Hot or Not #222: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο, ακούσαμε μουσική, κάναμε βόλτες στην πόλη και φυσικά παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα, η οποία – όπως πάντα – ήταν πλούσια. Σε αυτό το HotOrNot μοιραζόμαστε μαζί σας όσα ξεχωρίσαμε την εβδομάδα αυτή, δηλαδή όσα μας άρεσαν, αλλά και όσα μας δυσαρέστησαν.

Τα τελευταία χρόνια το murder mystery έχει γίνει σχεδόν δικό του τηλεοπτικό σύμπαν. Μικρές πόλεις, περίεργοι κάτοικοι, σκοτεινά μυστικά και ένας φόνος που πρέπει να λυθεί. Το Widows Bay ξεκινάει ακριβώς από αυτή τη συνταγή, μόνο που πολύ γρήγορα αποφασίζει να τη διαλύσει. Ανακατεύει τρόμο, κωμωδία και μυστήριο με τρόπο που δεν μοιάζει ποτέ προβλέψιμος και καταλήγει να είναι μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις που έχω πετύχει πρόσφατα στο Apple TV+.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα μικρό νησί, όπου ο δήμαρχος προσπαθεί να το μετατρέψει σε τουριστικό προορισμό, ενώ οι κάτοικοι επιμένουν ότι το μέρος είναι καταραμένο. Από εκεί και πέρα η σειρά αλλάζει πρόσωπο σχεδόν σε κάθε επεισόδιο. Τη μία θυμίζει The Office, την άλλη γέρνει προς το slasher και λίγο μετά καταλήγει σε μια ιστορία φαντασμάτων. Το καλύτερο όμως είναι ότι οι χαρακτήρες δεν λειτουργούν με τη λογική του horror. Βλέπουν το σκοτεινό υπόγειο και για πρώτη φορά στην ιστορία της τηλεόρασης λένε «ξέρεις κάτι; δεν πάμε».

Το Widows Bay είναι από εκείνες τις σειρές που φαίνεται να περνάνε τόσο καλά με τον εαυτό τους ώστε παρασύρουν και εσένα. Σαν ένα πιο σκοτεινό και ενήλικο Gravity Falls, είναι η τέλεια υπενθύμιση ότι καμιά φορά οι καλύτερες σειρές είναι αυτές από τις οποίες δεν περιμένεις απολύτως τίποτα.
Δάφνη Τζώρτζη

Τι όμορφη έκπληξη μας επιφύλασσε η εβδομάδα αυτή: Την Παρασκευή κυκλοφόρησε το “A’ti”, η νέα συνεργασία της Μαρίνας Σάττι με την παλαιστινιακής και ιορδανικής καταγωγής zeyne, μια από τις ανερχόμενες φωνές της αραβικής pop. Αν δεν την έχεις ανακαλύψει ακόμα, σου προτείνω να ακούσεις το εξαιρετικό, περσινό άλμπουμ της, με τίτλο AWDA και συγκεκριμένα τα τραγούδια “asli ana” και “bali”. (Και) αυτός ο δίσκος έγινε η αφορμή να αγαπήσω την αραβοφωνη μουσική τα τελευταία χρόνια, οπότε η χαρά μου ήταν απερίγραπτη όταν άκουσα τη φωνή της Μαρίνας σε απόλυτη αρμονία με εκείνη της zeyne. Όποιος σκέφτηκε αυτή τη συνεργασία είναι ιδιοφυία και δεν θα μπορούσα να το περιγράψω πιο συγκρατημένα. Πάντα πίστευα ότι τα αραβικά με τα ελληνικά ταιριάζουν απόλυτα και αυτό το (πανέμορφο) τραγούδι είναι η απόδειξη.

Παράλληλα, η Μαρίνα παραμένει ανάσα φρέσκου αέρα με τις επιλογές της – τη στιγμή που άλλοι διάσημοι Έλληνες μουσικοί επιλέγουν να συνεργάζονται με σιωνιστές παραγωγούς και καλλιτέχνες (ή να κάνουν συναυλίες στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη της Παλαιστίνης), η Μαρίνα συνεργάζεται με μια από τις πιο φρέσκες φωνές της αραβικής σκηνής, μια περήφανη Παλαιστίνια που συνεχώς μας δείχνει (και εκείνη) την ομορφιά και την πλούσια κουλτούρα αυτού του λαού. Για όλους αυτούς τους λόγους, το “A’ti” θα παίζει στο repeat για πολύ καιρό.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου

Δεκατρία χρόνια μετά το Scary Movie 5, το δημοφιλές spoof franchise επέστρεψε αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες με το πολυαναμενόμενο sequel του. Το νέο Scary Movie δεν με απογοήτευσε, αλλά ούτε και με καθήλωσε όσο θα μπορούσε. Ακόμη δεν έχω καταλήξει αν αυτή η αίσθηση οφείλεται σε κάποια αδυναμία της ταινίας ή αν ήταν εξαρχής μέρος της πρόθεσής της.

Το παλιό και το νέο cast σηκώνουν ουσιαστικά το βάρος του σεναρίου, καλούμενοι να διαχειριστούν έναν τεράστιο όγκο υλικού και ακόμη περισσότερες κινηματογραφικές αναφορές. Έπειτα από μια απουσία που ξεπέρασε τη δεκαετία, οι αδελφοί Wayans βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια ολόκληρη γενιά horror –και όχι μόνο– τίτλων, επιλέγοντας ποιους θα σατιρίσουν πρώτα. Οι αναφορές σε ταινίες όπως τα Ma!, M3GAN και The Substance είναι μόνο μερικές από εκείνες που ξεχώρισα.

Με μια πρώτη ματιά, η ταινία μπορεί να μοιάζει ασύνδετη και άνιση. Ωστόσο, όσο προχωρούσε, ενθουσιάστηκα συνειδητοποιώντας ότι το νέο Scary Movie δεν περιορίζεται στη σάτιρα της σύγχρονης αμερικανικής pop κουλτούρας και του horror κινηματογράφου, αλλά στρέφει το βλέμμα και στον ίδιο του τον εαυτό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ίδιος ο τίτλος, ο οποίος αποφεύγει το αναμενόμενο «6» στο τέλος, ακολουθώντας τη λογική του λεγόμενου requel (reboot + sequel). Με αυτόν τον τρόπο, η ταινία σατιρίζει τόσο το reboot του Scream (2022) όσο και μια βιομηχανία που δείχνει ολοένα και περισσότερο να επενδύει σε «viral» ατάκες, νοσταλγικά callbacks και εύκολα τεχνάσματα, αντί σε συμπαγή και συνεκτικά σενάρια.

Η αλήθεια είναι πως δεν πήγα στο σινεμά αναζητώντας κάποιον βαθύτερο προβληματισμό. Παρ’ όλα αυτά, η συγκεκριμένη παρωδία κατάφερε να με οδηγήσει σε έναν απροσδόκητο στοχασμό γύρω από το ίδιο το είδος που εκπροσωπεί και τη σημερινή κατάσταση του Hollywood — ακόμη κι αν αυτό πιθανότατα δεν ήταν ο βασικός της στόχος.
Ιανός Κωνσταντόπουλος

Με αφορμή τις «Ημέρες Θάλασσας 2026» η Ελένη Τσαλιγοπούλου βρέθηκε στο Πασαλιμάνι για μια μεγάλη, δωρεάν συναυλία που σήμανε τόσο το ξεκίνημα των καλοκαιρινών εκδηλώσεων όσο και την έναρξη της περιοδείας της. Πρώτος σταθμός ήταν, λοιπόν, για φέτος ο Πειραιάς και ο ανοιχτός χώρος-δρόμος όπου στήθηκε η σκηνή με φόντο το λιμάνι· ένας δρόμος που κατακλύστηκε από κόσμο, παιδιά, ζευγάρια και οικογένειες, που -στο άκουσμα και μόνο της μουσικής- αγκαλιάστηκε, χόρεψε και τραγούδησε.

Σε αυτό το μαγικό σκηνικό, ερμήνευσε τα καινούργια κομμάτια από το νέο άλμπουμ της “Ριγιούνιον” και τα παλαιότερα -αγαπημένα- τραγούδια από την πλούσια δισκογραφία της. Μερικά (που πάντα ξεχωρίζω) ήταν το «Να Μ’ Αγαπάς», το «Μην Περιμένεις Πια», το «Είναι εντάξει μαζί μου» και το «Τράβα ρε μάγκα».

