Release Athens 2026: Η τελευταία, επική ιεροτελεστία των Megadeth στην Πλατεία Νερού

Η περίπτωση Megadeth είναι πραγματικά ξεχωριστή για το ελληνικό κοινό. Έχουν έρθει πολλές φορές το τελευταίο τέταρτο του αιώνα και κάθε φορά στο κοινό τους προστίθενται και νέοι οπαδοί.

Φανς όχι μπολιασμένοι από την λύσσα κανενός hype. Φανς που αγκαλιάζουν την σημειολογία του brand name για ειδικούς λόγους: Για το ότι έχουν πάντα από πολύ καλό ή άριστο ήχο. Για το ότι, σε αντίθεση με άλλα metal συγκροτήματα, την εναλλαγή στις θέσεις των μουσικών που περιστοιχίζουν τον Dave Mustaine, την αντιμετωπίζουν σαν ευπρόσδεκτη εναλλαγή κι όχι σαν δύσπεπτη παραλλαγή μιας αγαπημένης συνταγής. Δεν τους ενδιαφέρει που οι στίχοι εκφέρονται παγίως μ’αυτήν την ένρινη, στα όρια του κωμικού, φωνή, σαν ενός θυμωμένου τριτοξάδερφου του Μίκυ Μάους με χρόνια δυσεντερία που θέλει να τα σπάσει όλα γύρω του γιατί δεν βρίσκει παρά τον αυτόματο τηλεφωνητή του γαστρεντερολόγου του.

Αυτός είναι ο Dave Mustaine. Το ξέρουν. Μ’αυτή τη φωνή έκανε καριέρα.

Μ’ αυτή τη φωνή, η απόγνωση των στίχων του και τα δυστοπικά θέματά του, από τον διαχρονικώς επικείμενο παγκόσμιο όλεθρο, από τις πολεμοκάπηλες κυβερνήσεις και όσα μας κρύβουν οι άνθρωποι με τα κοστούμια και τα ύπουλα, φορεμένα σαν μάσκες χαμόγελα, από την λογοκρισία και τις θυμικές αναταραχές ενός ψυχισμού που παραμένει θυμωμένος κι εφηβικός, κατόρθωσε να ακούγεται πιο πειστική: μια ιδέα κάτω από τον μεθυσμένο επαίτη ελεημοσύνης, δύο κλίμακες αγριάδας παραπάνω από τον απελπισμένο προφήτη που δεν έχει αποφασίσει αν αξίζει να μοιραστεί τα οράματα που τον ταλανίζουν του με τους περαστικούς.

Σε κάθε περίπτωση, οι Megadeth πληθαίνουν το κοινό τους όχι μόνο ως μια από τις ιστορικές αλλά και ζώσες μπάντες του πρώτου κύματος του thrash (μην ξεχνάμε ότι είναι το 1/4 των αποκαλούμενων big four μαζί με Metallica, Anthrax, Slayer), όχι μόνο γιατί έλκει η προσωπικότητα του πολύπαθου κι όμως επιβιώσαντα Mustaine, αλλά επειδή λες και ο ίδιος κι η εκάστοτε μπάντα του το δολωματίζουν με μια χαρακτηριστική metal ηθική: Ελάτε ν’ακούσετε τη μουσική μας, όχι να μας δείτε. Ελάτε να απορροφήσετε μια γερή δόση metal, έτσι όπως το παίζουμε μετά από 41 χρόνια. Αυτό που έχει καταγραφεί στη συλλογική μνήμη ως metal και θα παραμείνει για τα επόμενα 141. Αυτό το δόλωμα, ένα κατά κάποιο τρόπο κερδισμένο κάθε φορά στοίχημα, καθιστά δύσκολο το να πεις «άσε, τους έχω ξαναδεί».

Με αυτήν την ανάγκη, την ανανεωμένη περιέργεια, του να ζήσει αυτό το στοίχημα να κερδίζεται επί σκηνής, ψήνεται το metal κοινό της Ελλάδας μέσα στα χρόνια. Αυτό το κοινό λοιπόν, έστρεψε το βράδυ της Τρίτης 30 Ιουνίου, τον Mustaine, στην τελευταία του παράσταση στα μέρη μας, θριαμβευτή.

Το πρόσφατο άλμπουμ, το 17ο και ομώνυμό τους, που στο εξώφυλλό του ο Vic Rattlehead, η μασκώτ, εξαϋλώνεται σε μια πορτοκαλί σαν το χρώμα των μαλλιών του Mustaine φωτιά, έφτασε στην κορυφή ολόκληρου Billboard πριν κάτι μήνες. Θα ‘λεγε κανείς ότι μετά από τόσα χρόνια μένους και βασάνων μ΄αυτή την υπόθεση με τους Metallica, o Mustaine δικαιώνεται μ’ αυτήν την πρωτιά. Είναι δικά μου τα τραγούδια τον σκεφτόμαστε να θέλει να μας πει, όχι «κλεψιμαίϊκα».

