Καλπάζοντας με το όνειρο

Aλλοτε ανερχόμενο αστέρι στις αρένες του ροντέο, ο νεαρός καβαλάρης Μπράντι βρίσκεται αντιμέτωπος με τη ματαίωση όταν ένας σοβαρότατος τραυματισμός τον υποχρεώνει να μείνει μακριά από αυτό που αγαπά. Ελλείψει εναλλακτικών ή επιθυμίας να ακολουθήσει διαφορετικό μονοπάτι από αυτό του καουμπόι, ο Μπράντι καλείται να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του.

Το εύρημα που ακολουθεί στην πρώτη της σκηνοθετική προσπάθεια η κινέζα σκηνοθέτιδα έχει ενδιαφέρον καθώς αφορά στη δραματοποιημένη καταγραφή της αληθινής ιστορίας του νεαρού ήρωα που από τη μια στιγμή στην άλλη είδε όλο τον κόσμο του να διαλύεται. Όπως όμως και στην περίπτωση της τελευταίας ταινίας του Ίστγουντ μια τόσο φιλόδοξη προσπάθεια δύσκολα επιτυγχάνεται απλώς και μόνο επειδή οι ίδιοι χαρακτήρες (τα μέλη της οικογένειας του Μπράντι) υποδύονται τους εαυτούς τους.

Βέβαια στην περίπτωση του «Αναχώρηση για Παρίσι: 15.17» είχαμε μια κακή ταινία, ενώ εδώ το φιλμ έχει και κάποιες αρετές που σχετίζονται κυρίως με τη λυρική περιγραφή του ψυχολογικού αδιεξόδου που βρίσκεται ο ήρωας, ένας επίγονος των ηρωικών καουμπόις της πάλαι ποτέ Άγριας Δύσης, ο οποίος αναζητάει ένα νόημα στη νέα του ζωή μακριά από τα αγαπημένα του άλογα. Καθώς όμως αυτή είναι οριοθετημένη από τα πρώτα, νηπιακά βήματα του, αναγνωρίζει το μάταιο (;) αγώνα του κι αφήνει το απέραντο, άγονο τοπίο να παρηγορήσει την φουρτουνιασμένη ψυχή του.