Η Ελένη Τσαλιγοπούλου απέδειξε με τη φωνή της, για ακόμα μια φορά, πως πρόκειται για μια καλλιτέχνιδα που παραμένει από τις πιο επιδραστικές, έχοντας μία μακρά πορεία επιτυχιών και διαχρονικών δημιουργιών, γνωστές ακόμα και από μία γενιά που μεγάλωσε τρεις και τέσσερις δεκαετίες μετά την κυκλοφορία τους. Η μελωδική εκφραστικότητά της, σε συνδυασμό με τη χαρακτηριστική-μοναδική της χροιά, της δίνει το περιθώριο να κινείται σε ένα μουσικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει έντεχνα, λαϊκά, ρεμπέτικα και παραδοσιακά τραγούδια· γενικότερα, τραγούδια που με μιας ξυπνούν αναμνήσεις στο κοινό. Η δική μου ανάμνηση -λίγο άσχετη με τη μουσική της- ήταν τότε που πρωτοείδα το “Brave” στη μεγάλη οθόνη και άκουσα την Έλινορ (τη μητέρα της Μέριντα), η φωνή της οποίας ανήκει στην εκπληκτική Ελένη Τσαλιγοπούλου.
Γιώτα Ευθυμίου

Αυτή την εβδομάδα θέλω να σταθώ σε μια δήλωση που θα έπρεπε να με είχε σοκάρει, αλλά τίποτα σε αυτή τη χώρα δεν με σοκάρει πλέον όσον αφορά τη δημόσια συζήτηση γύρω από την έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία.

Συγκεκριμένα, θα ήθελα να σταθώ σε ένα σημείο από όλα όσα είπε ο πατέρας του 41χρονου γυναικοκτόνου: στη φράση «Έγινε τώρα, τι να κάνουμε; Δεν είναι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος». Είναι μια φράση που δεν ακούμε για πρώτη φορά, δυστυχώς, και δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένη και κανονικοποιημένη είναι η πατριαρχική βία στην Ελλάδα. Πόση ανοχή δείχνει η κοινωνία στη βία μέσα στη σχέση ή τον γάμο, σαν κάτι που «πάντα υπήρχε», σαν μια «κακιά στιγμή» που ντύνεται με λέξεις όπως «ξέσπασμα», «νεύρα», «ζήλια», «υπερβολική αγάπη».

Όμως η «κακιά» αυτή «στιγμή» στοίχισε τη ζωή σε μια ακόμη γυναίκα. Και δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό, αλλά αποτέλεσμα μισογυνισμού, εξουσιαστικού ελέγχου, έμφυλων ανισοτήτων, αντιλήψεων ιδιοκτησίας πάνω στη γυναίκα και, πάνω απ’ όλα, θεσμικής αδιαφορίας. Γιατί για μια ακόμη φορά καταλάβαμε πως το κράτος είναι απών. Δεν υπάρχει έμπρακτη στήριξη στα θύματα της έμφυλης βίας, ειδικά σε όσα προσπαθούν να διαφύγουν.

Θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο ότι σε κάθε γυναίκα που απειλείται η ζωή της, το κράτος οφείλει να προσφέρει στέγη, χρήματα, προστασία για τα παιδιά, αν υπάρχουν, γρήγορη αστυνομική και δικαστική παρέμβαση, νομική και ψυχολογική βοήθεια. Γιατί μπορεί ο δράστης να έχει την άμεση ευθύνη για τη βία, αλλά το κράτος βαραίνει η ευθύνη όταν δεν υπάρχει αποτελεσματικό δίχτυ προστασίας.

Όσον αφορά την άλλη δήλωση του πατέρα του γυναικοκτόνου, ότι «ήταν ο καλύτερος» ως πατέρας, δυστυχώς το είχαμε ακούσει και από τα έδρανα της Βουλής κάποτε, στη συζήτηση του νόμου για τη συνεπιμέλεια: ότι ένας κακοποιητικός σύζυγος μπορεί να παραμένει «καλός πατέρας». Και δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια άλλη απάντηση σε αυτό πέρα από το: όχι, δεν μπορεί να είναι.
Αριστούλα Ζαχαρίου