Για τους Dramachine, η αθηναϊκή underground σκηνή επιβιώνει μέσα από την αλληλοστήριξη

Τι συμβαίνει όταν ένα drum machine συναντά το drama; Γεννιέται μια άκρως φρέσκια μπάντα που δίνει ζωή στην αθηναϊκή underground σκηνή. Γεννιούνται οι Dramachine των Ελένη Μάκκα στις κιθάρες και τη φωνή, Γιώργου Πάλλη στα συνθεσάιζερ και Χάρη Ζαχαρόπουλου στα μπάσα.

Οι περισσότεροι τους ακούσαμε πρώτη φορά σε κατάσταση εγκλεισμού, όταν εν μέσω καραντίνας κυκλοφόρησαν το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, “Συγκινησιακή πανούκλα”, βάζοντάς μας για πρώτη φορά στο synth punk σύμπαν τους.

Πέντε χρόνια μετά τη “Συγκινησιακή Πανούκλα”, οι Dramachine επιστρέφουν με τον “Χορό του Θανάτου”, έναν δίσκο που μοιάζει να κοιτάζει κατάματα την εξάντληση, την υπερδιέγερση, το χάος της σύγχρονης ζωής, χωρίς όμως να χάνει την έντασή του, τη διάθεση να μας χαρίσει μια εκτόνωση, συλλογική. Αν ο προηγούμενος δίσκος τους γεννήθηκε μέσα στο σοκ και την αποξένωση της πανδημίας, το νέο αυτό άλμπουμ έρχεται πιο συνειδητό, πιο πολυεπίπεδο και πιο τολμηρό – «με μια επίγνωση ότι συνεχίζεις να χορεύεις ενώ όλα γύρω σου καταρρέουν», όπως λένε και οι ίδιοι.

Με αναφορές στον Hans Christian Andersen, την ψυχανάλυση, το doomscrolling, την αθηναϊκή ασφυξία και τη σύγχρονη δυστοπία, ο “Χορός του Θανάτου” γίνεται εύκολα του soundtrack του 2026 – και ανυπομονούμε να το ακούσουμε για πρώτη φορά live στο Rudu Fest 2026 στο ΠΛΥΦΑ την Πέμπτη 21 Μαϊου. Λίγο πριν το live στην Αθήνα, οι Dramachine μιλούν για το νέο τους δισκογραφικό βήμα, για την περιοδεία στην Ευρώπη, για την underground ελληνική σκηνή – και όσα την κρατούν ζωντανή.

Συνειδητοποιούμε εκ των υστέρων ότι και οι δύο δίσκοι κουβαλάνε έντονα ένα ψυχαναλυτικό στοιχείο, χωρίς αυτό να ήταν συνειδητά “θεωρητικό”. Η Συγκινησιακή Πανούκλα πήρε τον τίτλο της από τον όρο του Wilhelm Reich και είχε να κάνει με τη συλλογική αποξένωση, μια ορμή του κόσμου προς τον ολοκληρωτισμό/φασισμό (ή το μηδέν). Κομμάτια όπως το «Δεν Έχει Μείνει Τίποτα» που περιγράφουν το αίσθημα εγκατάλειψης, γεννήθηκαν μέσα από αυτό το σοκ και εκείνη την πολύ σκοτεινή περίοδο. Ο Χορός του Θανάτου συνεχίζει να κινείται γύρω από παρόμοιες θεματικές αλλά νιώθουμε πως υπάρχει μεγαλύτερη ωριμότητα στον τρόπο που τις διαχειριζόμαστε. Και στιχουργικά και μουσικά, ο δίσκος είναι πιο συνειδητός, πιο πολυεπίπεδος και πιο τολμηρός παραγωγικά. Αν η «Συγκινησιακή Πανούκλα» ήταν ένα ξέσπασμα μέσα στο σοκ, ο «Χορός του Θανάτου» μοιάζει περισσότερο με μια επίγνωση ότι συνεχίζεις να χορεύεις ενώ όλα γύρω σου καταρρέουν.

