Babai, Ο Μπαμπάς μου

Βρισκόμαστε στο Κόσοβο της δεκαετίας του ’90 υπό το καθεστώς του Μιλόσεβιτς, πριν από το ξέσπασμα του πολέμου. Ο δεκάχρονος Νόρι και ο πατέρας του Γκεζίμ, πουλάνε τσιγάρα στους δρόμους για να επιβιώσουν. Ο Γκεζίμ σχεδιάζει να φύγει από το Κόσοβο χωρίς τον Νόρι, για να μπορέσει να βρει δουλειά στη Γερμανία.

Μια δυνατή ιστορία ενηλικίωσης και επιβίωσης φτιαγμένη από τα πιο γήινα συστατικά της κινηματογραφικής τέχνης. Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του ο Visar Morina από το Κόσοβο, αναδεικνύει τα ταλέντα ενός αυθεντικού κινηματογραφιστή που διαθέτει άποψη, συναίσθημα και κριτικό τρόπο σκέψης. Μέσα σε ένα πολιτικοποιημένο περιβάλλον ο Morina σβήνει τα περιττά στοιχεία κι απομονώνει το βλέμμα του κατευθείαν στο οργισμένο πρόσωπο του πιτσιρικά ήρωα του που νιώθει συντριβή από την «προδοσία» του πατέρα του. Αντί όμως ο ήρωας να το βάλει κάτω και να αφεθεί στην προδιεγραμμένη μοίρα του (τον μαζεύουν από το δρόμο κάποιοι συγγενείς) αποφασίζει να επαναστατήσει και να κάνει το «δικό του».

Με κλεψιές, ψέματα αλλά και μια λυσσαλέα μάχη για να φτάσει στο στόχο του, ο Νόρι καταφέρνει να το σκάσει και να βρεθεί στη Γερμανία. Η συνάντηση με τον πατέρα του είναι ότι πιο δυνατό – και δεν το εννοούμε με την έννοια της συγκίνησης ή του δράματος- έχουμε δει πρόσφατα στο σινεμά: μια αντίδραση περηφάνειας απέναντι στην αδικία και του καλώς βαλμένου εγωισμού. Όχι δεν πρόκειται για το τέλος του φιλμ που έχει πολλά ακόμα καλούδια στη φαρέτρα του. Είναι μια ψυχολογικά πολύπλοκη δημιουργία πάνω στην αθώα παιδικότητα και το πέρασμα (με διάφορα μέσα ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει το στοιχείο του σεξ) στην ενηλικίωση, που όμως δεν εκβιάζει στιγμή το δράμα και κρατάει αποστάσεις όσο γίνεται από την τόσο επώδυνη σχέση των ηρώων. Του αδύναμου πατέρα και του διαφορετικού γιου του. Η ταινία έχει διακρίσεις σε δεκάδες φεστιβάλ.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης