MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΔΕΥΤΕΡΑ
25
ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
  • ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
    ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

    Status Update: Kατερίνα Γιαννοπούλου, σκηνοθέτις

    Απόφοιτη του Ωδείου Αθηνών. Πριν από δύο χρόνια συνεργάστηκε με τον Κριστόφ Μαρτάλερ. Όταν ήταν μικρή άκουγε με τις ώρες Beatles και Queen. Ακόμα θέλει να γίνει rockstar.

    author-image Στέλλα Χαραμή

    Κοιτάζοντας πίσω στην παιδική μου ηλικία, αν και δεν έχω πολλές μνήμες,

    θυμάμαι να κάθομαι με τις ώρες και να ακούω δίσκους των Beatles και των Queen σε κασέτες της μητέρας μου. Αυτή είναι μια αρκετά έντονη ανάμνηση και νομίζω ότι το ενδιαφέρον και η αγάπη μου για την Τέχνη ξεκίνησε από τη μουσική. Ήθελα τότε να μάθω ντραμς και να γίνω rockstar. Ακόμα θέλω.

    Σίγουρα οι σπουδές μου στο Ωδείο Αθηνών καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που έμαθα να δουλεύω

    και να συνεργάζομαι με ανθρώπους. Η συνεργασία μου με τον Αργύρη Ξάφη, ο οποίος και ως δάσκαλος αλλά και αργότερα ως συνεργάτης μου έδειξε την εμπιστοσύνη που χρειαζόμουν για να ξεκινήσω να δημιουργώ τις δικές μου παραστάσεις.

    Αποφάσισα να ασχοληθώ με την σκηνοθεσία ήδη από τη δραματική σχολή.

    Τελειώνοντας, δούλεψα ως βοηθός σκηνοθέτη και συνειδητοποίησα ότι με ενδιέφερε πολύ περισσότερο η διαδικασία δημιουργίας μιας παράστασης από το να είμαι πάνω στη σκηνή. Αντιμετωπίζω την σκηνοθεσία ως μια ευκαιρία να ανεβάσω στη σκηνή έργα που αγαπώ με τον τρόπο που τα φαντάζομαι εγώ. Μου δίνει δηλαδή μια δημιουργική ανεξαρτησία που είναι για μένα πολύ σημαντική.

    Η συνεργασία μου με την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου το 2017 ήταν καθοριστικής σημασίας για μένα.

    Ήταν μεγάλη χαρά και τύχη να είμαι κομμάτι αυτής της σκηνής και θεωρώ πως ήταν ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά εγχειρήματα των τελευταίων χρόνων στη χώρα.

    Ως υπότροφος του Ινστιτούτου Γκαίτε είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω στη Γερμανία

    και να δουλέψω στο Κρατικό Θέατρο του Αμβούργου. Αυτή η εμπειρία αποτέλεσε ένα είδος δεύτερης σπουδής για μένα καθώς είχα την τύχη να συνεργαστώ με δύο σκηνοθέτες που θαυμάζω πολύ, τον Christoph Marthaler και τον René Pollesch.

    Η συνεργασία με τον Marthaler ήταν μια έκπληξη.

    Μια από τις ωραιότερες συνεργασίες μου στο θέατρο και με τους καλύτερους όρους. Η γενναιοδωρία και η ευγένειά του ήταν συγκινητικές. Το ίδιο και η συνεργασία μου με τον Pollesch. Είναι δύο εμπειρίες που θα μου μείνουν αξέχαστες.

    Με ενδιαφέρει να ανεβάζω στη σκηνή κείμενα που δεν έχουν ξανανέβει ή που ανεβαίνουν σπάνια.

    Με ενδιαφέρει πολύ η σύγχρονη δραματουργία και επειδή έχω μια παραπάνω σχέση με τη Γερμανία, έχω και μια αρκετά καλή εξοικείωση με τη σύγχρονη γερμανική δραματουργία. Έχω όμως ασχοληθεί και με σύγχρονα ελληνικά έργα. Κάθε φορά που καταπιάνομαι με ένα κείμενο το αφήνω να με οδηγήσει συνήθως συνειρμικά σε άλλα υλικά· και έτσι δημιουργώ μια δεξαμενή υλικών για να ξεκινήσω να δημιουργώ μια σύνθεση.

