Ο Αύγουστος είναι εκείνο το φόρεμα που δεν φορέσαμε ποτέ

Η έννοια του χρέους μπορεί να έχει πολλές διαφορετικές ερμηνείες. Ως κράτος χρωστάμε στην Eυρωπαϊκή Ένωση γύρω στα 366 δισεκατομμύρια ευρώ. Ως άνθρωποι έχουμε χρέος να συμπεριφερόμαστε στους συνανθρώπους μας και στη φύση πολιτισμένα ή και ευγενικά. Ως γυναίκες, μέχρι πρότινος, θεωρούνταν χρέος μας να κάνουμε παιδιά, να ξέρουμε να μαγειρεύουμε και να έχουμε σύζυγο. Ως άντρες, υπήρχε η πεποίθηση, πως δεν πρέπει να νιώθετε – οφείλετε να είστε ακέραιοι. Ως γιοί και κόρες , σίγουρα χρωστάμε στους γονείς μας μια συγγνώμη (και μας χρωστούν και εκείνοι) και στις γιαγιάδες μας ένα σ’ αγαπώ.

Γενικά, ως είδος και ως κοινωνία, χρωστάμε πολλά. Είναι λες και ως άνθρωποι πρέπει κάπου, κάτι, πάντα να οφείλουμε. Πρέπει κάτι να έχουμε αφήσει πίσω, μισοτελειωμένο. Πρέπει να έχουμε ένοχες, για να υπάρχουμε. Κοινωνικά, μοιάζει σαν να μην είμαστε προγραμματισμένοι να μην είμαστε αυτάρκεις. Πάντα κάτι πρέπει να περιμένουμε ή να αναμένουμε.

Ζούμε για την πιο ηλιόλουστη μέρα. Κρατάμε τα αγαπημένα μας φορέματα και κοσμήματα για μερικές «ειδικές» περιστάσεις. Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να φάει ό,τι θέλει μόνο όταν γιορτάζει ή όταν πονάει. Να ερωτευτεί μόνο όταν είναι «ολόκληρος» και ψυχικά σταθερός. Να χαλαρώσει μόνο όταν είναι καλοκαίρι – και Αύγουστος. Περιμένουμε υπομονετικά, να ζήσουμε.

Και επειδή, όπως πάντα, η τελειότητα των καταστάσεων και τον στιγμών ξεγλιστράει από τα αλατισμένα και γεμάτα αντηλιακό χέρια μας – δεν ζούμε. Και επειδή δεν ζούμε – όπως θέλουμε – πιστεύουμε πως αυτός ο «Αύγουστος» ήταν μισός – κάποιος μας τον πήρε, κάποιος μας τον έκλεψε και φυσικά κάποιος μας τον χρωστάει.

Ωστόσο, νομίζω, δεν είχε να κάνει ποτέ με τον μήνα. Ίσως και να μην είχε να κάνει και ποτέ με τον καλοκαίρι. Όσο γοητευτικός και γεμάτος μπλε κι αν είναι παραδοσιακά αυτός ο μήνας, δεν είναι αυτό καθαυτό που μας λείπει. Είναι η ξεγνοιασιά των σχολικών μας χρονών, είναι η αγκαλιά ανθρώπων που πλέον δεν είναι εδώ, είναι τα απογεύματα που χώρεσαν μέσα τους ολόκληρες ζωές. Ο Αύγουστος δεν ήταν ποτέ απλώς ένας ακόμη μήνας. Όπως όλα τα όμορφα πράγματα που κρύβει μέσα του ένας επίλογος, έχουμε φορτώσει και σε αυτόν όλες τις προσδοκίες που μπορούν να χωρέσουν 31 μέρες.

Έρωτες, παγωτά, βουτιές, βιβλία, ανεμελιά, καλός ύπνος, φίλοι και άνθρωποι που συναντάμε μόνο τότε. Ο μήνας που οφείλουμε να ζήσουμε. Ο Αύγουστος που «χρωστάμε» και μας «χρωστούν», αυτός ο μήνας που σε πολύ λίγο μας αποχαιρετά ξανά, δεν είναι παρά μόνο ένα ακόμα αγαπημένο φόρεμα που δεν φορέσαμε ποτέ, γιατί φοβόμασταν μην το λερώσουμε.