Ξεκίνησε με το Tipping Point, έσπειρε τον πρώτο πανικό νωρίς με τον κιθαριστικό ορυμαγδό του Hangar 18, θέρισε σβέρκους με τον 40 ετών μεταλλικό παροξυσμό Wake Up Dead, έπαιξε με την δέουσα πώρωση τα Sweating Bullets και Skin O’My Teeth – πάντα θα θυμίζουν τα πρώϊμα nineties, όταν απέμεινε από τα ελάχιστα metal συγκροτήματα στον κόσμο που έβαλε πλάτη στην εναλλακτική επέλαση – και ξέθαψε το Hook In Mouth από το “So Far So Good” του ’88.

Σκυμμένος πάνω απ΄το μικρόφωνο, μια ιδέα λιγότερο λυσσασμένος από άλλες φορές, ο παρά 2,5 μήνες 65χρονος αρχηγός ήταν ξανά πειστικός. Όσο το ένα κομμάτι διαδεχόταν το άλλο, πρόσεχες για μια ακόμη φορά, τι παιχταράδες έχει στο πλαϊ του. Ειδικά αυτός ο Φινλανδός ο Teemu Mantysaari, γεννημένος το …1987 είναι κιθαριστικό υπερόπλο. Δεν είναι μόνο ότι έπαιζε καρφί τα σόλο, αλλά και ότι το έβλεπες ότι γούσταρες κιόλας. Είναι αυτή η ποιότητα για την οποία φλυαρούσα νωρίτερα. Να βλέπεις ότι το metal που εσύ άκουγες όταν ήσουν έφηβος, τιμάται και δοξάζεται από τότε αγέννητους διαδόχους. Ο 51χρονος Βέλγος ντράμμερ Dirk Verbeuren είναι ένα μοντέρνο χταπόδι, σαν τον μακαρίτη τον Nick Menza.

Και ο άνθρωπος που γεμίζει τα παπούτσια του μεγάλου Dave Ellefson εδώ και πέντε χρόνια, ο 67χρονος (με φυζίκ 37χρονου το πολύ) απ’ tο Bensonhurst των ιταλιάνων μεταναστών James LoMenzo, είναι ο τυπάς μπασίστας που πρωτογνωρίσαμε το ’88 από τους White Lion: To ξέρει απ’ έξω και ανακατωτά το άθλημα. Πέρα από τη συναυλία, θες αυτή την τετράδα (όπως παλιότερα και τους Marty Friedman, Kiko Loureiro, Al Pitrelli, Jimmy De Grasso) να τους βλέπεις ακόμη και σε πρόβα, το τι παίζουν, το πώς αποδίδουν τα τραγούδια του αρχηγού.

Το τελευταίο μέρος της συναυλίας ήταν πραγματική κορύφωση. Ο Mustaine, που πρώτα θα βγει η ψυχή του και μετά το μαύρο αίμα που κυλά στις φλέβες του για τον Ulrich και τον Hetfield, έπιασε την γρήγορη διασκευή του Mechanix από τον πρώτο δίσκο (το κατά βάσιμο ισχυρισμό του κλεμμένο και μεταμφιεσμένο ως The Four Horsemen από τους Metallica) και καπάκι ξεχύθηκε στην εκτέλεση του Ride The Lightning, με το κοινό στην Πλατεία Νερού να σεληνιάζεται. Το Let There Be Shred, ένα ωσανά για τους καυλόγκαζους της εξάχορδης ήταν προσεκτικά χωμένο πριν τα Tornado Of Souls και Peace Sells, που έσπειραν πανικό μέχρι και πίσω, πέρα από το ύψος του πύργου της Protergeia. Στο πρώτο encore, Symphony Of Destruction, η καθιερωμένη ρυθμική ιαχή Mega-deth! σκαρφαλωμένμη πάνω στο απλό και θανατερό ριφ θα (ξανα)γίνει μια ασκηνή συναυλιακής ανθολογίας για όσους ήταν παρόντες, Και μόνο αυτό το κομμάτι στην live εκδοχή του αν έστελνες (κατά την παλιακή παραβολή) στο διάστημα, θα γνώριζαν κάποτε τα έλλογα όντα που πιθανόν να ζουν σε άλλους πλανήτες ότι στη γη κάποτε υπήρξε ένα metal συγκρότημα που ξεπηδώντας μέσα απ’ το μυαλό ενός κακοποιημένου κοκκινοτρίχη, ένωσε τους φόβους και την αγωνία του ανθρώπινου γένους για την εξάλειψή του και τους μετουσίωσε σε αλληλέγγυα γιορτή αδρεναλίνης.

Το χαμόγελο του Mustaine ειλικρινές, ωστόσο κάπως πικρό και κουρασμένο, μετά την ολοκλήρωση του Holy Wars. Αυτοί υπήρξαμε, αυτός ήμουν, από την αρχή μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Υ.Γ.: Αν και στις συναυλίες προσπαθώ να εγκαταλείψω το παράπονο «γιατί δεν παίξαν κι αυτό ή εκείνο», το έπος In My Darkest Hour έλειψε από το σετ. Ευτυχώς, τους έχουμε ξαναδεί στην Αθήνα να το παίζουν εκπληκτικά αρκετές φορές.