Φίλοι για μια ζωή: Η Αθηνά Μαξίμου αφηγείται ένα παραμύθι υιοθεσίας

‘Ηταν ένα ανέμελο μεσημέρι καλοκαιριού όταν η Αθηνά Μαξίμου και ο Αιμίλιος Χειλάκης, άνοιξαν την πόρτα του διαμερίσματος τους στον Κεραμεικό. Δεν ήταν μόνοι. Δυο φουντωτές χιονόμπαλες “επιβίωναν” παιχνιδιάρικα μέσα στη ζέστη σκαρφαλώνοντας σε καναπέδες, βάζοντας τις μουσούδες τους σε “ξένες” τσάντες, κλέβοντας μικρά αντικείμενα για παιχνίδι· για να αράξουν – κάποια στιγμή πολύ αργότερα – αποκαμωμένες σε μια αγκαλιά. Ηταν η Φούσκα και ο Μπιπ, τα χαριτωμένα ολόλευκα κανίς του ζευγαριού. Μέλη της οικογένειας.

Αυτή η χαρωπή εικόνα με τους τέσσερις τους, ήταν ιδανική για να εγκαινιάσουμε την νέα ενότητα όπου πρόσωπα τα οποία γνωρίζουμε και εκτιμούμε – γιατί θέτουν το ταλέντο τους σε δημόσια θέα – μιλούν για μια πιο προσωπική πλευρά του εαυτού τους: Την συνύπαρξη μ’ ένα ζώο συντροφιάς. Και μας κάνουν να τους εκτιμήσουμε ακόμη περισσότερο και ν’ αναγνωρίσουμε μαζί τους το δώρο μιας οικογένειας που μεγαλώνει όταν κανείς υιοθετεί ένα σκύλο ή μια γάτα.

Φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο της Αθηνάς Μαξίμου, με τον πρώτο σκυλάκο της, τον Μπιπ.

Η μητέρα του δεν είχε δει ποτέ τον ήλιο. Κάποιοι την κρατούσαν απομονωμένη σε ένα μικροσκοπικό χώρο με κάγκελα. Δεν περπατούσε, δεν έτρεχε μόνο περίμενε, και δίπλα της, στην ίδια μοίρα ήταν και οι φίλες της.

Το κλείσανε μέσα σε ένα άλλο κλουβί  μαζί με συνομήλικά του. Το ένα πατούσε το άλλο – τόσο μικρό ήταν αυτό το κλουβί. Και ξάφνου αυτό το κλουβί μπήκε σε ένα φορτηγό και άρχισε να ταξιδεύει για πολλές μέρες προς άγνωστο προορισμό. Αυτό και οι άλλοι άγνωστοι φίλοι του για μέρες ταξίδευαν ανάκατα ανάμεσα στα υγρά των σωμάτων τους και την τροφή τους.

και τίποτα δεν στέριωνε στο μικρό του στομαχάκι καθώς το ζάλιζε τόσο πολύ εκείνη η άγαρμπη κίνηση του οχήματος που ένιωθε στο σωματάκι του σε συνδυασμό με τα ασταθή μικρά ποδαράκια του. Έτσι πέρασαν πολλές μέρες και νύχτες, ώσπου μία μέρα η πόρτα του φορτηγού άνοιξε, ένα χέρι το άρπαξε και το μετέφερε σε ένα άλλο μέρος εξίσου μικρό, πάλι με κάγκελα, πολύπλοκα θορυβώδες, ωστόσο πιο φωτεινό και σε κοινή θέα απ’ όπου περνούσαν κάποιοι το κοιτούσαν, χτυπούσαν το τζάμι όταν κοιμόταν και το ξυπνούσαν.

Αιμίλιος Χειάκης, Αθηνά Μαξίμου, Μπιπ και Φούσκα σε οικογενειακή λήψη (φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή)

Ένα κρύο απόγευμα του Δεκεμβρίου μια κυρία μπήκε σε εκείνον το χώρο που ήταν Αυτό. Η κυρία πάντα ήθελε ένα σαν αυτό, αλλά ποτέ δεν είχε το θάρρος και την γενναιότητα για να το αποκτήσει. Όμως, εκείνη την μέρα, ο άνθρωπος που η κυρία αγαπούσε είχε τα γενέθλιά του και σκέφτηκε πως το να του κάνει δώρο Αυτό που ήθελε τόσο πολύ κι εκείνη θα ήταν μία πράξη γενναιότητας, αφοσίωσης και αγάπης. Το βλέμμα της πλανήθηκε στο χώρο και ξάφνου το είδε! Ναι ήταν Αυτό! Της το έδωσαν να το κρατήσει στα χέρια της. Ήταν τόσο μικρό, φοβισμένο και ανυπεράσπιστο… Με μάτια τόσο θλιμμένα, που η κυρία δάκρυσε και υποσχέθηκε πως ποτέ δεν θα το εγκατέλειπε.

ούτε όταν λίγες μέρες μετά εκδήλωσε τύφο και πήγε να πεθάνει, ούτε όταν τους έφαγε τα παπούτσια, ούτε όταν έκανε φασαρία, ούτε όταν τους κατούρησε το χαλί, ούτε όταν πήγαν διακοπές, ούτε όταν ταξίδευε και έκανε εμετούς, ούτε όταν έκανε τις πάσης φύσεως σκανταλιές του, ούτε όταν γέρασε, ούτε ποτέ! Γιατί Αυτό και κάθε ψυχή σαν αυτό δεν είναι αντικείμενο! Είναι μέλος της κοινωνίας μας με δικαιώματα που εμείς έχουμε την υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε! Γιατί στο χέρι μας είναι Αυτό να έχει όνομα, ταυτότητα και φροντίδα! Γιατί Αυτό μπορεί και είναι ο πιο βαθύς, αστείρευτος και ανιδιοτελής δάσκαλος της αγάπης!!!