Το Πρόγραμμα

Η ταινία ξεκινάει με ένα ονειρικό πλάνο που κόβει την ανάσα καθώς παρακολουθούμε ένα μοναχικό ποδηλάτη να ανεβαίνει ένα βουνό και στη συνέχεια να βουτάει στην κατηφορική διαδρομή με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Θα μπορούσε να είναι ένα σχόλιο για το τι θα παρακολουθήσουμε στη συνέχεια.

Η άνοδος και η πτώση του πρωταθλητή της ποδηλασίας Lance Armstrong και μαζί η ιστορία του σταρ του αθλήματος, που κέρδισε 7 φορές το Γύρο της Γαλλίας, νίκησε τον καρκίνο και αναγκάστηκε στο τέλος της καριέρας του να παραδεχτεί ότι έκανε για χρόνια χρήση απαγορευμένων ουσιών, ύστερα από καταγγελίες κι ενώ όλο αυτόν τον καιρό διατυμπάνιζε με κάθε τρόπο την αθωότητα του.

Βλέποντας την ταινία αναρωτιόμουν για ποιο λόγο αποφάσισε να ασχοληθεί ο πάλαι ποτέ σπουδαίος κινηματογραφιστής Stephen Frears (αφήστε τα πρόσφατα «Βασίλισσα» και «Philomena» και αναζητήστε στο dvd club της περιοχής σας τα εξαίρετα πρώτα φιλμ του βρετανού) με το φαινόμενο Armstrong. Ομολογώ ότι δεν κατέληξα κάπου, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την ταινία. Δεν φαίνεται δηλαδή ούτε κάποια αγάπη για το άθλημα από πλευράς σκηνοθέτη, ούτε κάποιο δέος για τον σούπερμαν Armstrong, ούτε κάποια απογοήτευση για την «αρρώστια» των αναβολικών.

Είναι περισσότερο ένα φιλμ, καλογυρισμένο και με αφηγηματική ευχέρεια, στο οποίο αποκαλύπτεται όλο το σκοτεινό παρασκήνιο – σε μια σκηνή φαίνεται πως όλος ο κόσμος της ποδηλασίας γνωρίζει τα ντοπέ κατορθώματα του αμερικανού αλλά κάνουν τα στραβά μάτια για να μην χαλάσει η δημοφιλία του ίδιου αλλά και του αθλήματος- όμως του λείπει η ψυχή.

Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που ο σκηνοθέτης προβαίνει σε προσχηματικούς, μονοδιάστατους συμβολισμούς (ο θετικός ήρωας είναι ο δημοσιογράφος David Walsh στο βιβλίο του οποίου “Seven Deadly Sins” βασίστηκε η ιστορία, ο οποίος πάει κόντρα σε όλους και κυρίως στον πρωταθλητή που κάποιες στιγμές θυμίζει… τέρας κατασκευασμένο σε εργαστήριο!) ή περιττές εξηγήσεις, για να στηλιτεύσει την λαίλαπα των απαγορευμένων ουσιών και τη βιομηχανία που τη στηρίζει. Καταγγελτικό, με υφέρποντα επίκαιρα σχόλια και μια διάθεση απομυθοποίησης των σύχρονων «ηρώων» στα σπορ, το «Πρόγραμμα» έχει πάντως μερικά ενδιαφέροντα πράγματα να διηγηθεί, ακόμα κι αν τα περισσότερα είναι ήδη γνωστά.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης