Φίλοι για μια ζωή: Η Φραγκίσκη Μουστάκη και ο Φάνης βολτάρουν στο κέντρο της πόλης

Ονομάζεται Φάνης, συγκατοικούμε 7 χρόνια, τον παρέλαβα από την οικογένεια του δύο μηνών. Είναι ημίαιμος.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου παρακαλούσα τους γονείς μου να πάρουμε σκυλάκι, πήραμε τελικά γάτα, τον Πέπε όταν ήμουν 9 χρονών. Ως ενήλικας λοιπόν αποφάσισα να εκπληρώσω εγώ το όνειρο μου. Τον βρήκα σε μία αγγελία μαζί με άλλα 7 κουταβάκια και πήγα και τον πήρα.

Επειδή δεν ήξερα ιδιαίτερα από σκυλιά πέρα από το ότι ήθελα να τους χαιδεύω τη μουσούδα και να παίζω μαζί τους, τα κριτήρια μου στην αρχή ήταν επιφανειακά. Ο Φάνης λοιπόν ήταν μία λευκή μπαλίτσα με καφέ λεκέδες και ροζ μύτη. Πέρα από αυτό όμως με κέρδισε το ότι ήταν από την πρώτη στιγμή φοβερά παιχνιδιάρης, επιπόλαιος, σκανδαλιάρης και τρυφερός. Ωστόσο για να μην εξιδανικεύω την κατάσταση, πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν πολύ δύσκολο κουταβάκι και τους πρώτους 6 μήνες ζοριστήκαμε και οι δύο νομίζω. Εκείνος γιατί είχε καταλάβει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και ήθελε ΠΑΝΤΑ ΚΙ ΑΛΛΟ κι εγώ γιατί προσπαθούσα πραγματικά να του βάζω όρια για να μην διαλυθεί το σπίτι και να μην γίνομαι συνεχώς ρεζίλι στο δρόμο εξαιτίας των σόου που έκανε. Μετά το πρώτο λοιπόν εξάμηνο (ένα χρόνο ουσιαστικά αλλά δε θέλω να τρομάξω κάποιον πιθανό μπαμπά ή μαμά κουταβιού) καταφέραμε να συνυπάρχουμε ονειρεμένα.

Η αλήθεια είναι ότι έχω ζήσει πολλά κωμικοτραγικά γεγονότα με τον Φάνη αλλά νομίζω πως το πιο τρομακτικό και καθόλου αστείο επεισόδιο ήταν όταν πέρυσι το καλοκαίρι στη Νάξο, ο Φάνης έφαγε μία μέλισσα (ναι κάνουν συνεχώς τέτοια) με αποτέλεσμα να πάθει αναφυλαξία. Το κεφάλι του είχε πρηστεί, είχε γίνει σαν μποξεράκι και δεν μπορούσε να αναπνεύσει καλά, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι βρισκόμασταν δύο ώρες μακριά από κάποιο φαρμακείο. Οπότε με τη βοήθεια των άγιων ανθρώπων που ήταν μαζί μας εκεί, βρήκαμε τις ενέσεις από γειτονικά σπίτια και του έκανα εγώ (!!!) δύο ενέσεις στο μπούτι. Όλο αυτό κράτησε πολλή ώρα, μόνη μου προφανώς δεν θα το είχα καταφέρει. Εννοείται πως έμαθα λοιπόν από αυτό πως στις διακοπές αν πηγαίνουμε με το σκυλί σε απομονωμένο μέρος παίρνουμε πάντα ενέσεις κορτιζόνης μαζί μας.

Η βόλτα στο Λυκαβηττό. Μας αρέσει επίσης να κάνουμε βόλτες στην Διονυσίου Αεροπαγίτου και γύρω γύρω την Πλάκα.

Αστείο. Χαλαρό. Γόη.

Έμαθα τη σημασία του να πηγαίνεις βόλτες καθημερινές στο πάρκο έστω και για δέκα λεπτά, να περπατάς ήρεμα το βράδυ μαζί του όχι γιατί πρέπει να πας απαραίτητα κάπου. Δεν υπήρχαν καθόλου στη ζωή μου αυτά πριν.

Ότι αργώ να ξυπνήσω το πρωί, ότι έλειπα πολλές ώρες από το σπίτι αλλά τώρα με την καραντίνα τα πάω καλύτερα, ότι έχω πάρα πολύ άγχος για βλακείες ενώ θα έπρεπε να είμαστε όλη μέρα στο Λυκαβηττό και να τρέχουμε ανέμελοι, ότι δεν αντιλαμβάνομαι σωστά τις ανάγκες του σε σχέση με το φαγητό. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι με αγαπάει με το μοναδικό σκυλίσιο τρόπο του.

Πίστευα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπάνε τα ζώα ωστόσο τον τελευταίο μήνα μόνο έχω διαβάσει για τρία περιστατικά φόλας στο κέντρο. Η αγάπη μας και η μέριμνα για τον άλλον, ειδικά όταν αυτός ο άλλος είναι ανυπεράσπιστος, θα έπρεπε να είναι ο μόνο μας οδηγός για το οτιδήποτε.