Μέχρι Το Τέλος

Στη Νεμπράσκα του 1854 και συγκεκριμένα στη θεοφοβούμενη κοινωνία μιας τυχάρπαστης συνοριακής κωμόπολης ζει μια μοναχική παρουσία, ονόματι Μαίρη Μπι Κούντι. Οι εκπρόσωποι της εκεί εκκλησίας έχουν αναθέσει στη Μαίρη τη συνοδεία τριών παρανοϊκών γυναικών προς τα σύνορα με την ανατολή. Στο δρόμο για τα σύνορα, η Μαίρη θα σώσει τη ζωή του Μπριγκς, ενός μυστηριώδη παράνομου δραπέτη, ο οποίος δέχεται να τη συνοδεύσει στην αποστολή της. Ανάμεσα σε χιονοθύελλες και απροσδόκητες, επικίνδυνες, συναντήσεις με έποικους αλλά και Ινδιάνους, η σχέση ανάμεσα στους δύο ήρωες, αλλά και τις τρεις σχιζοφρενείς γυναίκες δοκιμάζονται και διαρκώς αναπροσαρμόζονται.

Η ωραιοποιημένη άγρια δύση των γουέστερν του John Wayne δεν υπάρχει πια στο Hollywood. Συνήθως, οι ταινίες εστιάζουν στις «βρόμικες» πλευρές αυτής της εποχής. Στα πλαίσια ενός σκληρού ρεαλισμού, συνδυασμένου όμως με έντονες μελοδραματικές και ανθρωπιστικές πινελιές, κινείται και η ταινία του Tommy Lee Jones. Είναι μια ταινία, βασισμένη στο μυθιστόρημα The Homesman του Glendon Swarthout.

Είναι μια περιπέτεια με ανθρωπιστικό πνεύμα. Ο στόχος είναι να βοηθήσουν τρεις ανήμπορες γυναίκες, τις οποίες οι άντρες τους θέλουν να εγκαταλείψουν. Η κεντρική ηρωίδα είναι μια δυναμική ανύπαντρη γυναίκα, που όμως θλίβεται από το γεγονός του ότι δεν έχει καταφέρει να βρει άντρα. Ο Μπριγκς, τον οποίο ερμηνεύει ο Jones δεν είναι τόσο πρωτότυπος χαρακτήρας. Θυμίζει λίγο Ζορμπά στην Άγρια Δύση, αλλά όχι τόσο φιλοσοφημένο, έναν φιλοτομαριστή και ζόρικο τύπο που έχει δει τη σκληρή πλευρά της ζωής και δεν θέλει να ανήκει πουθενά. Στο τέλος, πάντως, επιλέγει να κάνει το σωστό.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι ρεαλιστικά αποτυπωμένες σκηνές με τις σκληρές συνθήκες ζωής της εποχής, ιδίως το Χειμώνα, τις συγκρούσεις με τους Ινδιάνους, αλλά και με την τρέλα των τριών γυναικών. Η ταινία προσπαθεί να δημιουργήσει συγκίνηση, αλλά και να αποτυπώσει την πραγματικότητα και κάποιες φορές τα καταφέρνει να ανταποκριθεί και στα δύο ζητούμενα. Όμως, είναι λίγο άνευρη σε αρκετά σημεία, ενώ οι αντιθέσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στους χαρακτήρες είναι τυποποιημένες. Επίσης, κάποιες φορές, υπάρχουν κάποια ξεσπάσματα των ηρώων σε ενέργειες ακραίες, που εξηγούνται μεν, αλλά όχι επαρκώς. Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, Hilary Swank και Tommy Lee Jones κινούνται, όπως ήταν αναμενόμενο, σε υψηλά επίπεδα. Αλλά και οι τρεις παρανοϊκές γυναίκες (Sonja Richter, Miranda Otto, Grace Gummer) αποδίδονται με έξοχο ρεαλισμό. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Ένα ενδιαφέρον για το ρεαλισμό του και την αποτύπωση μιας ιδιαίτερης ιστορικής εποχής έργο. Σε κάποια σημεία σε συγκινεί με την αλήθεια του και τον ανθρωπισμό του, αλλά αυτό δεν συμβαίνει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Η σκηνοθεσία δεν εντυπωσιάζει με τις εικόνες της.

Γιώργος Σμυρνής