Το Κορίτσι του Τρένου

Κάθε μέρα, στο τρένο καθοδόν για τη δουλειά της, η Ρέιτσελ περνά δίπλα από το παλιό της σπίτι, στο οποίο πλέον ζει ο πρώην άντρας της με τη νέα του σύζυγο και το μωρό τους. Όταν μια μέρα η νταντά του μωρού εξαφανιστεί μυστηριωδώς, η Ρέιτσελ θεωρεί ότι ένα στυγερό έγκλημα έχει διαπραχθεί κι αποφασίζει να βρει την άκρη.
Η εύθραυστη ψυχολογία της αλκοολικής και δυστυχισμένης ηρωίδας, ξεκινούν την ιστορία με την όπισθεν. Όμως εκείνο που στο βιβλίο προφανώς λειτουργεί αποτελεσματικά – αν κρίνουμε από την τεράστια επιτυχία της συγγραφέως που πούλησε παραπάνω από 15 εκατομμύρια αντίτυπα σε μερικές βδομάδες- στο φιλμ βγαίνει αγκομαχώντας. Η προφανής απόπειρα μίμησης του σκηνοθετικού ύφους του Fincher στο ανάλογης θεματικής «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε» δεν αφήνει πολλά περιθώρια πρωτοτυπίας. Η ταινία είναι μια άνευρη και χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση μεταφορά της μυθιστορηματικής ιδέας, που θα περνούσε μάλιστα για πάντα στην αφάνεια αν δεν υπήρχε η προσωπικότητα της Emily Blunt. Η βρετανίδα κάνει ότι μπορεί για να σώσει το φιλμ από τη μετριότητα κι ως ένα βαθμό τα καταφέρνει. Δυστυχώς, η αφηγηματική πρωτοτυπία του βιβλίου και το ουσιαστικό θέμα της γύρω από την σκοτεινή χροιά των φαινομενικά ασήμαντων συμβάντων, στο φιλμ απλώς δεν υφίσταται. Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Tate Taylor επέλεξε να δώσει στην ταινία του το απόλυτα προβλέψιμο χαρακτήρα της «whodunit» θριλεριάς χωρίς το γόνιμο σκάψιμο στους χαρακτήρες του έργου.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης