«Μόνο Meiden!»: Η περηφάνεια του να γιορτάζεις την μεϊντενική σου υπόσταση

Είμαστε πραγματικά πολύ τυχεροί. Κάτι περισσότερο, ευλογημένοι. Γιατί κάθε φορά που βλέπουμε τους Iron Maiden ζωντανά στην Ελλάδα, ανανεωνόμαστε ολοκληρωτικά με την εμπειρία. Είναι αλήθεια. Το χέβυ μέταλ που μας μεγάλωσε δεν ήταν κάτι περαστικό. Δεν ήταν γέννημα κάποιας παρελθούσας εποχής, ή της εφηβικής ανάγκης μας να αναζητήσουμε μουσική ταυτότητα.

38 χρόνια – παρά 4 περίπου μήνες – μετά την πρώτη τους εμφάνιση χώρα μας, εκείνο το μακρινό βράδυ που κόχλαζε από επιθυμία και λαχτάρα η Νέα Φιλαδέφεια, το μεγαλύτερο heavy metal συγκρότημα στην μουσική ιστορία, το Σαββατόβραδο της 23ης Μαΐου 2026 μοίρασε στην λαοθάλασσα που συνέρρευσε στο Ο.Α.Κ.Α. τα συνταρακτικά ρίγη μιας υπαρξιακής σχεδόν συγκίνησης.

Γηραιομέταλλοι, ρεφορμαρισμένοι πρώην παραβατικοί ανήλικοι, ninetόπαιδες που πήγαν κόντρα στο ρεύμα, κάποτε σπυρακοστιγματισμένοι έφηβοι, αφανείς κοστουμάτοι με στολή συναυλίας, τρίτης γενιάς φανατίκλες που τους είδαν για πρώτη φορά μετά την επανένωση του ‘99, ανήλικοι στις πλάτες πατεράδων, νεούδια με βεραμάν φρύδι και δεκαεφτά χαλκάδες σε κάθε ορατό σημείο του δέρματος, όλοι μετήλθαν της μίας και μόνης ζώσας αλήθειας: Οι Iron Maiden, το συγκρότημα το οποίο – υπό κάθε οπτική γωνία – υπήρξε αυτό που σχηματοποίησε μια ολόκληρη μουσική φυλή στην Ελλάδα (πιθανότατα και παγκοσμίως), είναι ακόμη και σήμερα κραταιό, αταλάντευτο και περισσότερο επιβλητικό από ποτέ.

Οι Iron Maiden, το συγκρότημα που σχηματοποίησε μια ολόκληρη μουσική φυλή είναι ακόμη και σήμερα κραταιό, αταλάντευτο και περισσότερο επιβλητικό από ποτέ.

Το «καινούριο» show, μια ρετροσπεκτίβα στα κλασσικά τους χρόνια, έχει όπως και καθένα στην φηφιακή εποχή, διαρρεύσει: Ξέραμε τί θα δούμε, καθώς το πρώτο, περσινό σκέλος της περιοδείας “Run For Your Lives Tour” είχε ως καινοτόμο στοιχείο την υψηλής ευκρίνειας οθόνη που λειτουργεί ως κινηματογραφικού επιπέδου backdrop μπροστά από το οποίο -η ψευδαίσθηση του τρισδιάστατου είναι πράγματι πολύ επιτυχης, ειδικά όταν βρίσκεται κανείς ευθυγραμμισμένος με την σκηνή- το εξαμελές συγκρότημα έδωσε μια σφιγηλή παράσταση με μερικές από τις στάνταρ και αρκετές από τις όχι και τόσο στάνταρ δισκογραφημένες του ελεγείες, οι οποίες με την ψηφιακή πλάτη να οργιάζει, απέκτησαν μια όντως διαφορετική από κάθε προηγούμενη φορά διάσταση.

@pan_papaioannou

Πάει πια το ζωντανό καταδιωκτικό που βγήκε με υδραυλική κίνηση και κόντεψε να πετάξει πάνω απ΄τον κόσμο στο encore στην Μαλακάσσα το ‘18 ή ο φουσκωμένος Eddie με τα κέρατα που αναδυόταν πάνω από τα ντραμς του McBrain. Εδώ έχουμε ισάριθμα με τα τραγούδια βίντεο κλιπ που προσελκύουν το κοινό στην παράσταση. Η εποχή των props σβήνει, καθώς φαίνεται, οριστικά, μπροστά στην δισδιάστατο έθος του κοινού των κινητών τηλεφώνων. Ωστόσο, οι έξι Μέϊντεν, κάθε άλλο παρά δισδιάστατοι εμφανίστηκαν. Συγκλονιστικοί.

Με πρώτον απ’ όλους τον αεικίνητο Bruce Dickinson, η φωνή του οποίου αποδεικνμύεται φανερά ανώτερη απ’ ότι 10, 20 ακόμη και 35 χρόνια πριν, τους τρεις κιθαρίστες ορεξάτους, προσηλωμένους και fit (για το σκέλος της περιοδείας έχει προφανώς πέσει άσκηση και συνολική προετοιμασία), τον αρχηγό Harry Arris απαράλλαχτα πωρωτικό στα 70 του και τον καινούριο, τον Simon Dawson πίσω από τα τύμπανα να προσθέτει την απαραίτητη ταχύτητα που μερικές φορές τα τελευταία χρόνια έλειπε από τον Nicko, οι Maiden μας οδήγησαν σε μια διαδοχή τραγουδιστικών σπονδών, την οποία παρακολουθήσαμε με ευφορική έκπληξη, όσο κι αν την γνωρίζαμε σχεδόν απ΄έξω:
Ides Of March (intro) / Murders In The Rue Morgue / Wrathchild / Killers / Phantom Of The Opera / The Number Of The Beast / Infinite Dreams / Powerslave / 2 Minutes To Midnight / Rime Of The Ancient Mariner / Run To The Hills / Seventh Son Of A Seventh Son / The Trooper / Hallowed Be Thy Name / Iron Maiden. Encore: Aces High / Fear Of The Dark / Wasted Years

Δεν έχει την παραμικρή σημασία ποιο θα μπορούσε να λείπει ή ποιο έχουμε ξανακούσει όλες τις φορές που τους έχουμε δει. Το ελληνικό κοινό, έχοντας πλέον παρακολουθήσει τους Iron Maiden σε πέντε διαφορετικές δεκαετίες, παρά το ότι διχάστηκε με το επεισόδιο με τους πυρσούς της τελευταίας τους εμφάνισης το ‘22, πάντα θα έχει ένα παράπονο: ότι δεν άκουσε ποτέ ζωντανά το “Alexander The Great” το οποίο στην περιοδεία τους Future Past 2023-2024 έπαιξαν ζωντανά μέχρι και στην πιο άσχετη με το θέμα του γωνιά του συναυλιακού κόσμου.

Τα χρόνια από την πρώτη τους καθοριστική εμφάνιση το Σεπτέμβριο του ’88 στη Φιλαδέλφεια γίνονται φέτος 38. Μια ζωή. Όπως και το κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ “Burning Ambition” επιβεβαιώνει, ο θεσμός Iron Μaiden έχει πλέον την παγκόσμια απήχηση μιας άδολης, ενοποιητικής ψυχικής φόρτισης, η οποία προσεγγίζει, αν δεν ταυτίζεται (με), αυτήν μιας καλοπροαίρετης, γεμάτης πίστη στη ζωή, πολυσήμαντης πολιτισμικής πυξίδας, μιας εσωτερικευμένης πίστης που δε γνωρίζει ηλικιακά, γεωγραφικά και μουσικά σύνορα.

Η αντιπαραβολή με τους τέσσερις νεώτερους και εντελώς διάφορους σε γεωγραφικοκοινωνική προέλευση, ιδιοσυγκρασία και προσωπικότητα Metallica τους οποίους παρακολουθήσαμε πριν μόλις μια ερβδομάδα, δεν είναι από καμία άποψη δόκιμη, όμως λόγω του ότι συνέπεσε να τους δούμε τόσο κοντά και τους δύο, είναι μοιραία.

Εκείνοι πουλάνε πολλαπλάσια και είναι υπεύθυνοι με τον δικό τους τρόπο για την γιγάντωση του metal μέσα από μια διαφορετικού χαρακτήρα ακολουθία τραγουδιών που έγιναν κι εκείνα ύμνοι. Αλλά οι Maiden, πέραν του ότι ήταν οι ηλικακά μεγαλύτεροι και είχαν αφήσει το στίγμα τους όταν οι Metallica ξεκινούσαν, είναι και παραμένουν ακόμη και σήμερα κάτι ριζικά διαφορετικό: προτάσσουν την δύναμη της τραγουδιστικής αφηγηματογραφίας για να βάλουν το μέταλλο στο μυαλό και την καρδιά σου. Αντί της διαρκώς θυμικής εξομολόγησης σε αυτοτελή επεισόδια που προσφέρουν Metallica, οι Maiden προτάσσουν τις συγκλονιστικές, κινηματογραφικές παραβολές, καθώς είναι και το δείχνουν, πιο λαϊκοί και ουσιαστικοί με το κοινό τους. Βάρδοι που εισφέρουν μουσική σε συναρπαστικά τεύχη από τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα». Σαιξπηρικοί χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν σε παραστάσεις τις οποίες όλοι γνωρίζουν, αλλά δεν μπορούν ν’ αντισταθούν να ξαναδούν ακόμη μια φορά. Φίλιες φιγούρες μακρινών συγγενών που σε γεμίζουν περηφάνεια με το προσωπικό τους παράδειγμα για το πώς πορεύονται στη ζωή.

Κάπως έτσι, με συναυλίες όπως του Σαββάτου, γίνεται αντιληπτό και το εδώ και χρόνια περιεκτικότατο και ακαριαία αναγνωρίσιμο ως αποδεδειγμένη μαρτυρία πίστης επιφώνημα των χεβυμεταλλάδων στα μέρη μας: «ΜΟΝΟ MΕΪΝΤΕΝ!»