    Το έργο του Φασμπίντερ στο σύνολό του είναι φοβερά γοητευτικό.

    «Η χρονιά με τα 13 φεγγάρια» είναι για μένα μία από τις πιο προσωπικές του ταινίες και για τον λόγο αυτό και μια από τις πιο συγκινητικές. Είναι ένα έργο για την απόλυτη μοναξιά που μπορεί καθένας και καθεμία από εμάς να βιώσει.

    Είδα την ταινία πρώτη φορά στην εφηβεία μου, ίσως γι’ αυτό να με έχει στιγματίσει τόσο.

    Είχα, από την πρώτη στιγμή, ταυτιστεί με την κεντρική μελαγχολική ηρωίδα, την Ελβίρα, που αναζητά την αγάπη. Με θυμάμαι να παρακολουθώ την ταινία με υγρά μάτια.

    Ο αποκλεισμός και η περιθωριοποίηση της διαφορετικότητας ως κεντρικές θεματικές της ταινίας

    αποτέλεσαν τομή στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο της δεκαετίας του ’70 – όμως ακόμη και σήμερα οι κοινωνικές διακρίσεις λόγω ταυτότητας φύλου εξακολουθούν να υφίστανται. Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες περιστατικών έμφυλης βίας και ρατσισμού. Πρέπει ως κοινωνία να αγκαλιάσουμε την διαφορετικότητα και να μην μένουμε προσκολλημένοι σε πατριαρχικά στερεότυπα.

    Πιστεύω πως στην Ελλάδα, συγκριτικά με άλλες δυτικές κοινωνίες,

    είμαστε πολύ πίσω σε σχέση με τα ζητήματα φύλου. Δεν υπάρχει ουσιαστικός δημόσιος διάλογος για αυτά τα ζητήματα και αυτό είναι πρόβλημα.

    Αν μπορούσα να πω κάτι σε όλες τις Ελβίρες αυτού του κόσμου,

    θα ήταν να αγαπούν τον εαυτό τους και να μην αφήνουν κανένα να τις πείσει ότι δεν αξίζουν την αγάπη.

    Ο χώρος της Τέχνης, πέρα από χώρος έκφρασης και δημιουργίας, είναι ένας εργασιακός χώρος

    και ως τέτοιος δεν θα πρέπει να αφήνει περιθώριο κακοποιητικών συμπεριφορών. Μέσα από το κύμα αποκαλύψεων τέτοιων συμπεριφορών πιστεύω πως πλέον συζητάμε από νέα βάση και ελπίζω πως μπορούμε να δώσουμε ένα οριστικό τέλος σε τέτοια περιστατικά.

    Μέσα από αυτό το κίνημα μπορεί να προκύψει κάθαρση.

    Και είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι το θέατρο πρωτοστάτησε σε αυτό. Δεν πρέπει, όμως, να το θεωρήσουμε τώρα ως κάτι που τελείωσε και το έχουμε κατακτήσει. Είναι, δυστυχώς, κάτι που πρέπει να διεκδικούμε καθημερινά. Βλέπω, όμως, ότι έχει αλλάξει πολύ ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα και αυτό είναι το σημαντικότερο.

    ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

    Η Κατερίνα Γιαννοπούλου σκηνοθετεί τη «Χρονιά με τα 13 Φεγγάρια» του Ρ.Β. Φασμπίντερ.

    Η παράσταση ανεβαίνει στο Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 260 στις 14 έως 16 Ιουλίου.

    Παίζουν Γιώργος Βαλαής, Γιώργος Κισσανδράκης, Ρομάννα Λόμπατς, Μάριος Παναγιώτου, Μαρία Φιλίνη

    Συμμετέχουν Τάκης Ζαχαριάδης, Αιμιλία Κεφαλά, Δημήτρης Οικονομίδης, Χριστιάνα Τόκα

    Περισσότερα από Πρόσωπα
    Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας
    προτάσεις και προσκλήσεις από το Monopoli.gr
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟΥ