Οι Μισητοί 8

Σχεδόν μια δεκαετία μετά από το τέλος του Εμφύλιου Πόλεμου, μία άμαξα διασχίζει σαν αστραπή τα χιονισμένα βουνά του Ουαϊόμινγκ. Επιβάτες της είναι ο κυνηγός επικηρυγμένων Τζον Ρουθ (Kurt Russell) γνωστός και ως «Κρεμάλας» και η αιχμάλωτη του Ντέιζι Ντόμεργκιου (Jennifer Jason Leigh). Κατευθύνονται πρός την πόλη Red Rock, όπου ο Ρουθ, σκοπεύει να φέρει την Ντόμεργκιου ενώπιον της δικαιοσύνης.

Στο δρόμο, συναντούν δύο ξένους: τον ταγματάρχη Μαρκίς Ουόρεν, ένα μαύρο πρώην στρατιώτη του στρατού των Βορείων που πλέον έχει γίνει κυνηγός κεφαλών (Samuel L. Jackson), και τον Κρις Μάνιξ (Walton Goggins), Νότιο αντάρτη που υποστηρίζει ότι είναι ο νέος σερίφης του Red Rock. Χάνοντας τον δρόμο τους στην χιονοθύελλα, αναζητούν καταφύγιο σε μία στάση για άμαξες σε ένα ορεινό πέρασμα. Εκεί, συναντούν όχι την ιδιοκτήτρια αλλά τέσσερα άγνωστα πρόσωπα.

Ο Tarantino σε μια από τις σημαντικότερες δουλειές της καριέρας του κατασκευάζει ένα ευφυέστατο, μοντέρνο κι απολαυστικό γουέστερν που βασίζεται κυρίως στους σπινθηροβόλους διαλόγους και τους εξονυχιστικά σχεδιασμένους ήρωες. Τα 8 πρόσωπα δεν είναι απλώς πιόνια σε μια σκακιέρα που μετατρέπεται σε παιχνίδι ζωής και θανάτου. Είναι σύμβολα- χαρακτήρες ενός μυθικού «ηρωικού» κόσμου – που αποδομεί μοναδικά ο αμερικανός δημιουργός- τα οποία εγκλωβίζονται στο καταφύγιο για να «εξομολογηθούν» το αμαρτωλό παρελθόν τους.

Η ανάγκη του Tarantino να γράψει την αμερικανική ιστορία του 19ου αιώνα είχε διαγνωστεί και στο «Τζάνγκο», το οποίο αφορούσε μια ιστορία αγάπης με φόντο το ρατσιστικό Νότο, λίγα χρόνια πριν ανάψει το φυτίλι του εμφυλίου. Στους «Μισητούς οκτώ» ο εμφύλιος έχει λήξει αλλά τα «απόβλητα» του εξακολουθούν να μολύνουν το εντυπωσιακά χιονισμένο τοπίο (καταπληκτικό σινεμασκόπ σε 70mm) του Γουαϊόμινγκ, παρότι ο εκπολιτισμός της Δύσης έχει ξεκινήσει. Κυνηγοί κεφαλών, συμμορίτες, αιμοσταγείς πιστολέρος, ψυχωσικοί βετεράνοι, μεξικανοί απόκληροι…

Όλοι τους αναζητούν το μερίδιο που τους αναλογεί στη νέα Γη της Επαγγελίας αλλά λίγοι – οι Ινδιάνοι φυσικά απουσιάζουν από την ιστορία μας καθώς η γενοκτονία τους έχει σχεδόν ολοκληρωθεί- θα το αποκτήσουν. Πρόκειται για μια ταινία που δεν χορταίνεις να παρακολουθείς. Αν κάπου χωλαίνει το όλο εγχείρημα είναι στους υπερβολικούς διαλόγους που γεμίζουν τα πρώτα 2/3 του φιλμ (αν και η σκηνοθετική μαεστρία του Tarantino δεν επιτρέπει ούτε στιγμή να γίνουν οι «8» βαρετοί) και σε κάποιες μικρολεπτομέρειες της βίαιης έκρηξης του φινάλε, όπου το γκροτέσκο επισκιάζει αδικαιολόγητα την σεναριακή ευρηματικότητα.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης