“Icons – After Dark”: Η νέα ατομική έκθεση του Βασίλη Αντωνάκου στην γκαλερί Kapopoulos Fine Arts

Δύο ενότητες εντυπωσιακών έργων μεγάλων διαστάσεων, παρουσιάζει ο Βασίλης Αντωνάκος στη νέα του ατομική έκθεση με τίτλο “Icons – After Dark”, που εγκαινιάζεται στην γκαλερί Kapopoulos Fine Arts στο Κολωνάκι (Σκουφά 5), την Τρίτη 12 Μαΐου (18:30 -22:00).

Ο σύγχρονος, δυναμικός καλλιτέχνης χρησιμοποιώντας την αισθητική της pop και street art, δημιούργησε μια σειρά από υπέροχα πορτρέτα μοιραίων γυναικών που κοιτάζουν κατάματα τον θεατή και μαγνητίζουν το βλέμμα του. Αλλά και μια σειρά με τους υπερήρωες της Μάρβελ και των κόμικς, σε νέες αποδράσεις κινηματογραφικού χαρακτήρα πάνω στους καμβάδες του. Έντονα χρώματα, εκρηκτικοί συνδυασμοί, σε ένα σύμπαν γεμάτο σύμβολα σε μια γοητευτική αναζήτηση της παιδικής αθωότητας.

Όπως σημειώνει ο καθηγητής, ιστορικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης στο κείμενό του για την έκθεση: «Ο Βασίλης Αντωνάκος είναι ένας ιδιαίτερος καλλιτέχνης με προσωπικό ύφος και εντελώς αντισυμβατική γραφή που μοιάζει να χλευάζει τα συνήθη, ζωγραφικά κλισέ και την “ασφάλεια” εκείνου του ακαδημαϊκού ρεαλισμού που με βαρετή ομοιομορφία διδάσκουν οι σχολές καλών τεχνών. Με αλματώδη εξέλιξη τα τελευταία δέκα χρόνια και ως προς τα εκφραστικά του μέσα και ως προς την ανανεωμένη θεματογραφία ο Αντωνάκος παρουσιάζει σήμερα στην γκαλερί Καπόπουλος δύο ενότητες εντυπωσιακών πινάκων μεγάλων διαστάσεων. Πινάκων συχνά φτιαγμένων με fluorescent χρώματα τα οποία ιριδίζουν ακόμη και στο σκοτάδι και που με την χρήση blacklight αποκτούν καινούργια πρόσωπα, άλλες χρωματικές εκδοχές. Ένα “θαύμα” δηλαδή του συνδυασμού τέχνης και τεχνολογίας.

Η πρώτη ενότητα περιλαμβάνει τα επιθετικά μεγα – πορτρέτα μοιραίων κοριτσιών εμπνευσμένων από την διαφήμιση, το σήμα κατατεθέν του Αντωνάκου, τα οποία “αιμορραγούν” στον καμβά κοιτώντας τον θεατή κατ’ ευθείαν στα μάτια σαν ηρωίδες του φίλμ νουάρ. Ένα ελληνικό ανάλογο της διεθνούς Γαλλίδας ζωγράφου Françoise Nielly.

Η δεύτερη, τέλος, αποτελείται από συνθέσεις με παραμορφωμένους ήρωες της Μάρβελ και των κόμικς, για παράδειγμα τον Deadpool, την Daisy, ή τον Spiderman όπου το γκροτέσκο και το θηριώδες, το παράλογο και το γελοίο, δημιουργούν συμπλέγματα άγριας ομορφιάς. Μιας ομορφιάς που απηχεί πολύ έντονα την ακραία, εκρηκτική αισθητική του σήμερα και τα οπτικά πρότυπα των παγκοσμιοποιημένων μεγαλουπόλεων. Από το Τόκιο στο Δελχί και από το Χονγκ Κονγκ στο Λος Άντζελες. Ο ζωγράφος – illustrator παρουσιάζει εδώ έναν δυστοπικό κόσμο τεράτων σαν αυτά που κινηματογράφησε ο Γιώργος Λάνθιμος στην ταινία Poor Things ή ο Κουέντιν Ταραντίνο στη σάτιρα των b movies απορρίπτοντας τα κλισέ που συναντάει κανείς στη φιλοτέχνηση των παραδοσιακών πορτραίτων.

Επιλέγοντας μια φόρμα που παραπέμπει στο μετά Pop, την street art, την gothic μπραβούρα αλλά και την τόσο επιδραστική στις εικόνες της εποχής μας μυθολογία του Joker (ιδιαίτερα μετά την απογείωση της από την υπνωτιστική ερμηνεία του μοναδικού Hoakin Fenix, του απόλυτου σταρ του dark).

Ο Βασίλης Αντωνάκος έγινε αρχικά γνωστός από τον επιθετικό – εκρηκτικό τρόπο που επιλέγει να παρουσιάσει το γυναικείο πρόσωπο σαν την δραματική έκρηξη ενός υπερμεγεθυμένου καθρέφτη που περιέχει συγχρόνως και το κάλλος που χάνεται αλλά και την πληγή που επιμένει να αιμορραγεί. Μία λαμπερή σάρκα, ένα μαγνητικό βλέμμα που βυθίζεται στο κόκκινο, το χρυσαφί και το μαύρο. Στην συνέχεια η θεματική του εμπλουτίζεται με τους πρωταγωνιστές μιας αξιοθρήνητης – αξιολάτρευτης όπερας ηρώων του σκότους που γοητεύουν και εντυπωσιάσουν… Σαρκασμός οπτικός, χρωματική παραφορά, επιθετική χρήση των ηρώων – συμβόλων που αγαπούν τα παιδιά για την αθωότητα τους και που ανελέητα διαστρέφουν οι ενήλικες, ένα σύμπαν upside down δηλαδή, και επιλογή συχνά όχι του πινέλου αλλά του μαχαιριού για να φιλοτεχνηθεί τελικά η φόρμα. Κι αυτό κάτι σημαίνει.

Ο Βασίλης Αντωνάκος δεν εμπνέεται, ούτε ανοίγει διάλογο με την εντόπια, εικαστική σκηνή αλλά μάλλον, όπως εξάλλου και ο συνομήλικός του Γιάννης Βαρελάς με τη διεθνή. Και πολύ καλά κάνει. Δηλαδή με τον Philip Guston, τον George Condo αλλά και με άλλους Αμερικανούς καλλιτέχνες που δουλεύουν με την γεωγραφία του ενστίκτουκαι το υποσυνείδητο, όπως το δίδυμο Paul McCarthy και Mike Kelley. Μόνο που στην περίπτωση του Αντωνάκου το ανθρώπινο πρόσωπο αντιμετωπίζεται σαν ένας ολόκληρος πλανήτης αντικρουόμενων πληροφοριών ενώ πάλι το σώμα αποδίδεται σαν την καρικατούρα εκείνης της έμφοβης ψυχής που δεν αντέχει το βάρος της. Δηλαδή το γελοίο συμφύρεται με το τρομακτικό. Κατά βάθος δηλαδή στα έργα του δεν υπάρχει μόνο η ένταση της κραυγής αλλά και ο ψίθυρος μιας υπόκωφης μελαγχολίας. Αυτό δηλαδή που συνέβαινε και στους μεγάλους ρομαντικούς δασκάλους του 19ου αιώνα. Δηλαδή η επίκληση του θανάτου σαν ένα είδος εξορκισμού για εκείνη τη ζωή που δεν ποτέ δεν είναι αρκετή…».