MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΔΕΥΤΕΡΑ
06
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
  • ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
    ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

    Γιάννης Κλίνης: Περιμένω να δω κάτι άλλο από τον εαυτό μου

    Δεν ονειρεύεται να γίνει πρωταγωνιστής. Γι’ αυτό και συμμετέχει συνειδητά σε παραστάσεις συνόλου αφού πιστεύει πως μπορεί να ξεχωρίσει χάρη στο δικό του αποτύπωμα

    Στέλλα Χαραμή | 09.07.2021 Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς

    Βράζει ο τόπος. Το νιώθεις σε κάθε κύτταρο σου. Κι όμως όταν φτάνεις στο προβάδικο της Κυψέλης, το αίσθημα του αθηναϊκού πυρετού καταλαγιάζει. Όχι γιατί έχει κλιματισμό – ή, τέλος πάντων, όχι μόνο γι΄αυτό. Αλλά γιατί ο Γιάννης Κλίνης εμφανίζεται πίσω από τη βαριά σιδερένια πόρτα μαζί με τα μισά χαμόγελα που έχει φορέσει και σου έχει φορέσει επί σκηνής.

    Η on going εμφάνιση του στην «1821 – Η Επιθεώρηση» του Βεακείου Πειραιά είναι η πιο πρόσφατη υπενθύμιση αυτού του πηγαίου κωμικού ταλέντου. Ο Γιάννης Κλίνης είναι μια από τις λίγες περιπτώσεις στο ελληνικό θέατρο που έχει την ευκολία να βάζει το κοινό στο τσεπάκι του. Ή τουλάχιστον να το κάνει να μοιάζει κάπως εύκολο.

    Περίπου το ίδιο κάνει και τώρα: Όταν του ζητάς να φωτογραφηθεί πίσω από τα μουσικά όργανα της πρόβας για το φεστιβαλικό «Σχολείο Γυναικών» σε σκηνοθεσία του Έκτορα Λυγίζου– της έτερης παράστασης που θα εμφανιστεί αυτό το καλοκαίρι. Κι αυτός παίζει όντως τρομπέτα και βιολοντσέλο στο λεπτό. Ok.

    Είναι, μάλλον, δύσκολο να κρύψεις ότι έχεις έρθει εδώ και ως φαν του Γιάννη Κλίνη, παραγκωνίζοντας την επιβεβλημένη δημοσιογραφική αντικειμενικότητα. Ίσως, μάλιστα, μετά από τη συνάντηση αυτό το αίσθημα να μεγαλώνει λίγο, αναγνωρίζοντας σ’ αυτόν μια ανεπιτήδευτη συστολή που είναι ωραία να συνομιλεί με το ταλέντο.

    Στην πρόβα της παράστασης «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου που θα ανέβει στο Φεστιβάλ Αθηνών σε σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου.

    Είσαι παρών στα θεατρικά πράγματα εδώ και 20 χρόνια αλλά παρόλα αυτά, ξέρουμε ελάχιστα για σένα. Γιατί;

    Η αλήθεια είναι πως δεν επιδιώκω το δημόσιο λόγο. Λίγο σαν να τα φοβάμαι όλα αυτά. Με τα χρόνια, βέβαια, έχω αρχίσει να εξοικειώνομαι.

    Πώς οδηγήθηκες στο θέατρο;

    Ήμουν ακόμα στη Σχολή Καλών Τεχνών όταν έβαλα τα πρώτα μου ένσημα στο θέατρο. Ήταν μια περιοδεία στην Κρήτη με τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας». Στη συνέχεια δούλεψα αρκετά στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όσο φοιτούσα στη σχολή με τον Τάσο Μπαντή.

    Δηλαδή, η ΑΣΚΤ ήταν η αφετηρία για να μεταπηδήσεις στη σκηνή;

    Ναι, τότε ξεκίνησε να με απασχολεί πολύ η πτυχή της περφόρμανς.

    Με την κωμωδία έχω αναπτύξει μια βαθιά σχέση γιατί πηγάζει από τον αντίποδα της, από τη θλίψη και το τραγικό

    Είχες από την αρχή μια ολιστική ματιά για το θέατρο;

    Πράγματι. Γι’ αυτό και μου αρέσει να τα κάνω όλα μόνος μου. Θέλω να βάφομαι μόνος μου, για παράδειγμα. Αλλά και οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι χρόνια, ο Δημήτρης Καραντζάς, ο Έκτορας Λυγίζος ζητούν τη γνώμη μου – σαν να μπαίνω στον πιο στενό πυρήνα του δημιουργικού team.

