Στο μέλλον, το γονίδιο της ηλικίας έχει σχεδιαστεί να σταματά τη λειτουργία του, όταν τα ανθρώπινα σώματα φτάνουν στα 25 τους χρόνια. Για να αποφευχθεί ο υπερπληθυσμός, ο ίδιος ο χρόνος έχει γίνει εμπορεύσιμο προϊόν. Έτσι οι πλούσιοι μπορούν να ζουν για πάντα, ενώ οι φτωχοί αγωνίζονται για να επιβιώσουν. Σε αυτή την κοινωνία, δύο εραστές – που ανήκουν στα δύο αντίθετα ταξικά άκρα – βρίσκονται κυνηγημένοι από αξιωματούχους επιβολής της τάξης, γνωστούς ως “Timekeepers”, κατηγορούμενοι για ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν…
Έχοντας σαν αφετηρία ένα πολύ ενδιαφέρον εύρημα, αυτή η μελλοντολογική ταινία του Άντριου Νικόλ (που μας είχε δώσει κάτι αντίστοιχο αλλά πολύ πιο αξιόλογο με το «Gattaca») δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες μας. Πέρα από τη δυνατότητα που δίνει για μια παρέλαση από φωτογενείς πρωταγωνιστές (αφού όλοι έχουν σταματήσει στην ηλικία των 25), αυτό που μένει είναι η ρετρο-φουτουριστική αισθητική, μια δόση πολιτικής αλληγορίας (ο χρόνος είναι χρήμα και μόνο οι πλούσιοι έχουν το χρόνο σε αφθονία) και μια τετριμμένη δράση, με κυνηγητά και τον έρωτα του αταίριαστου ζευγαριού που καταλήγουν σε… συνειδητοποιημένους Μπόνι & Κλάιντ.
Θοδωρής Τσιάτσικας