Το κομμάτι «Χορός του Θανάτου», από το οποίο πήρε και τον τίτλο του ο δίσκος, είναι εμπνευσμένο από το παραμύθι The Red Shoes του Hans Christian Andersen, με το κορίτσι που φοράει τα κόκκινα παπούτσια και δεν μπορεί να σταματήσει να χορεύει. Είναι ένα παραμύθι τρομακτικό και βαθιά ψυχαναλυτικό: μιλά για την ανεξέλεγκτη επιθυμία, την εμμονή, την τιμωρία, αλλά και την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από όσα τον καταβροχθίζουν. Νομίζουμε πως όλος ο δίσκος κινείται συναισθηματικά γύρω από αυτή την ιδέα. Η λαχτάρα, η πλήξη και το αίσθημα πως πάντα κάτι λείπει, η υπερβολή («Toyboy»), η νοσταλγία και το κενό («Φάντασμα»), η επιθυμία που δεν εκπληρώνεται («Venture Capital») — όλα μοιάζουν σαν διαφορετικές εκδοχές αυτού του ατέρμονου χορού. Ταυτόχρονα, και σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, νιώθουμε πως ο κόσμος μοιάζει να παρασύρεται σε έναν δικό του “χορό του θανάτου”, που συνεχίζεται αδιάκοπα χωρίς πραγματική διέξοδο. Οπότε ο τίτλος μάς φάνηκε απόλυτα ταιριαστός.

Ζούμε μέσα σε μόνιμο overstimulation — πόλεμοι, doomscrolling, AI δυστοπία, no future αίσθηση και μια πόλη που λειτουργεί μόνιμα στα κόκκινα. Οπότε υλικό υπάρχει παντού.

Η έμπνευση δεν είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί όσο το να προλάβεις να την επεξεργαστείς πριν σε πλακώσει η καθημερινότητα. Ζούμε μέσα σε μόνιμο overstimulation — πόλεμοι, doomscrolling, AI δυστοπία, no future αίσθηση και μια πόλη που λειτουργεί μόνιμα στα κόκκινα. Οπότε υλικό υπάρχει παντού.

Το να ταξιδεύουμε τη μουσική μας εκτός Ελλάδας είναι κάτι πολύ συγκινητικό και κάπως σουρεαλιστικό κάθε φορά. Είναι ιδιαίτερο να βλέπεις ανθρώπους από διαφορετικές χώρες να συνδέονται με τα κομμάτια σου, ακόμα κι αν δεν μιλούν τη γλώσσα σου. Ταυτόχρονα, αυτά τα ταξίδια μάς δίνουν μια αίσθηση κοινότητας. Συνειδητοποιείς ότι υπάρχει ένα υπόγειο δίκτυο ανθρώπων που μοιράζονται παρόμοια αισθητική, συναισθήματα και ανάγκη για έκφραση. Και φυσικά, υπάρχει και κάτι πολύ όμορφο στο DIY στοιχείο όλων αυτών — τα ατελείωτα ταξίδια, η κούραση, να γνωρίζεις νέους ανθρώπους και να δημιουργούνται στιγμές που δύσκολα ξεχνιούνται.

Η αθηναϊκή underground σκηνή περνάει περίεργη φάση αυτή τη στιγμή. Υπάρχει μεγάλο κυνηγητό στα αυτοοργανωμένα live και γενικότερα είναι δύσκολο να βρεις χρόνο, χώρο και χρήματα για να κάνεις μουσική χωρίς να καείς τελείως. Παρόλα αυτά, ίσως ακριβώς λόγω αυτών των δυσκολιών, φαίνεται να υπάρχει περισσότερη αλληλοστήριξη μεταξύ μουσικών. Βλέπεις πολλές συνεργασίες, κοινές προσπάθειες για live και γενικά ένα κλίμα συλλογικής επιβίωσης που κρατάει τη σκηνή ζωντανή.

Μας ενδιαφέρει το live να λειτουργεί σαν μια συλλογική εκτόνωση

Στο Rudu Fest θα παίξουμε παλιά και καινούργια κομμάτια, και ελπίζουμε να γίνει ο ανάλογος πανικός. Όποιος/α μας δει πρώτη φορά live μπορεί να περιμένει πολλή ένταση, χορό, ιδρώτα, συναίσθημα και αρκετό drama. Μας ενδιαφέρει το live να λειτουργεί σαν μια συλλογική εκτόνωση.

Την επόμενη μέρα από το Rudu Fest θα παίξουμε στην Πράγα, και μια μέρα μετά από αυτό στο Gothic Pogo Festival στην Λειψία, που είναι κάπως dream come true. Μετά έχουμε Θεσσαλονίκη 30/5 με Mazoha και άλλες καλοκαιρινές εκπλήξεις. Αργότερα θα έχουμε μαζί και τον δίσκο σε βινύλιο, οπότε stay tuned…