Η Ιστορία της Ναχίντ
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΒραβευμένο στις Κάνες ντεμπούτο για την ιρανή Ida Panahandeh που ακολουθεί πιστά τα πετυχημένα βήματα του συμπατριώτη της Asghar Farhadi και της κανόνων της «Ιρανικής Άνοιξης».
Η Ναχίντ χωρίζει και παρότι το Ιρανικό Δίκαιο προβλέπει ότι σε περίπτωση διαζυγίου την επιμέλεια των παιδιών έχει ο πατέρας, εκείνος παραχωρεί την κηδεμονία του γιου τους στη Ναχίντ, με τον όρο ότι εκείνη δεν θα ξαναπαντρευτεί. Όταν όμως η Ναχίντ ερωτεύεται έναν άλλο άντρα ο οποίος την πιέζει να παντρευτούν, τότε όλα αλλάζουν. Προσπαθώντας να διατηρήσει την κηδεμονία του παιδιού της, αλλά και τη σχέση της με τον άντρα που αγαπά, η Ναχίντ αναγκάζεται να σκεφτεί τον προσωρινό γάμο (Sighe) ως διέξοδο. Παρά το γεγονός ότι η πράξη αυτή είναι νόμιμη, δεν έχει την αποδοχή της συντηρητικής κοινωνίας.

Θα ήταν ίσως μια σημαντική ταινία αν δεν είχαν προηγηθεί τα κομψοτεχνήματα κοινωνικού ρεαλισμού που συνέθεσε ο Asghar Farhadi.
Τα «Ένας χωρισμός», «Τι απέγινε η Έλι» και «Το παρελθόν» έχουν χτίσει μια πρωτοφανή διεθνή αποδοχή για το δημιουργό τους, ανεβάζοντας πολύ ψηλά τον πήχυ σε κάθε μιμητή τους. Είναι συντριπτική η παρουσία του Farhadi σε ότι φτιάχνεται στο σύγχρονο ιρανικό σινεμά, που αυτομάτως αν η υπόθεση μιας ταινίας θυμίζει λίγο το δικό του σύμπαν, η σύγκριση να λειτουργεί αυτόματα. Η «Nahid» καθώς δεν πρωτοτυπεί, δεν μπορεί να αποφύγει τη μοιραία σύγκριση.
Αν και η γραφή της επιχειρεί να γίνει πιο ανάλαφρη ή διακριτική, εντέλει καταλήγει σε αργούς και χωρίς αληθινή ένταση ρυθμούς. Επιπλέον τα βασικά συστατικά στον προβληματισμό της την προδίδουν. Ο συνδυασμός κοινωνικής τοιχογραφίας και αποστασιοποιημένου ατομικού δράματος, η ακρίβεια με την οποία διεισδύει η κάμερα στο λαβύρινθο του γραπτού και άγραφου λόγου ενός θεοκρατικού, συντηρητικού σύμπαντος και ο ανθρωποκεντρικός , καταγγελτικός χαρακτήρας του φιλμ, είναι στοιχεία που έχουν οπωσδήποτε σημασία και ενδιαφέρον αλλά όχι αυτόφωτη καλλιτεχνική αξία. Εκτός από την αίσθηση déjà vu, η ταινία «χάνει» και σε διεισδυτική ακρίβεια όσον αφορά τη ψυχολογία αρκετών χαρακτήρων που δείχνουν μονοδιάστατοι. Πάντως η ταινία διακρίθηκε στο «Ενα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Καννών 2015, αποσπώντας το Ειδικό Βραβείο Ελπιδοφόρου Μέλλοντος.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης