Η Μέρα της Βαστίλης

Παρίσι, στη διάρκεια των εορτασμών της «Μέρας της Βαστίλης». Ένα κλεφτρόνι που σουφρώνει κινητά και πορτοφόλια από τουρίστες στη Μονμάρτρη, κλέβει τη λάθος τσάντα. Αφού δεν βρίσκει κάποιο αντικείμενο αξίας την πετάει στα σκουπίδια αλλά ύστερα από λίγο η τσάντα εκρήγνυται προκαλώντας το θάνατο αρκετών ανθρώπων. Σε λίγο όλες οι αστυνομικές δυνάμεις του Παρισιού (μαζί με τη συνδρομή της Ιντερπόλ, της CIA κ.α.) αλλά και τρομοκράτες, καταδιώκουν τον ύποπτο, ο οποίος προσπαθεί να ξεφύγει με κάθε τρόπο…

Παρά το θετικό ξεκίνημα (σφιχτοδεμένο μοντάζ, η καλοσχεδιασμένη παράσταση-απάτη στη Sacré-Cœur, παράλληλη δράση και ικανοποιητική παρουσίαση των βασικών χαρακτήρων), η ταινία δεν καταφέρνει ποτέ να απογειωθεί και να σταθεί στο ύψος των αρχικών προσδοκιών. Η σατανικά…προφητική βασική ιδέα – και με επίκαιρο χαρακτήρα καθώς μόλις πριν από λίγες βδομάδες γίναμε μάρτυρες της ανεξέλεγκτης πορείας του φορτηγού που σκότωσε 85 ανθρώπους στη Νίκαια της Γαλλίας κατά τη διάρκεια των εορτασμών για την Πτώση της Βαστίλης- δυστυχώς γρήγορα αναλώνεται στα τετριμμένα της ανεγκέφαλης τρομολαγνικής περιπέτειας χωρίς ίχνος ρεαλισμού. Κεντρικός ήρωας είναι ένας πρώην πράκτορας της CIA – ο βαρύς κι ασήκωτος Idris Elba δείχνει ικανός για να διαδεχτεί τον Craig στην περίπτωση που ο νέος James Bond αποκτήσει σκούρα χαρακτηριστικά- που «όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει», αντί να δοθεί περισσότερη έμφαση στο χαρακτήρα του «κλέφτη» Richard Madden (ο Robb Stark του «Game of Thrones») που παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον. Ο ταλαντούχος βρετανός σκηνοθέτης James Watkins (είχε κάνει πριν από 4 χρόνια το εξαίσιο θρίλερ «Η γυναίκα με τα μαύρα» με τον Daniel Radcliffe) αφήνει ανεκμετάλευτο το πλεονέκτημα της προφητικής έμπνευσης και γρήγορα παραδίνεται στις υπερβολές, την καταπάτηση κάθε λογικής σκέψης και την αποθέωση της ανερμάτιστης δράσης που ναι μεν κόβει την ανάσα στο πρώτο ημίωρο αλλά από ένα σημείο και ύστερα προκαλεί χασμουρητά και βαρεμάρα. Η δε αποκάλυψη της ταυτότητας των κακών και τα κίνητρα τους στο ανεκδιήγητο φινάλε είναι πραγματικά για γέλια.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης