Οι Άθλιοι

Σε μια ταραγμένη εποχή για τη Γαλλία, ο Γιάννης Αγιάννης (Χιου Τζάκμαν) απελευθερώνεται μετά από 19 ολόκληρα χρόνια στη φυλακή επειδή είχε κλέψει μια φρατζόλα ψωμί. Μετά από μια αναπάντεχη πράξη ανθρωπιάς, θα προσπαθήσει να επανεντάξει τον εαυτό του στην κοινωνία, καταλήγοντας να γίνει ο αξιοσέβαστος δήμαρχος μιας πόλης της Γαλλίας, όμως στην πορεία της ζωής του θα βρίσκεται ξανά και ξανά διωκώμενος από τον αδίστακτο αστυνομικό Ιαβέρη. Μετά από χρόνια ο Αγιάννης γνωρίζει τη Φαντίν, η οποία, αφού απολύθηκε από το εργοστάσιο όπου δούλευε όταν μαθεύτηκε ότι έχει εξώγαμο παιδί, κατέληξε στην πορνεία. Πριν πεθάνει, η Φαντίν παρακαλά τον Γιάννη Αγιάννη να φροντίσει το παιδί της, τη μικρή Κοζέτ. Τότε όλα αλλάζουν για τον ήρωα, ακόμα μια φορά…

Η πολλοστή μεταφορά του κλασσικού δράματος του Β. Ουγκό, είναι στην ουσία η κινηματογραφική διασκευή της υπερεπιτυχημένης θεατρικής παράστασης, και αυτό καθορίζει την οποιαδήποτε απόπειρα να κρίνεις την ταινία. Η προσπάθεια του Τομ Χούπερ («Ο Λόγος Του Βασιλιά») να δώσει κινηματογραφική διάσταση στο μιούζικαλ είναι σε γενικές γραμμές πετυχημένη, πάντα βέβαια στις γραμμές ενός ογκώδους υπερθεάματος που προσπαθεί με δύναμη να πατήσει τα κουμπιά του έπους και του μελοδράματος. Οι οπαδοί αυτού του είδους του μιούζικαλ σίγουρα θα το απολαύσουν, ενώ για όσους αδυνατούν να συμμεριστούν την αντίληψή του, η εμπειρία παρακολούθησης των ηθοποιών να τραγουδούν το δράμα τους ασταμάτητα για 158 λεπτά θα είναι αφόρητη. Το καστ συνδυάζει γνωστούς σταρ με ηθοποιούς του Μπρόντγουεϊ, και η επιλογή να εκτελούνται τα τραγούδια ζωντανά ως μέρος της ερμηνείας μάλλον δικαιώνεται. Ο Χιου Τζάκμαν ταιριάζει γάντι στο είδος, ενώ η Ανν Χάθαγουεϊ τραγουδάει καλά, αλλά και μυξοκλαίει ανελέητα στο δρόμο για το Όσκαρ β’ ρόλου…

Θοδωρής Τσιάτσικας