Το διπλανό δωμάτιο

Η πετυχημένη συγγραφέας Ινγκριντ και η πρώην πολεμική ανταποκρίτρια Μάρθα ήταν κάποτε στενές φίλες δουλεύοντας μάλιστα μαζί στο ίδιο περιοδικό στη Νέα Υόρκη αλλά με το πέρασμα του χρόνου χάθηκαν. Θα ξαναβρεθούν μετά από πολλά χρόνια με αφορμή τη βαριά ασθένεια της Μάρθα και θα επιχειρήσουν να καλύψουν το κενό του χαμένου χρόνου.

Είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που ο Πέδρο Αλμοδοβάρ χρησιμοποιεί ένα θέμα τόσο σκληρό – η Μάρθα έχει αποφασίσει να κάνει ευθανασία- χωρίς να προσφεύγει στιγμή στο μελό όπως συνήθιζε να κάνει συχνά στις προηγούμενες δουλειές του. Δείγμα ωρίμανσης και απόκτησης σοφίας από τον πάλαι ποτέ ασυγκράτητο βασιλιά του κιτς και του μελό, που με απλότητα και ειλικρίνεια συνοδεύει τις ηρωίδες του στην περιπέτεια τους. Στους κεντρικούς χαρακτήρες η Τίλντα Σουίντον αργεί κάπως να κατακτήσει τα μυστικά του αβανταδόρικου ρόλου της αλλά όταν το κάνει μεγαλουργεί στο δεύτερο μισό του φιλμ, σε αντίθεση με την απόδοση της Μουρ που είναι σταθερά δυνατή και υποστηρικτική για την άρρωστη φίλη της σε όλη τη διάρκεια του έργου. Στο πρώτο αγγλόφωνο μεγάλου μήκους φιλμ του, ο Αλμοδόβαρ συγκινεί και ενίοτε συναρπάζει το θεατή χάρη στη σκηνοθετική του στόφα αλλά και την ψυχραιμία με την οποία οδηγεί τις μόνιμες θεματικές του (μητρότητα, φιλία, ερωτικές σχέσεις, σινεφιλία κ.α.) σε πεδία αφήγησης με τα οποία δεν είχε ασχοληθεί στο παρελθόν τονίζοντας ιδιαίτερα τον απελευθερωτικό ρόλο της τέχνης αλλά και την σχέση ζωής- θανάτου. Τέλος δεν παραλείπει να ασχοληθεί με την πολιτική πλευρά της ιστορίας του υπογραμμίζοντας την παρακμή της ανθρωπότητας και την μη αναστρέψιμη πορεία της προς την καταστροφή λόγω του «ανελέητου νεοφιλελευθερισμού και της ανόδου της ακροδεξιάς σε όλο τον πλανήτη».