    Mόλις ανέφερες δύο δημιουργούς που έχουν μια έντονη εικαστική ματιά στις παραστάσεις τους.

    Μα για μένα είναι μεγάλη χαρά να δουλεύω σε παραστάσεις τέτοιας πληρότητας. Πόσω μάλλον μετά από 10 μήνες θεατρικής αποχής να έρχεται ένα καλοκαίρι με «Επιθεώρηση» από τον Δημήτρη Καραντζά και «Σχολείο Γυναικών» από τον Έκτορα Λυγίζο. Δεν θα μπορούσα να είμαι αλλού νομίζω, είναι πραγματική ευλογία.

    «Ανήκω εκεί που μπορώ να δημιουργήσω. Μέχρι στιγμής, αυτό καλύπτεται από το θέατρο» παραδέχεται ο Γιάννης Κλίνης.

    Κι αφού είσαι τόσο συμμετοχικός γιατί δεν έχεις δρομολογήσει μια δική σου σκηνοθεσία;

    Έχω κάνει μόνο κάποιες περφόρμανς στη Θεσσαλονίκη. Και μόνο σε αυτό το πλαίσιο θα δοκίμαζα κάτι, έναν performative μονόλογο όπου θα διαχειρίζομαι τον εαυτό μου. Άλλη καούρα δεν έχω ακόμα. Μοιάζει το όραμα των παιδιών (Καραντζά και Λυγίζου) να μου είναι αρκετό για να το υπηρετήσω. Πλέον, είμαστε μια οικογένεια και τους εμπιστεύομαι πραγματικά.

    Έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου; Στις δυνατότητες σου;

    Νομίζω πως έχω.

    Δεν έχω καμία φιλοδοξία, δεν προσδοκώ κάτι και δεν πρόκειται να κυνηγήσω πράγματα που μοιάζουν έξω από μένα

    Από τη μια η «Επιθεώρηση» κι από την άλλη το «Σχολείο Γυναικών». Είναι σύμπτωση που παίζεις σε δυο κωμωδίες στην ίδια σεζόν;

    Θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Ο Έκτορας, λόγου χάρη, είχε καταθέσει μια άλλη πρόταση στο Φεστιβάλ Αθηνών και τελικά ανέλαβε να ανεβάσει Μολιέρο. Πάντως, με την κωμωδία έχω αναπτύξει μια βαθιά σχέση γιατί πηγάζει από τον αντίποδα της, από τη θλίψη και το τραγικό της. Κι αυτό με συγκινεί με περισσότερο.

    Εκτιμώ πως είσαι ένας κωμικός μεγάλης πνοής κι όμως επιμένεις να το ασκείς μόνο θεατρικά. Άρα σε ένα σχετικά μικρό κοινό.

    Ανήκω εκεί που μπορώ να δημιουργήσω. Μέχρι στιγμής, αυτό καλύπτεται από το θέατρο. Το θέατρο μου καλύπτει πάρα πολλά πράγματα. Την ανάγκη μου να παίξω, να τραγουδήσω, να χορέψω, να επέμβω εικαστικά στα ρούχα ή στο μακιγιάζ. Γενικότερα, το δεδομένο που θέτω στον εαυτό μου είναι να συνεργάζομαι με ανθρώπους και συνθήκες που μου παρέχουν μια ασφάλεια και μια οικειότητα. Από την άλλη, δεν έχω καμία φιλοδοξία, δεν προσδοκώ κάτι και δεν πρόκειται να κυνηγήσω πράγματα που μοιάζουν έξω από μένα.

    «Διαπιστώνω πως η τηλεόραση έχει μια σπατάλη που δεν μπορώ να διαχειριστώ και να κατανοήσω. Πάντως, δεν θα πω εξ ορισμού όχι» εξηγεί.

    Η τηλεόραση είναι μια τέτοια συνθήκη;

    Δεν έχει τύχει να μου προταθεί κάτι στην τηλεόραση. Από την άλλη, διαπιστώνω πως η τηλεόραση έχει μια σπατάλη που δεν μπορώ να διαχειριστώ και να κατανοήσω. Πάντως, δεν θα πω εξ ορισμού όχι.

