκηνές που δείχνουν το σημείο μηδέν της ανθρωπότητας έχουν από μόνες τους τη φρίκη και τη βία στα κύτταρα τους.

Η Λαμπακί επιλέγει να τις τονίσει με κάθε μέσο (από τα εναέρια πλάνα μέχρι το λερωμένο από το βούρκο παιδικό βλέμμα) για να χαραχτούν ακόμη πιο έντονα στη μνήμη μας. Προφανώς και μια τόσο συγκλονιστική ταινία για τους ανθρώπους του περιθωρίου δεν χρειαζόταν επιπλέον χειραγώγηση, αλλά η λιβανή κατάφερε το σκοπό της και η ταινία απέσπασε το βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών, ενώ είναι υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.