Δικός Σου για Πάντα

Ο αμερικανός λοχίας Λόγκαν Τιμπό (Ζακ Έφρον) επιστρέφει από την τρίτη θητεία του στο Ιράκ, έχοντας στα χέρια του το αντικείμενο στο οποίο χρωστά τη ζωή του -την φωτογραφία μιας γυναίκας που βρήκε και που δεν γνωρίζει ποια είναι. Ανακαλύπτει το όνομά της (Μπεθ), βρίσκει το μέρος που ζει, εμφανίζεται στην πόρτα της, και καταλήγει να δουλεύει στην οικογενειακή της επιχείρηση… Παρά την αρχική δυσπιστία της και τις επιπλοκές στη ζωή της, ένα ειδύλλιο αναπτύσσεται μεταξύ τους, δίνοντας ελπίδα στον Λόγκαν ότι η Μπεθ θα μπορούσε να αποτελέσει στη ζωή του, κάτι πολύ περισσότερο από το γούρι του…

Η έβδομη ταινία από τη βιομηχανική γραμμή παραγωγής του Νίκολας Σπαρκς, του σύγχρονου εκφραστή της ‘Άρλεκιν’ ρομαντικής παραλογοτεχνίας, δεν είναι ούτε η καλύτερη («The Notebook»;) ούτε η χειρότερη (οι υποψήφιες πολλές) μέχρι τώρα. Αυτό όμως δεν έχει σημασία, γιατί πρόκειται για μια τυποποιημένη συνταγή ρομάντζου που απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό. Αυτήν ακολουθεί πιστά και ο Σκοτ Χικς, πάλαι ποτέ σκηνοθέτης του «Shine». Τα τοπία είναι και πάλι ειδυλλιακά, ένας πιο ψωμομένος Ζακ Έφρον είναι το καλό το παληκάρι (και πεζοναύτης και ευαίσθητος και πολυτάλαντος), μία φωτογραφία είναι το μελοδραματικό mcguffin και κάτι μου λέει ότι η αγάπη στο τέλος θα νικήσει…

Θοδωρής Τσιάτσικας