    Πώς βλέπεις το σινεμά;

    Είναι σαφώς πολύ διαφορετικό μέσο από την τηλεόραση αλλά, επίσης, δεν έχει τύχει. Άσε που δεν μου αρέσει να με βλέπω στην οθόνη. Φρίκαρα, όταν τον περασμένο χειμώνα παίχτηκαν από την Στέγη όλες οι παραστάσεις που είχα συμμετέχει. Αναρωτιόμουν γιατί δουλεύω, «πώς με παίρνουν;». Σοβαρά τώρα.

    Δεν μου αρέσει να με βλέπω στην οθόνη. Φρίκαρα, όταν τον περασμένο χειμώνα παίχτηκαν από την Στέγη όλες οι παραστάσεις που είχα συμμετέχει. Αναρωτιόμουν γιατί δουλεύω, «πώς με παίρνουν;»

    Είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου;

    Δεν φαίνεται;

    Μα δεν ξέρεις ότι έχεις τη δύναμη να λες δύο ατάκες και να παίρνεις το θέατρο μαζί σου;

    Το αντιλαμβάνομαι μόνο εκείνη τη στιγμή. Όταν πάλι το βλέπω βιντεοσκοπημένο, δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό που κάνω είναι άξιο γέλιου και θαυμασμού. Έχω την εντύπωση πως η κάμερα είναι σαν να ρουφάει όλα τα αρνητικά μου επί σκηνής και να τα ξερνάει στα πόδια μου. Είναι σαν να μου λέει «δες πως είσαι».

    Δεν σε μεταπείθει η επίδραση σου στο κοινό;

    Ασφαλώς και δέχομαι τα συγχαρητήρια, το χειροκρότημα, τα σχόλια των συνεργατών και των σκηνοθετών μου.

    Ο Γιάννης Κλίνης δεν αγαπά την κινηματογραφημένη εικόνα του και εξηγεί: «Εχω την εντύπωση πως η κάμερα είναι σαν να ρουφάει όλα τα αρνητικά μου επί σκηνής και να τα ξερνάει στα πόδια μου. Είναι σαν να μου λέει «δες πως είσαι».

    Αναρωτιέμαι από που πηγάζει όλη αυτή η συστολή. Είσαι κλειστός άνθρωπος;

    Όχι, δεν είμαι κλειστός άνθρωπος. Μάλλον περιμένω να δω κάτι άλλο από τον εαυτό μου. Δεν ξέρω.

    Δεν έχεις εκπλήξει αρκετά τον εαυτό σου;

    Όχι. Βέβαια, τώρα με τους γυναικείους ρόλους – από τη μια στο «Σχολείο Γυναικών» από την άλλη ως Γιάννα Αγγελοπούλου στην «Επιθεώρηση» – κάτι γίνεται. Βρίσκω μια ελευθερία, μια γοητεία και μια μεγάλη άνεση. Έχω σταματήσει να μαγκώνομαι με το ρόλο. Τρελαίνομαι με την δυνατότητα της μεταμφίεσης και ειλικρινά η Γιάννα και η Ζωρζέτ είναι ότι καλύτερο μπορούσα να ζητήσω για να παίξω αυτήν τη στιγμή.

    Ξέρω ότι μπορώ να ζήσω χωρίς το θέατρο. Έχω σκεφτεί άπειρες φορές να το αφήσω

    Η Γιάννα είναι δικό σου δημιούργημα;

    Αναφορικά με το μακιγιάζ, είναι, Βιάζομαι να τελειώσουμε με τις παρατηρήσεις για να βαφτώ· αφιερώνω χρόνο εκεί, είναι κι αυτή μια προσπάθεια να μπω στο ρόλο. Θυμάμαι, χαρακτηριστικά, όταν κάναμε το μάθημα μακιγιάζ στη σχολή όλοι μου έλεγαν «αμάν, δύο ώρες, λες και ζωγραφίζεις πίνακα». Πίνακας είναι λοιπόν.

    Ζωγραφίζεις καθόλου;

    Δεν έχω χρόνο. Στην καραντίνα όμως, οπότε και είχα κατέβει στην πατρίδα μου, στο Ηράκλειο ξαναβρήκα το κέφι μου για ζωγραφική κι έφτιαξα αρκετά πράγματα.

    Θα σκεφτόσουν κάποια στιγμή να εκθέσεις έργα σου;

    Όσο ήμουν στην Κρήτη και διοχέτευα εκεί την ενέργεια μου, μην ξέροντας το μέλλον του θεάτρου, το σκεφτόμουν. Σκεφτόμουν ακόμα και να κάνω αίτηση για να εργαστώ ως καθηγητής καλλιτεχνικών σε κάποιο σχολείο. Όλα είχαν περάσει από το μυαλό μου.

    «Υπάρχουν φορές που το θέατρο με θυμώνει αφάνταστα. Και οι άνθρωποι του» λέει ο Γιάννης Κλίνης. «Υπάρχουν στιγμές που εύχομαι να έκανα άλλη δουλειά, να δουλεύω στα μπετά».

    Πώς βίωσες την απόγνωση που δημιούργησε ο κλειστός πολιτισμός;

    Είμαι από τους ανθρώπους που ξέρω ότι μπορώ να ζήσω χωρίς το θέατρο. Αν μου έλεγαν δηλαδή, ότι αύριο κλείνει πάλι το θέατρο για τους «χ», «ψ» λόγους δεν θα τα έβαφα μαύρα. Έχω σκεφτεί άπειρες φορές να το αφήσω. Όχι μόνο για τους λόγους υποβάθμισης της επιβίωσης που ανέφερες αλλά και για λόγους ψυχικής ηρεμίας, κούρασης ή για να δω μιαν άλλη πτυχή της δημιουργίας. Αισθάνθηκα πιο γειωμένος τους προηγούμενους μήνες που έπιασα χρώματα και πηλό. Αυτή τη δεδομένη στιγμή, καθώς ζω μια τόση μεγάλη χαρά τόσο στο Βεάκειο όσο στις πρόβες για το Φεστιβάλ έχω ξεμυαλιστεί πάλι.

    Σπάνια συναντάει κανείς ηθοποιούς της γενιάς σου – που τώρα βρίσκονται στην καλύτερη τους στιγμή – να λένε πως δεν ζουν για το θέατρο. Μόνο ως ισορροπία μπορώ να το ακούσω.

    Ξέρεις γιατί; Γιατί υπάρχουν φορές που το θέατρο με θυμώνει αφάνταστα. Και οι άνθρωποι του. Υπάρχουν στιγμές που εύχομαι να έκανα άλλη δουλειά, να δουλεύω στα μπετά.

    Και μετά;

    Μετά μου περνάει.

    Δεν θέλω να κάνω μόνο ένα πράγμα

    Στα 20 χρόνια που κάνεις θέατρο τι έχει αλλάξει στη ζωή σου;

    Αρκετά πράγματα και ίσως τα περισσότερα προς το χειρότερο. Γιατί το θέατρο σε κάνει μονομανή, μιλάς συνέχεια γι’ αυτό, κάνεις παρέα μόνο με ανθρώπους του θεάτρου, δεν έχεις καθόλου χρόνο για να αφιερώσεις στον εαυτό σου. Ζεις μιαν άλλη καθημερινότητα σε σχέση με τους ανθρώπους εκτός θεάτρου.

    Τότε γιατί άφησες τη ζωγραφική;

    Γιατί είναι μια πολύ μοναχική δουλειά. Θα ήμουν πολύ ευχαριστημένος αν μπορούσα να τα συνδυάσω και τα δύο. Δεν θέλω να κάνω μόνο το ένα και γενικά δεν θέλω να κάνω μόνο ένα πράγμα.

    Κι αν πρέπει να απομονώσεις τα καλά του θεάτρου;

    Στο θέατρο έχω γνωρίσει πάρα πολλούς ανθρώπους που αγαπώ κι εκτιμώ. Έχω δημιουργήσει πια μια οικογένεια. Η αποδοχή του κόσμου, έστω και ενός θεατή είναι μεγάλη ευχαρίστηση και μεγάλη ανακούφιση. Συγκινούμαι όταν με πλησιάζει ένας άνθρωπος για να μου πει ότι πήγε σπίτι του μετά την παράσταση και την σκεφτόταν όλο το βράδυ.

    «Ποτέ δεν μ’ ενδιέφερε να εξέχω από την ομάδα. Μ΄ ενδιαφέρει τόσο η συνεργασία όσο και η ομάδα γι’ αυτό και έχω αρνηθεί προτάσεις για ρόλους επειδή δεν με έλκυε η σύνθεση ή οι συνεργάτες» σημειώνει.

    Αν δει κανείς τον κύκλο των επιλογών σου είναι φανερό πως σε ενδιαφέρουν οι σχέσεις εμπιστοσύνης στο θέατρο. Όμως, οι παραστάσεις του Λυγίζου, του Καραντζά ή της Χιώτη είναι στηριγμένες στην ομάδα, δεν έχουν πρωταγωνιστή. Αυτό σου λείπει;

    Είμαι της γνώμης πως μπορώ να ξεχωρίσω με αυτό που κάνω, χάρη στο δικό μου αποτύπωμα. Και πάντα θεωρούσα πως αυτό που κάνω είναι εξίσου πρωταγωνιστικό με έναν επώνυμο ρόλο. Κάθε φορά που ο Έκτορας ή ο Δημήτρης με ενημερώνουν για να συμμετέχω σε μια δουλειά τους, δεν ρωτάω ποτέ με τι ρόλο θα βρίσκομαι εκεί. Ποτέ δεν μ’ ενδιέφερε να εξέχω από την ομάδα. Μ’ ενδιαφέρει τόσο η συνεργασία όσο και η ομάδα γι’ αυτό και έχω αρνηθεί προτάσεις για ρόλους επειδή δεν με έλκυε η σύνθεση ή οι συνεργάτες. Εκεί που δουλεύω, χρειάζομαι να υπάρχει έγνοια, να ξέρω ότι θα με φροντίσουν. Μου αρέσει πολύ η φροντίδα γιατί κι εγώ είμαι τέτοιος άνθρωπος.

    Είσαι συναισθηματικός τύπος;

    Είμαι. Και την ίδια ώρα, είμαι μονήρης και μοναχικός. Θέλω να τα κάνω όλα μόνος μου.

    Εξηγείται διπλά η ανάγκη σου να βρίσκεσαι σε σταθερά περιβάλλοντα.

    Φυσικά, χρειάζομαι μια ευγένεια ψυχής. Και δεν γίνεται αλλιώς, δεν μπορείς να προχωράς με το θράσος, το θυμό, τη ζήλια και τα κόμπλεξ.

    Κακότροπες συμπεριφορές έχω βιώσει. Αλλά ήταν στο πλαίσιο της παραξενιάς. Μιλώ για τον Λευτέρη Βογιατζή που, ενώ ήταν τόσο γοητευτικός άνθρωπος, άλλο τόσο ήταν και ιδιότροπος

    Πώς αντιμετώπισες το κύμα αποκαλύψεων για τις ακραίες συνθήκες εργασίας πολλών συναδέλφων σου;

    Δεν σου κρύβω ότι χάρηκα. Με την έννοια, πως ένιωσα μια μεγάλη ανακούφιση. Σκεφτόμουν ότι αποκτούσε νόημα ο εγκλεισμός για κάποιους ανθρώπους. Ευτυχώς, κάποιοι δεν άντεξαν, ευτυχώς κάποιοι μίλησαν, επιτέλους θα δουλέψουμε κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Δεν θα χρειαστεί να υποστούμε ξανά τις νευρώσεις κανενός.

    Έχεις υπομείνει άσχημες συμπεριφορές;

    Κακότροπες, ναι. Αλλά ήταν στο πλαίσιο της παραξενιάς. Μιλώ για τον Λευτέρη Βογιατζή που ενώ ήταν τόσο γοητευτικός άνθρωπος άλλο τόσο ήταν και ιδιότροπος. Όμως, δεν ανακαλώ άσχημα πράγματα από την συνεργασία μου μαζί του εκείνα τα δύο χρόνια – αντίθετα μόνο καλά. Δεν ήθελε να μας μειώσει. Θυμάμαι, πριν ξεκινήσουμε τις πρόβες μας είχε προειδοποιήσει πως αν μας κάνει παρατηρήσεις να μην το πάρουμε προσωπικά, να μην πτοηθούμε. Κι αυτό ήταν λυτρωτικό. Από εκεί και πέρα έχω γίνει μάρτυρας μη λειτουργικών συνεργασιών με εντάσεις που με έκαναν να ντρέπομαι και να αποχωρώ. Εκεί αποφάσισα να μην ξαναδουλέψω με τέτοιους ανθρώπους.

