Τζάνγκο ο Βασιλιάς του Σουίνγκ

Παρίσι, 1943. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, ο τσιγγάνος βιρτουόζος της κιθάρας Τζάνγκο Ράινχαρτ, βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του. Κάθε βράδυ το Παρίσι χορεύει με τη σουίνγκ μουσική του, ενώ την ίδια στιγμή οι τσιγγάνοι της Ευρώπης καταδιώκονται από τους Ναζί. Όταν η Γερμανική προπαγάνδα του ζητάει να πάει στο Βερολίνο για συναυλίες, συναισθάνεται τον κίνδυνο και αποφασίζει να διαφύγει στην Ελβετία μαζί με τη σύζυγό και τη μητέρα του, με τη βοήθεια της Γαλλίδας φίλης του Λουίζ ντε Κλερκ.

Ο Ετιέν Κομάρ, γνωστός σεναριογράφος και παραγωγός των ταινιών «Ενώπιον Θεού και Ανθρώπων», «Τιμπουκτού» και «Ο Βασιλιάς μου» παρουσιάζει την πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης. Εδώ παρουσιάζει με αδρά χαρακτηριστικά τη μοναδική προσωπικότητα του Τζάνγκο Ράινχαρτ, τονίζοντας τη σημασία του να είναι ο καλλιτέχνης κομμάτι της εποχής του με συγκεκριμένη άποψη πάνω στα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.

Τον Τζάνγκο υποδύεται ο ικανότατος Ρεντά Κατέμπ («Ο προφήτης»), παρουσιάζοντας έναν άνθρωπο ερμητικά κλεισμένο στον εαυτό του αλλά κι έναν ιδιόρρυθμο καλλιτέχνη με υπόνοιες ενός υπετροφικού Εγώ που θεωρεί ότι τα πάντα κινούνται γύρω από εκείνον. Αδιαφορεί για τον πόλεμο, δεν γνωρίζει καν πως είναι ο Χίτλερ, προτιμάει να πάει για ψάρεμα ενώ το κατάμεστο «Ολυμπιά» περιμένει να τον δει να παίζει στη σκηνή. Κοινώς δεν του καίγεται καρφί για τίποτα.

Ο Κομάρ συμπλέει με το ράθυμο στυλ ζωής του ήρωα του. Φτιάχνει μια επιτηδευμένη υπνωτιστική ατμόσφαιρα που «σπάει» μόνο όταν ο Τζάνγκο αρπάζει στα χέρια του την κιθάρα. Τότε τα δάχτυλα του βγάζουν σπίθες που βάζουν φωτιά στην οθόνη. «Απαγορεύεται ο χορός» γράφει μια πινακίδα στο πρώτο του κονσέρτο της ταινίας αλλά σύντομα όλοι οι θεατές (η αριστοκρατία του Παρισιού και οι γερμανοί κατακτητές) αρχίζουν να λικνίζονται στους ρυθμούς του «ιδιοφυή τσιγγάνου».

Αυτό είναι και το ακαταμάχητο όπλο του φιλμ. Η απόδοση του μουσικού ταλέντου του Τζάνγκο οφείλεται στο συνεργάτη του Νικ Κέιβ, Γουόρεν Έλις και το εκπληκτικό Ρόζενμπεργκ Τρίο που ερμηνεύει μοναδικά τις πασίγνωστες συνθέσεις του Ράινχαρντ. Το φιλμ ως σύζευξη ιστορικών γεγονότων και μυθοπλασίας γύρω από τη ζωή του Τζάνγκο έχει καλές και λιγότερες καλές στιγμές. Όταν όμως μπαίνει η μουσική στο πλατό (έχοντας επιπλέον συνοδευτικό αφηγηματικό ρόλο στην ταινία) τα πάντα μεταμορφώνονται σε ένα εκπληκτικό θέαμα.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης