Χαίρε Καίσαρ!

Χόλιγουντ του 1950. Ένας άνθρωπος του στούντιο Capitol Films, ο Έντι Μάνιξ (Josh Brolin) ειδικεύεται στις ειδικές αποστολές. Η καθημερινότητα του είναι ασφυκτικά στριμωγμένη μεταξύ κουκουλώματος σκανδάλων, εξομολόγησης στην ενορία του, σημαντικά επαγγελματικά ραντεβού, χειραγώγησης των ρεπόρτερ, λαδώματος των μπάτσων και οικογενειακών υποχρεώσεων. Όταν ο πρωταγωνιστής (George Clooney) μιας ακριβής παραγωγής με θέμα την ιστορία του Χριστού, απάγεται από δυσαρεστημένους κομμουνιστές σεναριογράφους, ο Έντι αποκτά ένα επιπλεόν βάρος στις αποσκευές του…

Δεν έχει τον εξωφρενικό ρυθμό ή την κανιβαλιστική διάθεση άλλων κωμωδιών τους αλλά και πάλι παραμένει μια ξύπνια, εγκεφαλική και απολαυστική δουλειά των δαιμόνιων αδερφών από τη Μινεσότα. Στόχος τους η ανθρώπινη ματαιοδοξία και η χαμηλή νοητική στάθμη κάποιων κατοίκων της Μέκκας του κινηματογράφου. Στο απυρόβλητο πάντως δεν βρίσκεται ο θεατής αφού με τον πλέον πειστικό τρόπο παρουσιάζουν τη χροιά του γούστου του, στα έργα που γνωρίζουν την «καθολική αποδοχή» ή σπάνε τα ταμεία. Όλα αυτά (μαζί με το ρόλο των ΜΜΕ) συνθέτουν τις κινητήριες δυνάμεις της βιομηχανίας του θεάματος.

Με κεντρικό ήρωα έναν… fixer που διορθώνει τα πάντα στα παρασκήνια των ταινιών ή τις σκοτεινές δουλειές των αστέρων αλλά δεν μπορεί να βρει τις κατάλληλες απαντήσεις στη ζωή του (το προσωπικό καθαρτήριο του σχετίζεται με τα τσιγάρα που καπνίζει κρυφά από τη γυναίκα του και τον οδηγεί κάθε λίγο και λιγάκι για εξομολόγηση στην εκκλησία) ο Μάνιξ είναι ένας τυπικός κοενικός χαρακτήρας. Με την ήρεμη καπατσοσύνη αλλά και την ενοχή που τον σιγοτρώει. Γύρω του κινούνται αλησμόνητες μορφές του Χόλιγουντ που όλο και σε κάποια γνωστή… φάτσα παραπέμπουν. Οι δίδυμες κουτσομπόλες που υποδύεται σπαρταριστά η Tilda Swinton θυμίζουν Hedda Hopper (ο χαρακτήρας της Helen Mirren στο «Trumbo»). Ο σκηνοθέτης του Ralph Fiennes είναι φτυστός (ακόμη και ονομαστικά) ο Laurence Olivier. Ο αγαθός και ανασφαλής Alden Ehrenreich παραπέμπει στον James Dean.

Κι ο Clooney στο ρόλο του φοβερού και τρομερού σταρ; Όπως και στον πραγματικό «Χιτώνα» ο Charlton Heston (κάποιος να πει στους Κοέν τι σημαίνει η προφορά του ονόματος του Ίστον στα… ελληνικά- είμαι βέβαιος πως θα καταχαρούν!) αλληθωρίζει στη θέα του Χριστού, έτσι κι εδώ ο Clooney πράττει αναλόγως σε μια κωμική σκηνή απείρου κάλλους. Όμως δεν είναι μόνο το Χόλιγουντ που αποδομείται βιαίως στον «Καίσαρα». Κομμουνιστές, διανοούμενοι, θρήσκοι, εβραίοι, στάρλετ, παπάδες, δικηγόροι, αστυνομικοί, πολιτικοί, κομπάρσοι, πράκτορες κ.α μπαίνουν στο στόχαστρο των Coen, οι οποίοι δεν αφήνουν τίποτα να μείνει όρθιο στην αυτοκρατορία του Καίσαρα. Πώς θα μπορούσε άλλωστε;

Κωνσταντίνος Καϊμάκης