Αντώνης Καστρινάκης: Αναδρομική έκθεση που μυρίζει… θάλασσα στο Μουσείο Μπενάκη

Με μια έκθεση που… μυρίζει θάλασσα, χωρίς, όμως, το «σήμα κατατεθέν» του, τα δημοφιλή «καραβάκια» του, ο εικαστικός Αντώνης Καστρινάκης παρουσιάζει, στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς επιλεγμένα έργα από τη δημιουργική του πορεία από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα.

«Η αλμύρα της μνήμης», όπως είναι ο τίτλος της, αποτελεί την πρώτη αναδρομική παρουσίαση του έργου του, μέσα από 60 περίπου πίνακες, πολλοί από τους οποίους παρουσιάζονται στο κοινό για πρώτη φορά, με στόχο, όπως τόνισε ο Κωνσταντίνος Παπαχρήστος, επιμελητής της έκθεσης μαζί με τον Κωνσταντίνο Πρώιμο, «να αναδειχθούν και άλλες πτυχές της δημιουργίας του καλλιτέχνη, που βρίσκονταν σε ένα δεύτερο επίπεδο, καθώς το έργο του έχει ταυτιστεί με τα “Καραβάκια”, αλλά είναι πολύ πιο πλούσιο και πολύπτυχο».

Νύχτα στο Λουτράκι Ι, 1997 Λάδι σε καμβά, 33 x 33 εκ.

Έτσι μέσα από ενότητες έργων όπως τα «Τραπέζια», οι «Χαρτοσακούλες», τα «Ερωτικά» κ.ά. αναδεικνύεται μια ζωγραφική «αυτοβιογραφική, χωρίς ποτέ να γίνεται αυτοαναφορική, που κάνει τον θεατή συνδαιτημόνα» και αναδεικνύει τις τεχνικές, τις υφές, τα χρώματα και τα υλικά που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης. Από τη μεριά του, ο Αντώνης Καστρινάκης εξήγησε πως «μου αρέσει το καλό φαγητό, η συντροφικότητα, το να μοιράζομαι – γι’ αυτό και τα τραπέζια είναι ένα θέμα που εμφανίζεται συχνά στη δουλειά μου».

«Οδός Σμολένσκυ», 1994, Λάδι σε καμβά

Μια καθημερινότητα γεμάτη από τη χαρά της ζωής, φτιαγμένη με ταπεινά υλικά, αποτυπώνεται στις ζωγραφικές συνθέσεις με τα έντονα κορεσμένα χρώματα και την «αφελή» οπτική γλώσσα, που αντανακλούν την αντίσταση του καλλιτέχνη στην ακαδημαϊκή τελειότητα και στην οπτική ψευδαίσθηση υπέρ της άμεσης και πηγαίας έκφρασης.

Τα έργα του γιορτάζουν τόσο τη χαρά της ζωής όσο και τη χαρά της ίδιας της ζωγραφικής. Γιατί για τον Καστρινάκη η ζωγραφική είναι αυτοσκοπός: μια δραστηριότητα που παράγει νόημα μέσα από την ίδια της την εκτέλεση.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Αποφοίτησε το 1980 από τη Σχολή Βακαλό. Μεταξύ των καθηγητών του ήταν ο Παναγιώτης Τέτσης, o Γιάννης Βαλαβανίδης, o Βαγγέλης Δημητρέας και η Ελένη Βακαλό. Μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει 17 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 1999 στρέφεται κατά κύριο λόγο στη γλυπτική και τις κατασκευές και δημιουργεί, με θέμα το καράβι, μια ιδιαίτερη φόρμα που τον χαρακτηρίζει. Παράλληλα, συνεχίζει τη ζωγραφική με διάφορα υλικά, λάδια, ακρυλικά, μολύβια και κραγιόνια, παρουσιάζοντας μεγάλες ενότητες έργων.