Αυτά που δεν λέγονται

Δύο γείτονες που είναι κρυφά ερωτευμένοι συναντιούνται «τυχαία» σε ένα πάρκο σκύλων. Ένας άντρας προσπαθεί να ξεπεράσει το διαζύγιο του. Τρεις φίλες ηθοποιοί παίρνουν μέρος στην ίδια οντισιόν. Ένας μεσήλικας καθηγητής που έχει δεσμό με μια πρώην φοιτήτρια του. Ένα ζευγάρι που δοκιμάζεται μέσω μιας επικείμενης γέννας.

Αναπόφευκτα άνισες μεταξύ τους οι πέντε ιστορίες που αφηγείται ο Σασκ Γκάι (μόνη εξαίρεση στο είδος το ανυπέρβλητο αργεντίνικο «Ιστορίες για αγρίους» όπου όλα τα σκετς ήταν ένα κι ένα) ενώνονται από την κοινή συνθήκη που λέει ότι η αλήθεια είναι μια μάλλον υπερτιμημένη αξία. Το διαπιστώνουμε κυρίως στο τελευταίο φιλμ όπου η δημιουργία της οικογένειας αποδεικνύεται… βουνό για την ανασφαλή και ανώριμο άντρα.

Όμως και στα περισσότερο σκαμπρόζικα και κωμικά αποτελεσματικά προηγούμενα σκετς, ο Γκάι αποδεικνύεται μετρ στην ανάλυση χαρακτήρων και στην αποδόμηση της μικροαστικής ζωής. Απιστίες, μυστικά, ψέματα και απόκρυψη της αλήθειας είναι ένα κοινό πεδίο δράσης για όλους σχεδόν τους εμπλεκόμενους από τη στιγμή που η κουβέντα στρέφεται γύρω από το σεξ και τον έρωτα.

Ο δημιουργός του «Truman» και του «Γείτονες από πάνω» με ένα κράμα βιτριολικού χιούμορ και γουντιαλενικών αναφορών καταγράφει τις νευρώσεις και τα συναισθηματικά αδιέξοδα μιας ομάδας ατόμων που τα ενώνει η ανάγκη να τη βγάζουν καθαρή όταν γύρω τους τα ηθικά κυρίως διλήμματα ζορίζουν.