    «Ευτυχώς, κάποιοι δεν άντεξαν, ευτυχώς κάποιοι μίλησαν, επιτέλους θα δουλέψουμε κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Δεν θα χρειαστεί να υποστούμε ξανά τις νευρώσεις κανενός» δηλώνει με αισιοδοξία.

    Πιστεύεις ότι η επόμενη χρονιά θα είναι διαφορετική από την προηγούμενη στο ελληνικό θέατρο;

    Αν το θέατρο δεν σκοντάψει σε άλλου τύπου απαγορεύσεις πιστεύω πως τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Πιστεύω ότι κάτι κερδήθηκε.

    Δηλαδή, το θέατρο μπορεί να διαπραγματευτεί μια κάθαρση;

    Ναι, το θεωρώ πιθανό. Όσο στο θέατρο πρυτανεύουν άνθρωποι καλοί, άξιοι και νοήμονες θα έρθει και η κάθαρση.

    Χρειαζόμαστε περισσότερη αγάπη και σεβασμό σ’ αυτόν τον κόσμο. Επίσης, τέχνη, περισσότερη μουσική, ζωγραφική, χορό, θέατρο, περισσότερο πολιτισμό που γαληνεύει τις κοινωνίες.

    Πιστεύεις ότι η κοινωνία ακούει;

    Θέλω να πιστεύω ότι κάτι μένει, αν και είναι υπόθεση λίγων. Νομίζω θα περάσουν αρκετά χρόνια για να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο. Δεν είναι τυχαίο πως στην «Επιθεώρηση» που θίγεται το ζήτημα της εξουσίας και της εργασιακής βίας, ο κόσμος ανταποκρίνεται σε κάθε παράσταση. Ασφαλώς υπάρχουν κι εκείνοι που έχουν φύγει ενοχλημένοι από τη θεματική των δικαιωμάτων για την σεξουαλική ταυτότητα, όπως την προσεγγίζουμε.

    Κι όχι μόνο στην «Επιθεώρηση». Και ο Μολιέρος μιλάει, μεταξύ άλλων, για την πατριαρχία, για τον άνδρα που θεωρεί τη γυναίκα ιδιοκτησία του.

    Λυπάμαι πολύ τον Αρνόλφο, τον ήρωα του Μολιέρου που προσπαθεί να γραπώσει έναν άλλο άνθρωπο με νύχια και με δόντια. Αλλά αν αγαπάς κάποιον ή κάτι πρέπει να το αφήνεις ελεύθερο.

    Παιγνιώδης κι εκτός σκηνής ο Γιάννης Κλίνης: «Μου λείπει η επαφή με τη φύση. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ ότι αποξενώνομαι από αυτήν: Ζω σ’ ένα διαμέρισμα με κλειστά παντζούρια».

    Σε ένα ιδανικό σχολείο γυναικών και ανδρών τι θα έπρεπε να διδάσκεται;

    Η αγάπη. Ν’ αγαπάς τον εαυτό σου, τους άλλους, τα ζώα και τα πλάσματα γύρω σου. Χρειαζόμαστε περισσότερη αγάπη και σεβασμό σ’ αυτόν τον κόσμο. Επίσης, τέχνη, περισσότερη μουσική, ζωγραφική, χορό, θέατρο, περισσότερο πολιτισμό που γαληνεύει τις κοινωνίες. Θα ήθελα το σχολείο αυτό να διδάσκει για την ελευθερία και τα δικαιώματα σε κάθε τύπου διαφορετικότητα. Το κάθε παιδί να συνειδητοποιεί πως είναι ένα και μοναδικό κι αυτό είναι που τον/την κάνει σημαντικό/ή. Πιστεύω ότι θα έρθει, κάποια στιγμή, μια τέτοια κοινωνία στην επιφάνεια.

    Είναι ουτοπία να ελπίζουμε πως μια μέρα το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση θα είναι πραγματικότητα;

    Για μένα είναι αυτονόητο. Και απορώ πως το 2021 συζητάμε ακόμα για τέτοια πράγματα. Αλλά όσο μας κυβερνούν άνθρωποι που ζουν έξω από την λογική της προόδου κι όσο εμείς τους επιλέγουμε ή επιμένουμε να κρατάμε μια στάση αδιάφορη, θα παραμένει ουτοπία και θα ανακυκλώνουμε την ίδια κατάσταση. Θέλω να ελπίζω στο καλύτερο αλλά δεν ξέρω τι μπορώ να περιμένω.

    Προσδοκάς κάτι από τους πολιτικούς;

    Μα δεν ιδρώνει το αυτί τους. Μετά από όλο αυτόν το χαμό, οι κυβερνώντες παρέμειναν όλοι στις θέσεις τους. Εγώ πάλι στη θέση τους θα ντρεπόμουν. Θα είχα παραιτηθεί από ντροπή.

    Μετά από όλο αυτόν το χαμό, οι κυβερνώντες παρέμειναν όλοι στις θέσεις τους. Εγώ πάλι στη θέση τους θα ντρεπόμουν. Θα είχα παραιτηθεί από ντροπή

    Είσαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος;

    Είμαι.

    Τι σου δίνει αισιοδοξία;

    Η δύναμη της φύσης. Γιατί συνεχίζει να είναι πιο δυνατή από τον άνθρωπο – όσο κι αν εκείνος κάνει το παν για να τη νικήσει. Κι αυτό μου δίνει μια άγρια χαρά. Ακόμα κι όταν συμβαίνουν μεγάλες καταστροφές κι αυτό συμπαρασύρει πολλά κακά και προκαλεί πολύ πόνο, νιώθω μια άγρια χαρά γιατί η φύση μας μιλάει, απαντά στις ανθρώπινες πράξεις και στην ανθρώπινη αλαζονεία.

    «Το θέατρο δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Απλώς, δεν είμαι έτοιμος να το αφήσω τώρα» ομολογεί.

    Τι σου κληροδότησε το μεγάλωμα σε μια επαρχιακή πόλη;

    Μεγάλωσα μέσα στη φύση, κοντά στη θάλασσα, να μαζεύουμε χόρτα με τη γιαγιά και τον παππού, εκεί που οι αποστάσεις ήταν ασήμαντες και πήγαινες όπου ήθελες με τα πόδια. Μου λείπει η επαφή με τη φύση. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ ότι αποξενώνομαι από αυτήν: Ζω σ’ ένα διαμέρισμα με κλειστά παντζούρια. Και μοιάζει να μην με ενοχλεί.

    Στο μέλλον βλέπεις τον εαυτό σου να επιστρέφει εκεί ή σε ένα αντίστοιχο περιβάλλον;

    Μακάρι. Το θέατρο δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Απλώς, δεν είμαι έτοιμος να το αφήσω τώρα.

    Ποιο είναι το αγαπημένο σου μέρος να υπάρχεις;

    Οπουδήποτε με καλή παρέα.

    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑΣυν & Πλην: «1821 – H Επιθεώρηση» στο Βεάκειο Θέατρο Πειραιά12.09.2018

    ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

    Ο Γιάννης Κλίνης πρωταγωνιστεί στο «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου. Η παράσταση ανεβαίνει στην Πειραιώς 260 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στις 17 Ιουλίου. Σκηνοθετεί ο Έκτορας Λυγίζος.

    Παίζουν επίσης οι: Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Σοφία Κόκκαλη, Έκτορας Λυγίζος, Άρης Μπαλής, The Boy΄.

     

    Επίσης πρωταγωνιστεί στο «1821 – Η επιθεώρηση» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά που παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή (έως 25 Ιουλίου) στο Βέακειο Θέατρο Πειραιά
    και σε ανοιχτά θέατρα στην Αθήνα.

    Παίζουν επίσης οι: Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Eλένη Κοκκίδου, Νίκος Καραθάνος, Γιώργος Γάλλος, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Γιάννης Νιάρρος, Μιχάλης Οικονόμου, Γιάννης Κουκουράκης, Γιάννης Κλίνης, Βάσω Καβαλιεράτου, Πάνος Παπαδόπουλος, Ηλία Μουλά, Ιωάννα Πιατά.

    Περισσότερα από Πρόσωπα
    Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας
    προτάσεις και προσκλήσεις από το Monopoli.gr
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟΥ